Κουίζ για δυνατούς λύτες…

Τί σχέση έχουν οι παρακάτω εικόνες;

ΥΓ Η απάντηση, άμα δεν το βρείτε, στις 29 του μήνα…
ΥΓ 2 Οι άμεσα εμπλεκόμενοι ας κρατήσουν την σοφία τους για πάρτη τους

…ένας χρόνος…

Ένα λουλούδι άνθισε στο ξεραμένο μου χώμα. Το πότισα. Του τραγούδησα. Το ξέχασα σε μια γωνιά. Εκείνο όμως πιστό με μάτωνε με τα αγκάθια του. Στους 6 μήνες έμαθα να το πιάνω χωρίς πόνο. Χωρίς πολύ πόνο. Τώρα αυτό έγινε κήπος. Κήπος μυρωδάτος. Και ανακαλύπτω συνέχεια αποθέματα νερού να τον ποτίζω. Και εκείνος αποθέματα οξυγόνου να με τροφοδοτεί.

Ένας χρόνος πέρασε πλέον και συνεχίζω να σκάβω, να σκαλίζω και να βγάζω τα ζιζάνια του κήπου αυτού. Να προστατεύσω αυτό που έχει ανθίσει. Και πιο δίπλα το μπουμπούκι του. Ανθίζει κάθε μέρα. Και κάθε μέρα τα ποτίζω. Και κάθε μέρα μου χαρίζουν οξυγόνο. Ήρθε η ώρα να ζήσω με αυτόν τον κήπο.

ΥΓ Και πίστευα ότι τα μονόπετρα είναι μεγάλη ηλιθιότητα.

Ένα πριν το μεγάλο μπαμ.

Ένα πριν το μεγάλο μπαμ… ή αλλιώς αντίστροφη μέτρηση.

Όχι τέτοιο μπαμ σαν του ΚΚΜοίρη. Το άλλο. Το σχεδόν κλασικό. Θα καταλάβετε στις 24. Ως τότε ένα-δυο σφινάκια από το καινούριο άλμπουμ του Αλκίνοου Ιωαννίδη με τίτλο “Νεροποντή”.

Πατρίδα

Πέρασμα (Με την Σόνια Θεοδωρίδου)

Επιτυχία! (Με δήλωσή του πως αυτό το έγραψε το 1995 για την πιθανότητα μεταστροφής του -ή και συναδέλφων- προς το εμπορικότερο).

ΥΓ Η “επιτυχία!” είναι όλα τα λεφτά!!!!

Καλή Ανάσταση

Η έμπνευση περιμένει την Ανάσταση,
η Ελλάδα περιμένει την Ανάσταση,
η Φύση ανασταίνεται.
Οι μυρωδιές με κάνουν και αναστενάζω.
Παρόλα αυτά
εγώ δεν περιμένω τίποτα. Νομίζω ότι έχω αυτά που χρειάζομαι.
Για τα λίγα που χρειάζομαι ακόμα
θα παλεύω. Εσαεί.
Και ένας ύμνος από την πεθαμένη μουσική όπως την λένε
να μην περιμένει τίποτα.

Ομαδική ανάρτηση

Την Κυριακή είπαμε να βγούμε σε ένα ρεμπετάδικο το μεσημέρι. Στο περιβόλι του ουρανού με τα ακριβά τα χόρτα. Παρέα από βλόγερς. Σιγά μην αναφέρω ποιοί ήταν. Άλλος θα το κάνει που τραβούσε και βίδεον. Άλλος φοράει χρυσή κουκούλα!

Και ο τίτλος του ποστ είναι ομαδική ανάρτηση γιατί όλοι θα ανεβάσουν κάτι. Όσοι ήταν βλόγερς εκεί. Γιατί υπήρχαν και απλοί άνθρωποι!!!

Ο ήχος καλός. Η Μαριώ πάρα πολύ καλή. Ο μπουζουξής και το μπαγλαμαδάκι στα καλύτερά τους, και ένα βιολί γαμημένο να παίζει τις κάλτσες του. Η κοπέλα μου στην αγκαλιά μου και ένα κέφι να ξεχειλίζει από κάθε ποτήρι που σχεδόν γέμιζε. Η παρέα κεφάτη πολύ. Έδεσε με το πρώτο γειά σας με λένε τάδε.

Γαμημένη οικονομική κρίση. Το μαγαζί ετούτο δεν το έχεις αγγίξει ακόμα. Μας σέρβιραν ένα φαγητό που φρέσκο δεν το λες. Χαρακτηριστική φράση μιας κοπέλας (είσαι άπαιχτη λέμε!!) στην σύντροφό μου: «Δεν θα το φάς; Κόψε το στη μέση για να μην το σερβίρουν σε άλλον Χριστιανό!!!» Και πήραμε και 5 μπουκάλια κρασί 8 άτομα. 28 ευρώ το άτομο για τις παντόφλες του φαγητού που τρώγαμε και 65 (εξηνταπέντε!!!!!!!!!!) ευρώ το μπουκάλι το κρασί. Το σύνολο 600 ευρώ!!! Για μεσημέρι Κυριακής. Στον Τσιτσάνη στα καλύτερά του δεν θα πληρώναμε τόσο και θα είχαμε και τον αυτουργό του ρεμπέτικου μπροστά μας.

Θα μου πεις. Καλά ρε φίλε. Αν πίνατε Ντον Περινιόν τότε καλά σας κάνανε και σας σφάξανε στο γόνατο. Μα δεν πίναμε Ντον Περινιόν. Μοσχοφίλερο του Σκούρα με τιμή λιανικής 17 Ευρώ στην πιο ακριβή κάβα πίναμε. Το 65 ευρώ από πού προκύπτει;;; Από την υπέροχη παντόφλα- μεζέ που φάγαμε;

Ένιγουέι έτσι έχουν τα πράγματα στο Ελλάντα. Κάποιοι νομίζουν ότι μπορούν ακόμα να γαμούν και να δέρνουν χωρίς να δίνουν λογαριασμό. Νομίζουν πως η διασκέδαση πρέπει να σερβίρεται σαν συσσίτιο μπαγιατεμένο και ο λογαριασμός σαν να έχεις φάει στο Χίλτον. Και να τρως στο Χίλτον θα έχεις να λες στα μέσα σου ότι έγινες για λίγο μεγάλος. Έγινες για λίγο χλιδέμπορας. Αλλά στο περιβόλι του ουρανού δεν το λες αυτό.

Και η εξωφρενική τιμή προκύπτει και από την έκπτωση που μας κάνανε. Λες και ψωνίζαμε σε στοκ. 100 ευρώ έκπτωση στο λογαριασμό. Έτσι για να δείχνει το μαγαζί πόσο λάρτζ είναι.

Η παρέα εξαιρετική όπως προείπα. Δεν χάλασε το κέφι της ούτε αυτό το σφάξιμο. Το πήρε και το έκανε θυμίαμα στον ναό του γέλιου. Να ήταν κάθε μέρα έτσι.

ΥΓ Αγάπη, λοιποί βλόγερς και κοινοί θνητοί, πέρασα πάρα πολύ όμορφα. Σας ευχαριστώ.

Διόδια στον κώλο μας

Εδώ και χρόνια στον κόμβο Αγ.Στεφάνου- Κρυονερίου σχεδόν όλη τη μέρα γίνεται της πουτάνας. Τα πρωινά τρως περίπου μισή ώρα για να βγεις από την εθνική οδό για μία απόσταση 200 μέτρων. Αυτό είναι και το αποτέλεσμα των διοδίων του Καπανδριτίου. Μέσα από αυτόν τον κόμβο χιλιάδες οχήματα μπαίνουν στον παράδρομο ώστε να αποφύγουν τα διόδια στο Καπανδρίτι. Και στον κόμβο γίνεται όπως προείπα της πουτάνας. Στην εθνική η ουρά φτάνει πολλές φορές τα 2 χιλιόμετρα.

Το ΥΠΕΧΩΔΕ βρήκε τη λύση!!! Θα μπούν διόδια από τη Μεταμόρφωση εώς τη Σκάρφεια!!! Για έναν δρόμο που όλοι οι κάτοικοι τον έχουν χρυσοπληρώσει θα πρέπει να πληρώνουν την ισπανική εταιρία που έχει τα δικαιώματα των διοδίων ώστε να βλέπουν τον δρόμο γεμάτο λακούβες και όλη την πρασινάδα κατά μήκος της νησίδας να έχει ξεραθεί για πάρα πολλά χιλιόμετρα. Μια τεράστια οικολογική καταστροφή. Τα έργα ανακατασκευής δρόμου- πρασίνου πάνε με ρυθμό χελώνας σε χειμερία νάρκη ενώ τα διόδια ξεκίνησαν ήδη.

Βέβαια το ΥΠΕΧΩΔΕ είναι εκνευρισμένο και έκανε συστάσεις στην εταιρία γι αυτές τις καθυστερήσεις!!! Ξέρετε τώρα ποιές είναι αυτές οι συστάσεις: “Είμαστε εξοργισμένοι. Πρέπει να προχωρήσετε πιο γρήγορα τα έργα ανάπλασης. Αλλιώς θα σας τραβήξω το αυτί παλιόπαιδα.” Και η ισπανική εταιρία ίδρωσε.

Δεν μας γαμάτε λέω εγώ; Αντί να καταργήσετε τα διόδια ώστε να σταματήσουν οι ουρές στην εθνική οδό φτιάχνετε και άλλα; Δεν υπάρχει ούτε τσίπα ούτε φιλότιμο; Πρώτος εγώ θα μπουκάρω και δεν θα πληρώσω δραχμή τσακιστή στα διόδια. Από εκεί είναι η δουλειά μου και μπαινοβγαίνω 5 φορές τη μέρα μίνιμουμ. Δηλαδή θα βγάζω και κάρτα για 5 χιλιόμετρα;;; Θα την βγάλω να την βάλω στον κώλο σας.

Και μην μου πείτε για ΒΠ και άλλες τέτοιες παπαριές. Κρυονέρι και Αγ. Στέφανος μπορεί να έχουν γεμίσει με νεόπλουτους αλλά η βάση του πληθυσμού είναι μικρασιάτες που μέναν (και μερικοί μένουν ακόμα) σε χαμόσπιτα. Και στο Κρυονέρι υπάρχει η βιομηχανική ζώνη όπου χιλιάδες εργαζόμενοι προσπαθούν να επιζήσουν με τις 3 και 60 που παίρνουν.

Ήδη έχει ενημερωθεί η αστυνομία για τις κινητοποιήσεις που ετοιμάζονται όπως τότε με τους πυλώνες της ΔΕΗ που για 300 άτομα είχαν στείλει 15(δεκαπέντε!!!) κλούβες με ΜΑΤ.

Κοινώς: Ελάτε με φόρα να μας κλάσετε μια μάντρα αρχίδια…μουνόπανα…

Nirvana

Δωσ’ μου
Ένα γράμμα
άδειο, με γραμμές.
Να λείπει και το ωμέγα.
Να διαβάσω,
να σκεφτώ.
Να ζωγραφίσω τρεις μουτζούρες.
Τρεις μαύρες γυαλιστερές.
Και θα χτενίζομαι
στο καθρέφτισμά τους.

Πες μου,
μια λέξη,
μια φράση, την αγαπημένη μου.
Και προσευχήσου
να την λάβω.
Να την κάνω
θυμίαμα, καπνό,
αέρα.
Μπουχός να καλύψει
την ψυχή μου.
Να σκεπαστεί ολάκερη.
Και το διπλό πάπλωμα
να λιώσει στο κορμί μου.

Βίαζε,
συνέχεια,
όσο μπορείς.
Χώσε βαθιά τα δάχτυλα.
Ψάξε, με όλο το χέρι
να βρεις την καρδιά μου.
Παγωμένη,
παλλόμενη.
Να μη λέει να σταματήσει.
Παρ’ την,
δεν την αφήνω.
Την εναπόθεσα μέσα μου.
Κουράστηκα.
Δεν μπορείς
τίποτα να της κάνεις.

Προσευχήσου,
μόνο αυτό.
Μόνο αυτό σου μένει.
Είσαι αδύναμος
πλέον.
Και εγώ περπατώ.
Πίνω τσάι με φλισκούνι.