Βαριά βήματα

21-09-2011

Βαριά βήματα κυλιούνται στην άσφαλτο.
Όχι λόγω της σπουδαιότητάς τους.
Ούτε από την υπερπροσπάθεια.
Άλλωστε καμία υπερπροσπάθεια
δεν τα φόβησε. Κανένας οίκτος
δεν τα συντρόφευσε.
Βαριά είναι από την εξάντληση
που προκαλεί το άγνωστο.
Με μια τρύπια βάρκα και την ελπίδα
μέσα να κρατάει ομπρέλα Ηλίου
μαζί με τα προσχήματα.

Πηγαίνουν στον προκαθορισμένο γκρεμό.
Ετούτο που χλεύαζαν
χρόνια τώρα. Σαν τον τρελό
του χωριού.
Του χωριού ετούτου που ερήμωσε
μέχρι και το νεκροταφείο του.
Δεν δέχουνται οι νεκροί μοναχικές λαμπάδες.
Δεν δέχουνται προσχήματα.
Ούτε αναστάσεις κουραφέξαλα.
Σε ετούτο τον κόσμο,
όταν έρχουνται, θέλουν παρέα.
Θέλουν συντροφιά. Και όχι μια
στερημένη και παραδομένη ελπίδα.
Στον άλλο κόσμο τα έχουν βολέψει αλλιώς.
Είναι αλλιώς.

Τα βαριά βήματα λένε ιστορίες.
Πολλές. Φτάνει να έχεις ψυχή
και να ακούς.
Λένε ιστορίες δικές τους.
Με το αίμα τους.
Με το αίμα που αφήνουν
τα ξεσκισμένα πόδια στην άσφαλτο.

Τα βαριά βήματα λένε ιστορίες.
Όχι πονεμένες. Λένε γλυκές ιστορίες
που δεν υπάρχουν πια.