Πρωί. Μόλις έχω βγει από το σπίτι που θα στεγάσει τις αγωνίες της οικογένειάς μου και που από το οποίο, εξαιτίας μου, γκρεμίζονται αναμνήσεις μιας ζωής. Νιώθω σκατά. Αδύναμος. Ένα κουφάρι που περπατά, με έναν καφέ από το σπίτι. Προορισμός η δουλειά.
Στη στροφή πριν τη δουλειά, δύο εύσωμες κυρίες γύρω στα 70, με σκαμένα τα πρόσωπα από τη ζωή φαντάζομαι και με πολλά ρούχα επάνω τους, κινούν προς το δρόμο μου. Πολλά τα ρούχα σκέφτομαι. Ευτυχώς.

Με σταματάει η μία χωρίς να απλώσει χέρι. Μόνο με το κεφάλι.

-Καλημέρα σας κύριε. Μήπως έχετε ένα εισιτήριο;
-Όχι δυστυχώς δεν χρησιμοποιώ λεωφορείο. Και κάνω να φύγω μακριά.
-Σας ζητώ γιατί δεν έχω να αγοράσω κύριε.

Τα πόδια μου βάρυναν. Η καρδιά μου έσπασε σε χίλια κομμάτια. Δύο γιαγιούλες που το ΜΟΝΟ που έπρεπε να κάνουν αυτή τη στιγμή είναι να παίζουν με τα εγγόνια τους. Και αντί για αυτό γυρνοβολάνε για μία ευκαιρία που θα τους γεμίσει την ημέρα με ένα εισιτήριο, με ένα πιάτο φαΐ, με ένα χάδι. Και από την άλλη ο χοντροΒενιζέλος και ο κάθε Βενιζέλος να μου λέει μαλακίες πως μαζί θα το περάσουμε και αρχιδιές πρώτης ποιότητας. Ο χοντρός που δεν ξέρει τι θα πει κρύο, πείνα, φτώχια ή ακόμα και εργασία. Δεν έχει πει ποτέ του την φράση «σας ζητώ γιατί δεν έχω να αγοράσω κύριε».

Γύρισα και καθώς κινούσα προς τις κυρίες, σταμάτησαν με ένα ίχνος χαμόγελου στο στόμα. Έβαλα το χέρι στην τσέπη, έβγαλα ότι είχα και το έδωσα. Της χάιδεψα το χέρι της μιας και γύρισα να φύγω πριν με δουν να κλαίω. Δεν ένιωσα καλύτερα. Πιο σμπαράλια ένιωσα. Άλλωστε δεν έχει καμία σημασία πώς νιώθω εγώ από τη στιγμή που μπορώ να πάρω τα χρειώδη στην οικογένειά μου.
Σημασία έχει χοντρέ, πώς νιώθει η κυρία μακριά από τα εγγόνια της. Μακριά από την αξιοπρέπειά της. Εγώ θα νιώσω καλά χοντρέ όταν σε δω να σαπίζεις στη φυλακή. Όταν θα βλέπω το ροδομάγουλό σου να κιτρινίζει. Εσένα και όλο το σινάφι σου. Εθνοσωτήρες της πούτσας. Καραγκιόζιδες.

04/03/2003

Θυμωδεία της σιωπής
και άσβεστο το πάθος.
Άσβεστο για εκφώνηση βαρύγδουπων φθόγγων,
αναπολώντας συχνά ρητορικές εξορμήσεις.
Σαν γλώσσα που πηγαίνει ροδάνι
να σου ξεστομίσω και αυτό,
και εκείνο και το άλλο.
Και άλλα πολλά επίσης.

Θυμωδεία της σιωπής
και άσβεστο το πάθος.
Σβηστό όμως το τζάκι δίχως ξύλα.
Δίχως καπνό.
Ούτε καν κούτσουρα απελέκητα δεν είμαστε
να ζεματιστούμε.
Βγαίνοντας από την καμινάδα, ο καπνός μας,
να υποδηλώσει κάτι βρε αδερφέ…
Ότι το σπίτι είναι ζωντανό, έστω.
Μα δεν είμαστε καν κούτσουρα απελέκητα.
Και αυτό το τζάκι παραμένει άδειο,
να θυμίζει Άγιο Βασίλη και Χειμώνα.
Και ένα πάθος κάπου κρεμασμένο
σαν αναμνηστικό πιάτο
από κάποιο καλοκαιρινό φαγοπότι.

Όταν

25-10-11

Όταν θα φτάσω στην υπέρτατη απόγνωση.
Όταν τα πάντα γύρω μου από τεράστια
θα μηδενιστούν.
Όταν δεν θα υπάρχει ούτε χθες, ούτε τώρα.
Μα ούτε και αύριο.
Αν παραμείνω ζωντανός,
ίσως να σας συγχωρέσω. Ίσως να σας μισήσω.
Αυτά που μου κάνατε όμως
δεν πρόκειται να σας τα κάνω .
Τόσο ζώο δεν είμαι.

Προφανώς δεν είμαι εσείς.
Εσείς που αγωνίζεστε
παροδικά για μένα.
Εσείς που θάβετε
τα τσεκούρια του πολέμου
για μένα.
Εσείς που στα σίγουρα,
θα πάτε να γαμηθείτε για μένα.

Και εγώ άπραγος, ανασφαλής
Χωρίς δράμι λαλιάς,
θα σας τραγουδώ, πως
είστε εσείς και είμαι
εγώ.

21-09-2011

Βαριά βήματα κυλιούνται στην άσφαλτο.
Όχι λόγω της σπουδαιότητάς τους.
Ούτε από την υπερπροσπάθεια.
Άλλωστε καμία υπερπροσπάθεια
δεν τα φόβησε. Κανένας οίκτος
δεν τα συντρόφευσε.
Βαριά είναι από την εξάντληση
που προκαλεί το άγνωστο.
Με μια τρύπια βάρκα και την ελπίδα
μέσα να κρατάει ομπρέλα Ηλίου
μαζί με τα προσχήματα.

Πηγαίνουν στον προκαθορισμένο γκρεμό.
Ετούτο που χλεύαζαν
χρόνια τώρα. Σαν τον τρελό
του χωριού.
Του χωριού ετούτου που ερήμωσε
μέχρι και το νεκροταφείο του.
Δεν δέχουνται οι νεκροί μοναχικές λαμπάδες.
Δεν δέχουνται προσχήματα.
Ούτε αναστάσεις κουραφέξαλα.
Σε ετούτο τον κόσμο,
όταν έρχουνται, θέλουν παρέα.
Θέλουν συντροφιά. Και όχι μια
στερημένη και παραδομένη ελπίδα.
Στον άλλο κόσμο τα έχουν βολέψει αλλιώς.
Είναι αλλιώς.

Τα βαριά βήματα λένε ιστορίες.
Πολλές. Φτάνει να έχεις ψυχή
και να ακούς.
Λένε ιστορίες δικές τους.
Με το αίμα τους.
Με το αίμα που αφήνουν
τα ξεσκισμένα πόδια στην άσφαλτο.

Τα βαριά βήματα λένε ιστορίες.
Όχι πονεμένες. Λένε γλυκές ιστορίες
που δεν υπάρχουν πια.

26/08/2011

Γνώρισα ένα εξαιρετικό άνθρωπο το 2009. Στο καφέ. Βλέπαμε αγώνες μαζί. Παναθηναϊκός γαρ. Και ερχόντουσαν τα κεράσματα. Το ένα πίσω από το άλλο. Εκατέρωθεν. Αρχοντικός, ήρεμος. Κοντά στα 60. Διευθυντής τράπεζας. Δεν έχει σημασία πλέον.

Κάποια στιγμή του έκανα μία προσφορά για επέκταση της ηλεκτρολογικής του εγκατάστασης. Μου είπε πώς θα τα φτιάξουμε. Και συνεχίζαμε και βλέπαμε αγώνες. Στο ίδιο καφέ. Στην ίδια θέση.

Σήμερα γύριζα τον γιο μου από μία βόλτα που είχαμε πάει. Είχαμε χαθεί για 2-3 μήνες και έξω από το σπίτι του, έβλεπα σε όλες τις βόλτες που πήγαινα, το αμάξι του. Αμίλητο, ακούνητο. Έτσι και σήμερα. Το είδα εκεί. Αμίλητο, ακούνητο. Όμως τον είδα και αυτόν. Με πατερίτσες. Και την γυναίκα του. Και μία άλλη γυναίκα.

Τί κάνεις; Ρώτησα.
Μην τα ρωτάς. Απάντησε.
Είσαι καλά; Ρώτησα.
Μην τα ρωτάς. Απάντησε.
Περαστικά σού εύχομαι.
Έγνεψε και περίμενε να φύγω για να διαβεί το κατώφλι της εξώπορτας.

Η φτήνια της ζωής είναι να γαμιέσαι για να φτιάξεις κάτι και στο τέλος να περιμένεις να περάσει ο γνωστός για να κάνεις την βόλτα σου. Αδυνατισμένος. Υποβασταζόμενος.Με το αμάξι στη θέση του. Αμίλητο, ακούνητο.

Δε χρειάζεται να είναι κανείς ιδιαίτερα παρατηρητικός για να διαπιστώσει ότι, στα δισκοπωλεία, μεταξύ των κατηγοριών (λαϊκό, έντεχνο, ελαφρό, κλπ) μέσω των οποίων επιχειρείται η ταξινόμηση των δίσκων, υπάρχει μια ιδιαίτερη γωνιά με τα “Παιδικά”. Οι δισκογραφικές εταιρείες, χρόνια τώρα, έχουν στρέψει το βλέμμα τους στην μαζική έκδοση δίσκων με παιδικά τραγούδια και παραμύθια, απευθυνόμενοι κυρίως στους γονείς που ψάχνουν ποιοτικούς τρόπους για να ψυχαγωγήσουν τα παιδιά τους. Όμως, τα κριτήρια που χρησιμοποιούν οι δισκογραφικές, κάθε άλλο παρά ποιοτικά είναι. Η πλειοψηφία των παραγωγών είναι εξαιρετικά πρόχειρα ηχογραφήματα που ακολουθούν γνωστές και ξεπερασμένες “μεθόδους” διαπαιδαγώγησης, με τραγούδια και παραμύθια που θαρρεί κανείς ότι απευθύνονται σε ανθρώπους μειωμένης αντίληψης και αισθητικής!
Η μεγάλη πλειοψηφία των παιδικών δίσκων, αποτελείται από κάτι άθλιες φτηνές ηχογραφήσεις που χρησιμοποιούν παιδιά (ή, ακόμα χειρότερα, ενήλικες που προσπαθούν να μιμηθούν τα παιδιά), τα οποία συνήθως με τη συνοδεία ενός συνθεσάιζερ “ερμηνεύουν” τα γνωστά, χιλιοειπωμένα τραγούδια όπως το «Μια ωραία πεταλούδα», το «Ένα φράγκο η βιολέτα» και άλλα παρόμοια. Το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα τέτοιων ηχογραφήσεων είναι επιεικώς απαράδεκτο, και το χειρότερο είναι ότι, όχι μόνο δεν καταφέρνουν να καλλιεργήσουν τη φαντασία και την αισθητική των παιδιών, αλλά αντίθετα, τα προετοιμάζουν με τον καλύτερο τρόπο ώστε αργότερα να δεχτούν με μεγαλύτερη ευκολία τα υπόλοιπα προϊόντα υποκουλτούρας που προωθούν οι εταιρίες, ώστε να διαβούν (ενήλικες πια) τις πόρτες των νυχτερινών κέντρων και να εκτονωθούν εν μέσω λουλουδιών με τραγούδια αντίστοιχης αισθητικής με αυτά που άκουγαν παιδιά. Όσο για τις ηχογραφήσεις παραμυθιών, εκεί τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα: απονευρωμένη γλώσσα, δίχως ίχνος φαντασίας, “ερμηνείες” που θυμίζουν το διδακτικό ύφος της γεροντοκόρης δασκάλας περασμένων καιρών, και επιλογή παραμυθιών που απροκάλυπτα προωθούν τον συντηρητισμό, την ηττοπάθεια και την ηθική της μιζέριας και της αποχαύνωσης.
Ενώ στους υπόλοιπους τομείς, όπως για παράδειγμα στο παιδικό βιβλίο, παρατηρείται τις τελευταίες δεκαετίες μια σημαντική προσπάθεια με προσεγμένες εκδόσεις, για τις οποίες εργάζονται παιδοψυχολόγοι και αξιόλογοι συγγραφείς με σκοπό την αναβάθμιση του προϊόντος, στη δισκογραφία το τοπίο είναι το ακριβώς αντίθετο: όλο και χειρότερες παραγωγές, ακόμα πιο πρόχειρες, ύποπτα υποβαθμισμένες, χωρίς καμία διάθεση για βελτίωση της αισθητικής και του περιεχομένου τους. Αυτό βεβαίως, δε σημαίνει ότι ανάμεσά τους δεν μπορεί να βρει κανείς και τρομερά αξιόλογες παραγωγές δίσκων με παιδικά τραγούδια. Το κακό όμως είναι ότι, απ’ τη μια αποτελούν μειοψηφία μέσα στο σύνολο των παραγωγών, και απ’ την άλλη, οι πιο αξιόλογοι δίσκοι με παιδικά τραγούδια εκδόθηκαν κατά το παρελθόν, δημιουργώντας την ελπίδα ότι θα υπάρξει και η ανάλογη συνέχεια, κάτι το οποίο τελικά δε συνέβη.

Με αφορμή αυτό το κείμενο ενός βλόγερ που ανακάλυψα “μετά θάνατον του βλογ του” (το παραπάνω κείμενο το βρίσκετε εδώ και με το οποίο συμφωνώ μέχρι την τελεία του) έχω να κάνω ένα ερώτημα: Εσείς τί τραγούδι θα βάζατε να ακούσουν τα παιδιά σας; Τα ζουζούνια που τραγουδούν σαν φυλή της ζιμπάμπουε το “μπάλα μπάλα” (ουγκ!) ή την πινεζοβροχή (στην μπαλονοχώρα), ένα τραγούδι εκπληκτικής ομορφιάς και κυρίως ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ από αυτήν την γλυκήτατη φωνή που χρησιμοποιεί πάνω από 20 λέξεις στο λεξιλόγιο του τραγουδιού; Φυσικά το πρώτο “άσμα” το έχει γράψει ο Φοίβος του παιδικού πενταγράμμου ενώ το δεύτερο ο μέγιστος Τριβιζάς.
Τα παραθέτω για συγκρίσεις.

ΥΓ Ευχαριστώ την γυναίκα μου που μου έμαθε τα παιδικά τραγούδια όπως πρέπει να είναι.

Μια θολούρα και μια ανακατωσούρα την έχω. Είναι που καιρό τώρα δεν έχω ανεβάσει κάτι. Καιρό τώρα δεν έχω γράψει κάτι αξιόλογο.

Τα βλογ πέθαναν αλλά ακόμα, έστω και με τα πενιχρά μου λόγια, θα κρατάω Θερμοπύλες προσπαθώντας να ξαναβιώσω την χρυσή μου εποχή 07-09. Εποχή που μέσα εδώ γνώρισα την γυναίκα της ζωής μου και τους άντρες τις ζωής μου. Γνώρισα πολλούς φίλους. Γνώρισα στεναχώριες και χαρές. Γνώρισα εν μερει πώς είναι να εκτίθεσαι στον κόσμο, έστω και ανώνυμα.

Τώρα μία πέτρα κάθεται στο στομάχι και δεν λέει να ξεκολλήσει. Ίσως φταίει που ο Αύγουστος πνέει τα λοίσθια. Γαμημένε Αύγουστε. Λες και θα πάθεις τίποτα αν καθήσεις άλλον ένα μήνα. Ίσως πάλι γιατί δεν θα ξαναφωτογραφήσω με την αγαπημένη μου μηχανή που είχα αγοράσει με κόπο και ιδρώτα. Και δόσεις αμέτρητες φυσικά.

Ένιγουέι. Ο κόσμος πάει μπροστά. Έτσι λένε.

Καλό Φθινόπωρο να έχετε και εις το επανειπείν!

ΥΓ Η φωτογραφία είναι από τις τελευταίες που έβγαλα με την Nikon D40 που είχα, μια δύο μέρες πριν κάποιος άλλος γαμημένος μου την κλέψει. Τουλάχιστον έβγαλα πολλά γίγα απίθανες φωτογραφίες με δαύτην και την ευχαριστήθηκα όσο καμία άλλη.

Άργησα μία μέρα αλλά θα γράψω για τον ποιητή που με έχει σημαδέψει. Όχι με το όπλο που αυτοκτόνησε. Με το όπλο των λέξεων. Μιλάω για τον Καρυωτάκη. Το άνθρωπο που άθελά του με έκανε άνω κάτω.

Πήρα το πρώτο του βιβλίο από ένα παζάρι, σκεπτόμενος πόσο πεσμένη είναι η ποίηση σήμερα ώστε να αγοράζει κανείς τα άπαντα του Καρυωτάκη με 1€!!! Άνοιξα το βιβλίο το απόγευμα προς βράδυ που γύρισα απο το παζάρι του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων. Ένοιωσα τέτοια φρίκη που με την ποίηση του Καρυωτάκη ασχολήθηκα ξανά μετά από 1,5 χρόνο. Ήταν τόσο μαύρα αυτά που διάβαζα που κούνησαν τα μέσα μου συθέμελα.

Δεν έχω να πω πολλά καθώς δεν είμαι άξιος να μιλήσω παραπάνω για τον άνθρωπο που έζησε ταραγμένα και επέλξε να πεθάνει μόνος του πριν τον πεθάνουν. Για την ποίησή του που άλλαξε τον ρου της ποίησης στην Ελλάδα. Παραθέτω απλώς το σημείωμα που είχε γράψει και βρέθηκε στην τσέπη του νεκρού σώματός του.

«Είναι καιρός να φανερώσω την τραγωδία μου. Το μεγαλύτερο μου ελάττωμα στάθηκε η αχαλίνωτη περιέργειά μου, η νοσηρή φαντασία και η προσπάθειά μου να πληροφορηθώ για όλες τις συγκινήσεις, χωρίς τις περισσότερες, να μπορώ να τις αισθανθώ. Τη χυδαία όμως πράξη που μου αποδίδεται τη μισώ. Εζήτησα μόνο την ιδεατή ατμόσφαιρά της, την έσχατη πικρία. Ούτε είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος για το επάγγελμα εκείνο. Ολόκληρο το παρελθόν μου πείθει γι’ αυτό. Κάθε πραγματικότης μου ήταν αποκρουστική.

[Υ.Γ.] Και για ν’ αλλάξουμε τόνο. Συμβουλεύω όσους ξέρουν κολύμπι να μην επιχειρήσουνε ποτέ να αυτοκτονήσουν δια θαλάσσης. Ολη νύχτα απόψε επί δέκα ώρες, εδερνόμουν με τα κύματα. Ηπια άφθονο νερό, αλλά κάθε τόσο, χωρίς να καταλάβω πώς, το στόμα μου ανέβαινε στην επιφάνεια. Ωρισμένως, κάποτε, όταν μου δοθεί η ευκαιρία, θα γράψω τις εντυπώσεις ενός πνιγμένου.

 12/09/10

Το έρκος
Έχει από καιρό
εμφανισθεί.
Σηκώνω μπουχό
και το καλύπτω.
Φθηνό πρόσχημα χαράς,
δήθεν το ξεπερνάω.
Και προχωρώ.

Είμαι ένας γλοιώδης τύπος
που φοβάται
την γλίτσα του.
Και τώρα που το πάτωμα
θα γίνει το πιο ψηλό μου ταβάνι,
να δω, τί θα σκαρφιστώ,
διά την μακροημέρευσίν μου