ΜΑΧΗ ΕΣΑΕΙ
21/08/08
Θαμμένος κάτω από μία ακακία.
Έξι μέτρα βάθος.
Χώμα μαλακό και γεμάτο.
Γεμάτο από τις ρίζες της ακακίας.
Ρίζες που τρων το σαρκίο τούτο.
Το τρων λίγο λίγο,
μέρα τη μέρα.
Δίχως σταματημό. Δίχως ίχνος
κατεργαριάς και λαιμαργίας.
Τρων τούτο το σαρκίο
που άντεξε πολλά
και που θα αντέχει ακόμα.
Τρων κυρίως τούτο το σαρκίο
που δεν αντέχει άλλα τόσα.
Και το ξέρει. Και ο φέρων και η ακακία.
Μα το ξέρει κυρίως το σαρκίο.
Που καλύπτει τεχνηέντως τα αδύναμα
προσπαθώντας να σώσει τα προσχήματα
από τους μελλοντικούς νεκροθάφτες
και από τους επίδοξους καταπατητές.
* Αν και το ποίημα γράφτηκε για άλλη κατάσταση σε αυτήν την ημερομηνία και έδειξε ότι τα μέσα μου ξέραν και το βγάζαν στο χαρτί, είναι αφιερωμένο εξαιρετικά στον Spy που επέδειξε το μέγιστο και παραπάνω από αυτό που θα μπορούσε να κάνει ένας άγνωστος σε ένα μέιλ που ήταν λυτρωτικό.
* Το ποίημα δεν το έχω κατοχυρώσει(είμαι μεγάλη ψωνάρα) αλλά στα αρχίδια μου κιόλας. Οι επίδοξοι καταπατητές μπορούν να παίξουν μπάλα. Θα τους γαμήσω στα όρθια.
