Τα κεριά σβήσαν.
Εκτός από ένα.
Αντιστέκεται.
Μάταια.
Δύο τρείς κουβέντες.
Στα πεταχτά.
Ένα τηλέφωνο:
-Κ Πότε θα έρθεις;
-Θες να έρθω αύριο;
-Εντάξει αύριο.
-Μου έλειψες.
-Και εμένα
-Και εμένα αγάπη μου. Τα λέμε αύριο.
-Αύριο.
Κοιτάω το ταβάνι.
Ο Nick Cave στο πάτωμα
με παρασέρνει.
Στρογγυλές στιγμές με ξεπλένουν.
Δηλητήριο στην ψυχή μου.
Μια αγκαλιά που ήρθε από το πουθενά.
Μία αγκαλιά όλη μου η ζωή.
Εσύ δίπλα μου.
Δεν είσαι υποχρεωμένη.
Με νιώθεις.
Έχω πιεί…
Καληνύχτα.
Κατέβηκες σε ένα υπόγειο. Το κατάστημα φρεσκοχτισμένο. Έτσι φαινότανε. Μπορεί να είχε κάνει απλώς μια ανακαίνιση. Και ω μα τον Δία! Κατέβηκες 100μ κάτω από τη γη. Εκεί που διαδραματίζονται πολλά. Γιατί στην ανακαίνιση είχαν φτιάξει έναν χώρο που ήταν ηλιόλουστος στα βαθιά. Είχε δέντρα. Είχε φως. Τίποτα από αυτά δεν ήταν σε πρώτο και σε δεύτερο βαθμό αληθινά. Οι κακοτεχνίες φαινόντουσαν με μια πιο προσεκτική ματιά. Το θέαμα όμως καλό. Δεξιά αριστερά σε περιτριγύριζε χώμα και είχες την αίσθηση ότι βρισκόσουν στην επιφάνεια. Λίγο αν δεν έδινες σημασία στις κακοτεχνίες τότε θα ήσουν βέβαιος πως πρόκειται για τεχνολογικό αριστούργημα και θαύμα. Αλλά είπαμε. Οι κακοτεχνίες ήταν φανερές.
Μέσα στον χώρο σε έπιανε ένα τρέμουλο. Το ασανσέρ ήταν η μόνη έξοδος διαφυγής. Το οικοδόμημα ίσως σαθρό. Σε έναν ενδεχόμενο σεισμό δεν προλάβαινες να ανέβεις 30 ορόφους για να βγεις από το κτίριο. Οπότε ή ανέβαινες πριν τον σεισμό ή καθόσουν κάτω. Το δέλεαρ ήταν μεγάλο εκεί κάτω. Ένα κορίτσι κοντά στα 25 που σε φίλησε βιαστικά και έφυγε. Ήρθε και ένα άλλο. Έμοιαζε με το προηγούμενο. Γλυκές υπάρξεις. Βλέμμα που σκοτώνει. Τρυφερότητα στο φίλημα. Τα χείλια έσταζαν μέλι και εσύ το γιαούρτι έτοιμος να φαγωθείς. Κουταλιά κουταλιά.
Φοβήθηκες πως όταν συναντηθούν και οι δύο που σε φίλησαν θα τις χάσεις και τις δύο. Αποφάσισες να φύγεις. Βγαίνοντας στο κλιμακοστάσιο κοίταξες από την χαραμάδα που αφήναν οι κακοτεχνίες που λέγαμε. Το βάθος του κτιρίου μόλις 10 με 15 μέτρα. Τελικά οι κακοτεχνίες και η προπαγάνδα σε κάναν να πιστέψεις πως είσαι 100 μέτρα βαθιά στη γη.
Στο ασανσέρ συνωστισμός. Ο φόβος του σεισμού πάντα στο μυαλό. Η γλυκιά ύπαρξη σε έχει ακολουθήσει. Δεν έχει σημασία ποιά από τις δύο. Ούτως ή άλλως αυτό που χρειάζεσαι είναι δύο κολλημένα χέρια πάνω σου. Δύο φιλιά και ένα βλέμμα να σου λέει πως είσαι ποθητός. Αυτό που χρειάζεσαι είναι να ακουμπήσεις την ανάγκη του άλλου πάνω στην δικιά σου. Σε ακούμπησε στην μέση. Χάιδεψε τη ραχοκοκαλιά. Ανέβηκε το χέρι στο σβέρκο. Ψηλάφισε το τριχωτό και έσπρωξε το κεφάλι σου προς τα χείλη της. Είχες αποφασίσει πλέον να δώσεις χώρο σε άλλους για το ασανσέρ. Θα ανέβαινες μετά. Όσο χρόνο και αν σου έπαιρνε. Ο φόβος του σεισμού εξαλείφθηκε αλλά πάντα υπάρχων στο πίσω μέρος του κεφαλιού.
Σε εκείνο το μέρος όπου το απαλό της χέρι θρυμμάτιζε το μυαλό σου. Η γλώσσα ακούμπησε τη δικιά σου. Έχασες την αίσθηση του χρόνου. Δεν είχε σημασία ο χρόνος. Σταμάτησε για να ακουμπήσουν οι δύο γλώσσες. Η μία χάιδευε και αγκύλωνε την άλλη. Το στήθος της πηγαίο σημείο αναφοράς του αγγίγματός της σε ακούμπησε και σε βύθισε σε αφράτα μαξιλάρια. Ένιωσες το σώμα σου να τρέμει. Το μπλουζάκι ίσα που συγκρατούσε αυτόν το όγκο. Και δεν ήταν μεγάλο. Κάθε άλλο. Ήταν ιδανικό. Τα χέρια σου αγκάλιασαν αυτό το πλάσμα. Αυτό που έχει στοιχειώσει τα όνειρά σου. Έκλειναν μέσα τους τη γη ολάκερη. Προστάτευαν ότι πολύτιμο είχαν φανταστεί. Ήταν πλήρη.
Ανέβηκες επάνω. Η διαδρομή στο ασανσέρ είχε απλά συνωστισμό. Καινούριο κατάστημα γαρ και τα πρόβατα τρέξαν να το χρηματοδοτήσουν. Είχε νυχτώσει. Σου είχε λείψει ήδη το μυθικό σκηνικό του υπογείου. Τα δέντρα και ο ήλιος. Οι κακοτεχνίες και η προστατευμένη περιοχή είχαν διαγραφεί αυτόματα από το μυαλό σου. Η κοπέλα όχι. Είχε μείνει κάτω. Αποφάσισες να μείνεις επάνω.
Λέξεις που δεν βγαίνουν.
Σιωπή.
Μία στάση διαμαρτυρίας του μυαλού μου.
Με τα πλακάτ κενά.
τα ξύλα πριονισμένα,
τα πανιά σκισμένα.
Πλήθος ταυτισμένων απόψεων.
Και ένα σχόλιο του side21:
“Η πληρότητα είναι λέξη
πληθυντικού αριθμού.”
Ένας πλήρης πληθυντικός αριθμός
Και ένα τραγούδι…
Μόνο αυτά…
*Οδηγίες χρήσης: Ακούτε το κομμάτι και κλείνετε τα μάτια. Δεν υπάρχει καμία ανάγκη να διαβάσετε το ποστ.
Έκλεισε τα μάτια. Τα μάτια είναι αυτά που καθορίζουν. Βρέθηκε σε ένα μπαρ της Αϊτής. Περιπλανήθηκε στους θαμώνες. Έσβησε δύο τσιγάρα και άναψε άλλο ένα. Τα μάτια καίγαν. Τα αυτιά ακούγαν. Που πως πότε. Γιατί είμαστε εδώ. Γιατί είμαστε έτσι.
Πέρασε από πόλεις που λυσσομανούσε ο αέρας. Στάθηκε κόντρα σ’ αυτόν. Όχι εικονικά. Πραγματικά. Τα σημάδια στο πρόσωπο από τα πετράδια δεν έχουν σβήσει. Δεν είναι τα τελευταία. Τώρα όμως είναι εκεί. Εκεί που μιά γυναίκα δένει το μαγιό της. Που απολαμβάνει την θάλασσα στα πόδια της. Και το κομμάτι παίζει.
Όλοι είχαν πάει από διαφορετικές κατευθύνσεις. Και η γυναίκα. Ακούγοντας αυτό το κομμάτι. Τα μάτια καίγανε. Το κομμάτι έπαιζε. Αδυνατούσες να καταλάβεις τί έχει συμβεί. Το έβλεπες. Με κλειστά τα μάτια. Η λανθάνουσα γλώσσα στο κελί της. Πολλά είπες. Ήρθε η ώρα να σκάσεις και να ακούσεις. Να δεις να νιώσεις. Να μυρίσεις. Να νιώσεις λέφτερος.
Σήμερα έπαιξα τύμπανα για πρώτη φορά μετά από καιρό. Μία οι δύο κηδείες στα διπλανά σπίτια, μία που το μυαλό μου έτρεχε (και ακόμα τρέχει) σε κατευθύνσεις άλλες, τα παράτησα χωρίς να το αξίζουν.
Ένα νέφος σκόνης τα είχε καλύψει. Κατακάθια αναμνήσεων, ανυπαρξίας, ανυπομονησίας.
Γκντουπ, βαρούσε η μπότα. Μπουχός κάλυψε τα πόδια μου και τα μάτια μου. Ο ήχος σχεδόν ξένος. Το ίδιο και το υπόλοιπο σετ. Ξεκουρδίστηκε σκέφτηκα.
Τα κούρδισα προσπαθώντας να τα φέρω στην αρχική κατάσταση. Τώρα πρέπει να κουρδίσω και την μνήμη μου να τα ξανακούσω και να τα ξαναθυμηθώ. Να τα ξανανιώσω.
Έζησα όμορφα μεσημεριανά 45 λεπτά δικά μου και άλλα περίπου 2 ξένα.
…γιατί οι χριστοπαναγίες έχουν φτάσει στα χείλια,
γιατί δεν υπάρχει επαρκής χαρακτηρισμός για ότι συμβαίνει,
γιατί εγώ ο άθλιος, ο ανεπαρκής δεν μπορώ να κάνω τίποτα,
γιατί πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα σε γαμάει ασύστολα και θα λες ευχαριστώ,
γιατί «φεύγουν» τον κόσμο και εγώ εδώ κάνω e-πανάσταση,
γιατί νιώθω αυτό που μπορεί να νιώσει μία μάνα και ένας πατέρας μαζί,
γιατί τα γιατί μου δεν έχουν τελειωμό και εγώ ο άθλιος, ο ανεπαρκής ψάχνω τις λέξεις για να με κάνω να νιώσω καλύτερα,
γιατί δεν θέλω να ακούσω από καμία κουφάλα για ανθρώπινα δικαιώματα.
Γι αυτό πιείτε ένα ποτήρι ακόμα, χαρείτε τη ζωή, κάντε παιδιά, ώστε να υπάρχουν πρώτες ύλες για σφάξιμο.
Εις υγείαν κύριε Μοίρη
Ξεφλουδισμένη η ψυχή σαν αποξηραμένη λίμνη. Οι σταγόνες στρογγυλές πέφτουν και χάνονται στις ρωγμές που από καιρό έχουν γίνει Γκραν Κάνιον. Άλλωστε ποτέ δεν έφτασε μια βροχή για όλη την έκταση. Είναι η ώρα να φωνάξω οικοπεδοφάγους. Να την πουλήσω κομμάτι κομμάτι. Να πιάσει τόπο τουλάχιστον αυτή η ξηρασία. Φλούδα φλούδα να αγοραστεί και να φυλαχτεί σε γυάλινα κουτάκια. Εις μνήμην μιας λίμνης που υπήρχε εδώ και εις δόξαν μιας άλλης που ανακαλύφτηκε παραδίπλα. Εκεί που μετανάστευσαν οι σταγόνες χάριν της αλλαγής κλίματος.
Μιας αλλαγής που έφερε ανεμοστρόβιλους και θολές σκέψεις. Κουρνιαχτός σκεπάζει τα μάτια και σαν τυφλός προχωρώ στην έρημο. Βάζω τσεμπέρι γιατί τόσος ήλιος και τόση βροχή δεν τα άντεξε άνθρωπος. Προχωρώ. Στην πλήρη αβεβαιότητα. Στην πλήρη παράληψη των λιμνών. Δεν με ενδιαφέρουν οι οάσεις πλέον. Δεν με ενδιαφέρει τίποτα. Μόνο η άμμος να είναι καυτή και τα πόδια ξυπόλητα.
