04/03/2003
Θυμωδεία της σιωπής
και άσβεστο το πάθος.
Άσβεστο για εκφώνηση βαρύγδουπων φθόγγων,
αναπολώντας συχνά ρητορικές εξορμήσεις.
Σαν γλώσσα που πηγαίνει ροδάνι
να σου ξεστομίσω και αυτό,
και εκείνο και το άλλο.
Και άλλα πολλά επίσης.
Θυμωδεία της σιωπής
και άσβεστο το πάθος.
Σβηστό όμως το τζάκι δίχως ξύλα.
Δίχως καπνό.
Ούτε καν κούτσουρα απελέκητα δεν είμαστε
να ζεματιστούμε.
Βγαίνοντας από την καμινάδα, ο καπνός μας,
να υποδηλώσει κάτι βρε αδερφέ…
Ότι το σπίτι είναι ζωντανό, έστω.
Μα δεν είμαστε καν κούτσουρα απελέκητα.
Και αυτό το τζάκι παραμένει άδειο,
να θυμίζει Άγιο Βασίλη και Χειμώνα.
Και ένα πάθος κάπου κρεμασμένο
σαν αναμνηστικό πιάτο
από κάποιο καλοκαιρινό φαγοπότι.
0 Σχόλια to “Κούτσουρα απελέκητα”