18
Mar
14

Οι μνήμες

Εικόνα

 

01-06-2013

 

Οι μνήμες

ζωντανές όσο το θες.

Στιβαγμένες σε ψυγείο κρεοπωλείου.

Σου θυμίζουν πάντα

πως είναι ένα αφήγημα.

‘Ενα καλτ αφήγημα

που, ίσως,

τα γεγονότα να ταιριάζουν

με την ξεθωριασμένη αφήγηση.

 

Ανοίγοντας την πόρτα του ψυγείου

διαλέγεις τις μνήμες

προς πώληση.

30
Νοέ.
13

Για την αγάπη μου

Image

02 Ιουλίου 2013

Ανθισμένη

η θλιμμένη σου

ματιά.

Είσαι εδώ

ανοιχτό, μυρωδάτο

λουλούδι.

Όλοι οι δρόμοι

κοιτούν της ψυχής σου

τη σιγαλιά.

Είσαι εδώ

του ονείρου μου

γλυκό τραγούδι.

29
Jul
13

Ὁ σταχτὺς θάνατος

χρώματα

Θαρροῦσα ὡς τώρα -φίλοι μου καλοί-
θαρροῦσα ὡς τώρα…
πῶς ὅλα τὰ πράματα
βαδίζουν στὴ γῆ
μὲ τὸ ἀληθινό τους χρῶμα.
Ἡ Χαρὰ ἄσπρη.
Ἡ Θλίψη χλωμή.
Ὁ Ἔρωτας ρόδινος
Ο Θάνατος μαῦρος.
Ἔτσι θαρροῦσα…

Καὶ περνοῦσα τὶς μέρες μου,
μὲ τὰ χρώματά μου τακτοποιημένα.
Με τα ὄνειρά μου συγυρισμένα.
Μὲ τὰ ποιήματά μου καθαρογραμμένα…
Γιατὶ ἔτσι τά ῾βλεπα.
Ἔτσι νόμιζα.

Μενέλαος Λουντέμης

01
Φεβ.
13

MBA: Κούφια πτυχία, υπεύθυνα για πολλά κακά που συμβαίνουν

e-mba2

Κάθε χρόνο, εκατό χιλιάδες νέοι άνθρωποι στις ΗΠΑ και άλλοι τόσοι στον υπόλοιπο κόσμο αποφοιτούν με τον μεταπτυχιακό τίτλο του ΜΒΑ. Παράλληλα, οι εργοδότες «ψηφίζουν» υπέρ των ΜΒΑ, δίνοντας προτεραιότητα στους κατόχους του. Έτσι, επιβεβαιώνεται η προσδοκία των νέων ανθρώπων ότι ένα ΜΒΑ αποτελεί σοβαρή και αποδοτική επένδυση που εξασφαλίζει αποδοχές άνω του μέσου όρου. Κάποτε ΜΒΑ πρόσφεραν πολύ λίγα ιδρύματα. Σήμερα δεν υπάρχει πανεπιστήμιο που είτε να μην προσφέρει ΜΒΑ είτε να μην έχει βάλει στα σκαριά ένα τέτοιο πρόγραμμα.

Μπορεί όλοι αυτοί οι οξυδερκείς άνθρωποι να σφάλλουν; Στη στήλη της περασμένης εβδομάδας, βασιζόμενος στο θεωρητικό υπόδειγμα του Michael Spence, επιχειρηματολόγησα για το ότι ένα πτυχίο μπορεί κάλλιστα να αναδειχθεί στο κυρίαρχο μέσο διαμεσολάβησης στην αγορά στελεχών επιχειρήσεων και ας είναι μισανθρωπικό και εκπαιδευτικά άθλιο. Δεν έδειξα ότι κάτι τέτοιο ισχύει με τα ΜΒΑ. Σήμερα επανέρχομαι για να επιχειρηματολογήσω για το ότι (α) το διδακτικό περιεχόμενο των ΜΒΑ είναι «κούφιο» και (β) η κουλτούρα των ΜΒΑ ευθύνεται σε σημαντικό βαθμό για το μέγεθος και την τροπή της παγκόσμιας κρίσης.

ΜΒΑ υπάρχουν δύο ειδών: τα ακριβά ΜΒΑ που προσφέρουν κραταιά ιδρύματα, π.χ. το Harvard Business School, και τα ΜΒΑ-αρπαχτές που προσφέρουν τα υπόλοιπα ιδρύματα, με σκοπό να εκμεταλλευτούν την αγωνία των νέων για δουλειά, πουλώντας τους τον τίτλο του ΜΒΑ άνευ του λογότυπου πανεπιστημίου ολκής, που όντως θα τους εξασφάλιζε μια καλή θέση εργασίας. Με τα ΜΒΑ-αρπαχτές (που διδάσκονται από ανθρώπους οι οποίοι δεν θα έβρισκαν ποτέ οι ίδιοι καλή δουλειά σε μια μεγάλη πολυεθνική) δεν θα ασχοληθώ, καθώς όλοι καταλαβαίνουν ότι πρόκειται για απάτη. Αντίθετα, τα βέλη μου τα «φυλάω» για τα σοβαρά ΜΒΑ.

Ο Russell Ackoff ήταν από τους πρωτοπόρους στη διδασκαλία του μάνατζμεντ στις ΗΠΑ, όπου δίδασκε για χρόνια στο φημισμένο Wharton Business School. Όταν ρωτήθηκε ποια είναι τα οφέλη για τους νέους ανθρώπους από την παρακολούθηση ενός ΜΒΑ, απάντησε: «Τους μαθαίνουμε τρία πράγματα: πρώτον, πώς να μιλούν με αυτοπεποίθηση για πράγματα που δεν καταλαβαίνουν. Δεύτερον, τους προσφέρουμε «αρχές» οι οποίες τους βοηθούν να μην κάμπτονται όταν η πραγματικότητα συγκρούεται με τις απόψεις τους. Τρίτον, τους δίνουμε ένα πτυχίο το οποίο τους ανοίγει την πόρτα σε μια εταιρεία στην οποία μπορεί να μάθουν κάτι περί μάνατζμεντ».

Η απάντηση του Ackoff είναι ειρωνική και όλο χιούμορ. Όμως πηγαίνει στην καρδιά του προβλήματος, το οποίο δεν έχει σχέση με την ποιότητα των φοιτητών και αποφοίτων προγραμμάτων ΜΒΑ (άτομα που, αναμφίβολα, είναι στην πλειονότητά τους τετραπέρατα) αλλά με κάτι άλλο, πολύ πιο σημαντικό: με τον τρόπο που επιλέγει η κοινωνία να μορφώσει τη μελλοντική ηγεσία της.

Οι προπαγανδιστές των ΜΒΑ (τα πανεπιστήμια που τα βλέπουν ως τη χήνα που γεννά τα χρυσά αυγά, οι πτυχιούχοι που έχουν έννομο συμφέρον να προστατεύσουν την αξία της «επένδυσής» τους κ.λπ.) αναφέρονται στη σημασία της διδασκαλίας της επιστήμης του μάνατζμεντ, στην ποιότητα των τεχνικών που διδάσκονται, στις κοινωνικές συμβάσεις που οι σπουδές αυτές εμφυσούν στους νέους μάνατζερ. Η πραγματικότητα, όμως, είναι διαφορετική. Όπως επισήμανε ο Henry Mintzberg, καθηγητής Σπουδών Μάνατζμεντ στο Πανεπιστήμιο του McGill, είναι αδύνατον να δημιουργήσεις μάνατζερ στο αμφιθέατρο όσα «επιχειρηματικά παίγνια» και να τους βάλεις να παίξουν, πόσο μάλιστα ηγέτες. Απλώς δεν γίνεται. «Το μάνατζμεντ δεν είναι επιστήμη», συνεχίζει ο Mintzberg, «είναι μια πρακτική τέχνη την οποία διδάσκεσαι πάνω στη δουλειά. Το να ισχυρίζεσαι ότι εκπαιδεύεις άτομα που δεν είναι μάνατζερ πώς να γίνουν μάνατζερ αποτελεί, πολύ απλά, μια τεράστια απάτη. Τους εμφυσάς την ύβρη του «δεν έχω διευθύνει τίποτα, αλλά μπορώ να τα διευθύνω όλα»».

Ο Phillip D. Broughton δούλευε ως ανταποκριτής της βρετανικής «Daily Telegraph» στο Παρίσι. Κάποια στιγμή πήρε δύο χρόνια άδεια για να κάνει το ΜΒΑ του στο Harvard Business School. Η εμπειρία τον συγκλόνισε τόσο που αποφάσισε να γράψει βιβλίο γι’ αυτήν. Παραθέτω απόσπασμα: «Στο καλωσόρισμα, δευτεροετής φοιτητής μας έβγαλε λόγο, ξεκινώντας με μια κραυγή: «ΚΕΡΔΙΣΑΤΕΕΕΕ!… Είστε πλέον μέρος της ελίτ και πρέπει να συνηθίσετε σε αυτό!». Πάλεψα άγρια με αυτή την ιδέα. Μου φάνταζε τόσο αυθάδης από τη μεριά της Σχολής και τόσο υποτιμητική για εμάς τους νεοφερμένους. Ήταν σαν να μην είχε σημασία τι είχαμε πετύχει στο παρελθόν ή τι αποφάσεις θα παίρναμε στο μέλλον. Μας έλεγαν πως απλώς και μόνο το ότι μπήκαμε στο Harvard Business School αρκούσε για να γίνουμε μέλη μιας υπερ-τάξης».

Αυτή η νοοτροπία, σύμφωνα με τον Mintzberg, δεν είναι καθόλου άσχετη με την κρίση που ξέσπασε το 2008. Σχολές όπως τα Business Schools των Ηarvard, Wharton, Stanford και MIT φέρουν τεράστια ευθύνη για τη δημιουργία και αναπαραγωγή μιας επιχειρηματικής «ηθικής» που στήριξε και μεγέθυνε τις τοξικές συμπεριφορές, οι οποίες οδήγησαν στην καταστροφή του 2008, τον ζοφερό αντίκτυπο της οποίας ο πλανήτης βιώνει ως και σήμερα. Για τον Mintzberg το πρόβλημα ξεκινά από τον διαχωρισμό μεταξύ εκείνων που γνωρίζουν πραγματικά μια επιχείρηση από εκείνους που έρχονται, ουρανοκατέβατοι, στολισμένοι με το παράσημο ενός ΜΒΑ από το Harvard, για να τη διοικήσουν.

Παλαιότερα, σε μια επιχείρηση όπως η General Motors, για να φτάσει κάποιος να γίνει διευθύνων σύμβουλος ή πρόεδρος, έπρεπε να ανέλθει μέσα από την εταιρεία, να ξεκινήσει εργαζόμενος κοντά στον ιμάντα παραγωγής, να περάσει κάποια χρόνια από τις λογιστικές και διοικητικές υπηρεσίες, το μάρκετινγκ και, μετά από είκοσι χρόνια, αν αποδεικνυόταν καλός στη δουλειά και αφού είχε γνωρίσει στο πετσί του την εταιρεία, να φτάσει σε υψηλή διευθυντική θέση. Η κουλτούρα του ΜΒΑ ανέτρεψε πλήρως αυτήν τη διαδικασία. Ξάφνου, προσλαμβάνονταν νέοι πτυχιούχοι με ΜΒΑ, με μηδενική γνώση της επιχείρησης αλλά άπειρη αυτοπεποίθηση και κάποια «εργαλεία» μεγιστοποίησης της «αξίας» της επιχείρησης υπέρ των βραχυπρόθεσμων συμφερόντων των μετόχων της.

Κάπως έτσι εταιρείες όπως η General Motors πτώχευσαν το 2008. Οι νέοι μάνατζερ με τα φανταχτερά ΜΒΑ και την έλλειψη γνώσης κι εκτίμησης γι’ αυτό που πραγματικά ήταν οι επιχειρήσεις που τους προσέλαβαν τις έστρεψαν στα χρηματοοικονομικά προϊόντα (μετατρέποντας την General Motors σε αποθήκη τοξικών παραγώγων) και μετέφεραν ακόμα και το design (π.χ. η Boeing) των βασικών τους προϊόντων σε ξένες εταιρείες, υποβαθμίζοντας τους δικούς τους σχεδιαστές. Όσο για τον χρηματοπιστωτικό κλάδο, τα εγκλήματα των μάνατζερ με πτυχίο ΜΒΑ στην Enron, στη Lehman’s κ.λπ. είναι πλέον καλά καταγεγραμμένα.

Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτού του είδους την κριτική την ασκούν στην πιο δριμεία μορφή της insiders, π.χ. ο Rakesh Khurana, καθηγητής του… Harvard Business School: «Τους διδάσκαμε ένα μοντέλο ανθρώπινης συμπεριφοράς υπεραπλουστευτικό και εσφαλμένο. Και το χειρότερο: γρήγορα άρχισαν να συμπεριφέρονται σύμφωνα με αυτό! Να θεωρούν αυτονόητους εξωφρενικούς μισθούς και μπόνους. Να απαιτούν από τις εταιρείες να τους «λαδώνουν» με απίστευτα πακέτα μετοχών μόνο και μόνο για να… κάνουν τη δουλειά τους. Σε κανένα άλλο επάγγελμα δεν έχει παρατηρηθεί κάτι ανάλογο. Ευθυνόμαστε σε μεγάλο βαθμό, εμείς οι καθηγητές τους, για ό,τι συνέβη μετά».

Σύντομη βιβλιογραφία

Philip D. Broughton (2008), What they teach you at Harvard Business School: My two years inside the cauldron of capitalism, Λονδίνο, Penguin/Sumantra Ghoshal (2003), «Business Schools share the blame for Enron», «Financial Times», 17 Ιουλίου 2003/Rakesh Khurana (2007), From higher aims to hired hands: The social transformation of American business schools and the unfulfilled promise of management as a profession, Princeton University Press/Henry Mintzberg (2004), Managers not MBAs: A hard look at the soft practice of managing and management development, San Francisco, Berrett-Koehler

Κέιμενο γραμμένο στη Lifo από τον Βαρουφάκη στις 30/01/2013

13
Δεκ.
12

Ο Άγιος Βασίλης δεν θα έρθει στην Ελλάδα φέτος.

DSC_0438

Αλλά αφού δεν υπήρξε ποτέ, μικρό το κακό θα πεις. Πολύ μικρό. Ταυτόχρονα πολύ μεγάλο για τα μικρά. Ξέρεις… εκείνα τα παιδάκια που δεν τον περιμένουν με δώρα. Άλλωστε από καιρό τα μικρά έχουν γίνει πιο σοφά και πιο ορθολογικώς σκεπτόμενα από τους μεγάλους. Θα τον ήθελαν με ένα πιάτο φαΐ κάποια, με σακούλια αγάπης στην οικογένεια, με δύο κουβέρτες παραπάνω (γιατί για θέρμανση δεν το σκέφτονται καν… είπαμε ότι είναι ώριμα πλέον). Τα παιχνίδια δεν τους λείπουν. Τους λείπουν άλλα πράγματα, πιο χρηστικά. Άλλα που δεν μπορούν να τα βρουν. Που τους τα έκλεψαν.
Περιμένουν τον Άγιο να τους δώσει ηρεμία και ασφάλεια. Ξέρουν πλέον πως τα αδηφάγα γουρούνια που μας κυβερνάνε δεν τα σκέφτονται. Ούτε δράμι. Γιατί αν τα σκεφτόντουσαν ήξεραν καλά πως οποιοσδήποτε παντελονάτος υπουργός ή πρωθυπουργός δεν θα τα άφηνε να μαραζώνουν έτσι. Δεν θα επέτρεπε να υπάρχουν συσσίτια εν έτη 2012. Το διανοείστε ότι υπάρχουν συσσίτια σήμερα; Όπου κάποιοι που δεν μπορούν, πάνε να προλάβουν μην τους προλάβει ο θάνατος;
Στα αρχίδια μου ο Άγιος. Μαλάκας ήταν ούτως ή άλλως. Άλλωστε δεν γίνεται κάποιος τόσο χοντρός και καλοφαγωμένος να στέλνει παιχνίδια σε άπορα παιδιά. Δεν ταιριάζει. Να πάει και να ψοφήσει η ιδέα του.
Δεν παραπονιέμαι. Μια χαρά είμαι. Έστω και με πατέρα 5 μήνες απλήρωτο, έστω και αν και εγώ φτάνω τους 3 μήνες απλήρωτος. Υγεία έχουμε και το παλεύουμε, λεφτά δεν υπάρχουν αλλά δεν γίνεται, θα μπει ένα μεροκάματο κάποια στιγμή από τη δουλειά, Ξύλα για τις σόμπες έχουμε, κάθε μέρα, φαγητό επίσης. Αγάπη μπόλικη (από τα λίγα μπόλικα που έχουμε ευτυχώς). Όσο έχουμε λέμε δόξα το Θεό. Αλλά δεν ξέρω πόση δόξα θέλει να έχει αφήνοντας πολλούς στο έλεός του. Αν και νομίζω πως μας έχει αφήσει όλους στο έλεός μας εξ αρχής. Και μας περιμένει όταν με το καλό ή με το κακό σβήσουμε. Εδώ όμως μας λέει στα σίγουρα: «βγάλτε τα πέρα μόνοι σας, μυαλό έχετε». Αλλά πλέον δεν φτάνει το μυαλό για να ζήσεις.
Ελπίζω κάποιοι να καταλαβαίνουν πως είναι όλα θέμα επιβίωσης πλέον.

29
Νοέ.
12

Ο ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ

Σταύρος Χριστακόπουλος, ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙonline

Αυτό το ρημάδι το «πατριωτικό καθήκον», το οποίο ανέσυρε χθες ο Γιάννης Στουρνάρας για να δικαιολογήσει τον εκβιασμό προς τα ασφαλιστικά ταμεία και όλους τους υπόλοιπους κατόχους ομολόγων στο εσωτερικό, δεν είναι δικό του εφεύρημα.

Από τον Γ.Α. Παπανδρέου, την εποχή που μας έσερνε στην άβυσσο των μνημονίων, μέχρι την υπό τον Σαμαρά συγκυβέρνηση των τριών, με κορώνες περί πατριωτισμού δικαιολογούν όλα τα εγκλήματα εις βάρος του ελληνικού λαού και της χώρας οι ολίγιστες ηγεσίες της.

Μόνο που το έργο, το οποίο αναγγέλλει ο Στουρνάρας, το έχουμε ξαναδεί: με το PSI επί Παπαδήμου, που άφησε πίσω του συντρίμμια. Όχι μόνο στα ασφαλιστικά ταμεία, τα οποία είδαν διά της βίας να κουρεύονται τα αποθεματικά τους, αλλά και στους ταλαίπωρους μεμονωμένους αποταμιευτές, εκ των οποίων κάποιοι πριν από λίγες μέρες «στόλιζαν» με γιαούρτια και μουσταλευριές το πορτρέτο του προέδρου της Ν.Δ. στα γραφεία της στη Συγγρού.

Όποιος έχει τη στοιχειώδη μνήμη βεβαίως μπορεί να θυμηθεί μερικές… λεπτομέρειες. Και να θέσει μερικά απλά ερωτήματα:

● Το κούρεμα, μέσω PSI, των ομολόγων που κατείχαν οι τράπεζες δεν έφερε την ανάγκη της ανακεφαλαίωσής τους;

● Αυτή η ανακεφαλαίωση δεν έφερε την ανάγκη της «δόσης – μαμούθ», για την οποία μας πιλατεύουν τώρα οι «εταίροι»;

● Αυτή η δόση – δηλαδή η «διαπραγμάτευση» που υποτίθεται πως γίνεται στο όνομά της – δεν έφερε μέχρι τώρα ένα επιπλέον μνημόνιο, ένα θηριώδες μεσοπρόθεσμο, τη θεσμική κατεδάφιση της Βουλής με τις Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, τις ρήτρες αυτόματης λήψης νέων μέτρων (πάλι με παράκαμψη της Βουλής) και τον δεσμευμένο από τους δανειστές ειδικό λογαριασμό, ο οποίος θα καταπίνει σαν μαύρη τρύπα κάθε ευρώ που κινείται ή παράγεται στην Ελλάδα;

● Γι’ αυτήν τη δόση δεν τίθεται τώρα ως προϋπόθεση το νέο αναγκαστικό κούρεμα των ήδη κουρεμένων ομολόγων;

● Ένας άθλιος φαύλος κύκλος δεν είναι όλη αυτή η φαρσοκωμωδία με τα αλλεπάλληλα κουρέματα, που το ένα προκαλεί το άλλο;

● Ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος δεν είναι αυτοί που συγκυβερνούσαν στο πρώτο κούρεμα και συγκυβερνούν επίσης στο δεύτερο;

Μια ακόμη εσωτερική χρεοκοπία

Για να επιστρέψουμε όμως στον «πατριωτισμό» του Στουρνάρα και των προϊσταμένων του, οι οποίοι ακόμη μια φορά εφορμούν στα ασφαλιστικά ταμεία απειλώντας τα με διάλυση που θα αποτελέσει τη χαριστική βολή στις συντάξεις και τις παροχές υγείας προς τους ασφαλισμένους, καλό είναι να δούμε τι εννοεί όταν αποκαλεί «πατριωτικό καθήκον» την εντολή των δανειστών για νέο κούρεμα των ομολόγων.

Κατ’ αρχάς το νέο κούρεμα – το οποίο, όπως και το PSI του Βενιζέλου, δεν είναι τίποτε άλλο από μια ακόμη εσωτερική χρεοκοπία, αποτελεί προϋπόθεση για να εκταμιευθεί η… δόση, την οποία υποτίθεται ότι η κυβέρνηση «εξασφάλισε» στο Eurogroup στην αρχή της εβδομάδας και για την οποία υποτίθεται ότι πρέπει, εκτός από αυτήν, να πανηγυρίζουμε και εμείς. Συμπεριλαμβάνεται, προφανώς, και αυτό στα «πατριωτικά καθήκοντά» μας.

Στην πραγματικότητα τι λένε οι «εταίροι» μας στην κυβερνησάρα των Σαμαρά, Βενιζέλου και Κουβέλη; Να μειώσει το χρέος της – όχι φυσικά αυτό που κατέχουν οι «εταίροι», αλλά εκείνο που κατέχουν ιδιώτες. Το χρέος αυτό ανέρχεται σε 63 δισ. περίπου. Από αυτά, τα 24 περίπου τα κατέχουν οι τράπεζες (15 δισ.) και τα ασφαλιστικά ταμεία (8,5 δισ.). Τα υπόλοιπα περίπου 40 δισ. βρίσκονται σε χέρια εκτός Ελλάδος.

Υπέρ λαμόγιων

Ποιο είναι το πρόβλημα; Ότι πρόκειται για ομόλογα τα οποία έχουν προκύψει από το PSI και υπάγονται στο αγγλικό δίκαιο, άρα είναι αδύνατον να κουρευτούν μονομερώς χωρίς νομικές συνέπειες. Εξ ου και προκύπτει η φόρμουλα της επαναγοράς τους με τη διαδικασία της δημόσιας προσφοράς, την οποία η ανακοίνωση του Eurogroup ορίζει γύρω στα 35 σεντς ανά 1 ευρώ ονομαστικής αξίας.

Κοινώς ζητείται κούρεμα κατά 65% στα ομόλογα των ιδιωτών κατόχων χρέους ώστε να εξοικονομηθούν τα 40 δισ. της μείωσης που ζητούσε η Λαγκάρντ από τη Μέρκελ. Από αυτά, τα 15 δισ. καλούνται να τα χάσουν τράπεζες και ασφαλιστικά ταμεία.

Μόνο που οι εκτός Ελλάδος ιδιώτες δεν μπορούν, όπως είπαμε, να υποχρεωθούν σε κούρεμα λόγω του αγγλικού δικαίου.

Οι μόνοι που ίσως έχουν κίνητρο να προσέλθουν στη διαδικασία αυτήν είναι ο διεθνής – ή μήπως και εγχώριος; – κερδοσκοπικός εσμός, ο οποίος αγόρασε τα ίδια ομόλογα στα 15 σεντς ανά ευρώ πριν από λίγο καιρό περιμένοντας με ακράδαντη βεβαιότητα το επόμενο κούρεμα για να κάνει… Πάσχα.

Και γιατί να μην προσέλθουν, αφού, αγοράζοντας μεταξύ 15 και 20 σεντς και πουλώντας στα 35, θα διπλασιάσουν τα λεφτάκια τους μέσα σε ελάχιστους μήνες; Με απλά λόγια, τα κορόιδα εντός Ελλάδος, θα χάσουν το 65% των αξιών που διακρατούν, ενώ οι κερδοσκόποι θα οικονομήσουν, όπως άλλωστε και στο PSI.

Ας υποθέσουμε όμως ότι πράγματι η κυβέρνηση καταφέρνει να επιτύχει πλήρως τον στόχο της και πράγματι κουρεύει το σύνολο των 63 δισ. ευρώ εξοικονομώντας κάπου 40 δισ. Τα 20 και πλέον δισ., που θα της στοιχίσει η όλη διαδικασία, πού θα τα βρει;

Αρχικά ο Σόιμπλε έκανε λόγο για έκδοση εντόκων γραμματίων – την ακριβότερη μορφή δανεισμού – και για δάνειο από το EFSF. Την εκδοχή των εντόκων γραμματίων διέψευσε χθες ο Στουρνάρας (όποιος θέλει μπορεί και να τον πιστέψει αγνοώντας τον… Σόιμπλε) λέγοντας ότι θα υπάρξει χρηματοδότηση από τον ΕFSF, πέραν της δανειακής δόσης των 43 και πλέον δισ. Πώς θα αποπληρωθεί το εν λόγω δάνειο; Με τα έσοδα των ιδιωτικοποιήσεων.

Δηλαδή, για να κάνουμε τη σούμα: Η Ελλάδα, για να μειώσει το χρέος της κατά 20 περίπου δισ., μειώνει την περιουσία τραπεζών, ασφαλιστικών ταμείων, νομικών προσώπων και μικρών επενδυτών, χρυσοπληρώνει τα διεθνή λαμόγια και ξεπουλάει ό,τι έχει και δεν έχει για να χρηματοδοτήσει την εσωτερική χρεοκοπία και τους κερδοσκόπους. Στη συνέχεια θα ξαναδανειστεί για να ανακεφαλαιώσει τις τράπεζες για τα 10 δισ. που θα χάσουν από το νέο κούρεμα.

Χωρίς ντροπή

Και γιατί συμβαίνει όλη αυτή η απίστευτη γελοιότητα;

1. Για να ικανοποιηθεί η Λαγκάρντ, η οποία ζήτησε μείωση του χρέους εδώ και τώρα. Αυτή υποτίθεται πως ήταν η πίεση που άσκησε στη Γερμανία. Δεν είχε όμως κανένα πρόβλημα να δεχτεί όλη αυτή τη ματσαράγκα εις βάρος του ελληνικού πλούτου προκειμένου να συμβιβαστεί, να καταπιεί τις απειλές της και να κερδίσει χρόνο μέχρι τον επόμενο γύρο σύγκρουσης με τη Μέρκελ για το κουμάντο στην Ελλάδα και την ευρωζώνη.

2. Για να κερδίσει χρόνο η Μέρκελ, να αναβάλει όσο μπορεί το κούρεμα των επίσημων δανείων προς την Ελλάδα και, αν αυτό είναι δυνατόν, να φτάσει μέχρι τις γερμανικές εκλογές χωρίς το ελληνικό αγκάθι στα πλευρά της.

Επίσης για να κερδίσει χρόνο μέχρι να σκάσει η ισπανική φούσκα, η οποία θα απελευθερώσει πολύ περισσότερους διαβόλους από τη χρηματοπιστωτική Κόλαση του ευρώ και θα αποτελέσει το μεγάλο πεδίο της μάχης για τη μοίρα του κοινού νομίσματος.

Η Ελλάδα, ως συνήθως, πληρώνει με το αίμα του λαού της τη μείωση του ρίσκου της ευρωζώνης και της Γερμανίας, αλλά και τα παιχνίδια τακτικής του ΔΝΤ. Λογικό, αφού οι ελληνικές ηγεσίες των τριών τελευταίων χρόνων είναι σταθερά πρόθυμες θα θυσιάσουν, έστω και διά της βίας, ως άλλη Ιφιγένεια, τον ελληνικό δημόσιο και ιδιωτικό πλούτο για τη σωτηρία του ευρώ.

Το 2% της ευρωπαϊκής οικονομίας, με ασήμαντο ποσοστό επί του συνόλου των χρεών της ευρωζώνης, εκβιάζεται ακόμη μια φορά να υποστεί τα πάνδεινα για να σώσει μια παρτίδα που δεν είναι καν δική του.

Αυτόν τον εκβιασμό η σημερινή συγκυβέρνηση τον αποκαλεί «πατριωτισμό». Χωρίς ίχνος ντροπής…

16
Νοέ.
12

Οι παππούδες

Οι παππούδες σε παίρνουν απ’ το χέρι και σε πάνε βόλτα
και μετά για λουκουμάδες.

Οι παππούδες σου λένε ιστορίες για τρομερές μάχες και τους ακούς με το στόμα ανοιχτό,
κι αυτοί γελάνε με το φόβο σου και σου κάνουν γκριμάτσες.

Οι παππούδες σε βλέπουν να λες το ποίημά σου και δακρύζουν.
Ακόμα κι αν ξέχασες το μισό.

Οι παππούδες μαλώνουν το μπαμπά σου που σε μάλωσε.

Οι παππούδες σου φτιάχνουν πατάτες τηγανιτές
γιατί δεν σου άρεσε το φαγητό.

Οι παππούδες σ’ ανεβάζουν στους ώμους τους και ξαφνικά
είσαι ο πιο ψηλός του κόσμου και πετάς.

Οι παππούδες φοβούνται μόνο αν πέσεις κι ματώσεις το γόνατό σου,
και κλαις και δεν σταματάς.

Κι όταν οι παππούδες αρρωστήσουν σου λένε ότι θα πάνε ταξίδι
αλλά να μη φοβάσαι γιατί θα μαθαίνουν νέα σου κι θα ’ρχονται να σου ψιθυρίζουν
«ντίκω, ποντίκω» στ’αυτί όταν φοβάσαι.

 

 

Αυτά κάνουν οι παππούδες.

 

 

Δεν απελπίζονται οι παππούδες.

Το μάζεψα από εδώ αν και δεν είχα την τύχη να θυμάμαι έναν από τους δύο παππούδες μου.




Φοβάστε;

Δήλωση

apoklinousa-1

Η γωνιά του Ιατρίδη…

Δήλωση




Αλήτες, ρουφιάνοι, bloggers!

+Σουβλόγησον-Τσίκνησον+

Αυγούστου 2016
Δ T Τ T Π S S
« Mar    
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  

Δημοφιλή άρθρα


Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.

Μαζί με 27 ακόμα followers