…ένας χρόνος…

Ένα λουλούδι άνθισε στο ξεραμένο μου χώμα. Το πότισα. Του τραγούδησα. Το ξέχασα σε μια γωνιά. Εκείνο όμως πιστό με μάτωνε με τα αγκάθια του. Στους 6 μήνες έμαθα να το πιάνω χωρίς πόνο. Χωρίς πολύ πόνο. Τώρα αυτό έγινε κήπος. Κήπος μυρωδάτος. Και ανακαλύπτω συνέχεια αποθέματα νερού να τον ποτίζω. Και εκείνος αποθέματα οξυγόνου να με τροφοδοτεί.

Ένας χρόνος πέρασε πλέον και συνεχίζω να σκάβω, να σκαλίζω και να βγάζω τα ζιζάνια του κήπου αυτού. Να προστατεύσω αυτό που έχει ανθίσει. Και πιο δίπλα το μπουμπούκι του. Ανθίζει κάθε μέρα. Και κάθε μέρα τα ποτίζω. Και κάθε μέρα μου χαρίζουν οξυγόνο. Ήρθε η ώρα να ζήσω με αυτόν τον κήπο.

ΥΓ Και πίστευα ότι τα μονόπετρα είναι μεγάλη ηλιθιότητα.

Ένα πριν το μεγάλο μπαμ.

Ένα πριν το μεγάλο μπαμ… ή αλλιώς αντίστροφη μέτρηση.

Όχι τέτοιο μπαμ σαν του ΚΚΜοίρη. Το άλλο. Το σχεδόν κλασικό. Θα καταλάβετε στις 24. Ως τότε ένα-δυο σφινάκια από το καινούριο άλμπουμ του Αλκίνοου Ιωαννίδη με τίτλο “Νεροποντή”.

Πατρίδα

Πέρασμα (Με την Σόνια Θεοδωρίδου)

Επιτυχία! (Με δήλωσή του πως αυτό το έγραψε το 1995 για την πιθανότητα μεταστροφής του -ή και συναδέλφων- προς το εμπορικότερο).

ΥΓ Η “επιτυχία!” είναι όλα τα λεφτά!!!!