20
Φεβ.
08

Από τα παλιά…

Μετά από μία μακριά περίοδο ανομβρίας ήρθαν και τα χιόνια.Κάνανε κάτι πολύ καλό.Γεμίσε η γης νερό.Έτσι και στην δικιά μου ανομβρία θα προστεθεί μία ιστορία.Ήρθε η ώρα…

…Εκείνη την περίοδο ο Β. ήταν δεν ήταν 8 χρονών.Είχε αρχίσει να ανακαλύπτει το σώμα του.Είχε αρχίσει να ανακαλύπτει τον έξω κόσμο.Και τότε ανακάλυψε πως τα χιόνια του άρεσαν.Η παγωνιά έξω και η ζέστη μέσα.Το αίσθημα της ασφάλειας.Ήταν χειμώνας του ’85 τότε που συνέβαιναν όλα αυτά.Οι μέρες περνούσαν σαν όλες τις άλλες.Σκούφος,πανωφόρι(πάντα προπέρσινο),παπούτσια αμφιβόλου ποιότητας και κατάστασης και εξόρμηση στα της γειτονιάς του για το παιχνίδι,ένεκα Χριστουγέννων και διακοπών από το σχολείο.

 Όχι για εκείνη τη μέρα.Ξύπνησε και το σώμα του κρύωνε.Ούτε καν του σηκωνόταν από το ψύχος όπως κάθε πρωί.Του φάνηκε περίεργο.Σηκώθηκε και πήγε να πλύνει τα μούτρα του.Το νερό δεν υπήρχε.Είχε παγώσει και πλύθηκε με λίγο ζεσταμένο χιόνι που είχε ετοιμάσει η μητέρα του.Με αυτό μετρίασε και τη δίψα του.Το σώμα ακόμα κρύωνε.Ανακάλυψε πως δεν είχαν πετρέλαιο.Η σόμπα έμενε ακίνητη και παγωμένη ίσα ίσα για να θυμίζει μυρωδιά φλούδας πορτοκαλιού και γιορτή.

Ήταν μέσα στο σπίτι και φορούσε ότι φορούσε και έξω.Τα παπούτσια αμφιβόλου ποιότητας και κατάστασης,το προπέρσινο πανωφόρι και τον σκούφο.Τα χρήματα ήταν ελάχιστα ακόμα και για την θέρμανση.Ήταν μία από τις δύσκολες χρονιές.Ζεσταινόταν από τις ταινίες τις κρατικής τηλεόρασης όπου όλες είχαν για πλάνο τα χιόνια,το τζάκι και κάτι μικρούς καλλικάτζαρους να χορεύουν γύρω από μικρές κοπελίτσες.Τις θαύμαζε αυτές τις σκηνές.Τις κοπελίτσες,τα χιόνια,το τζάκι…

Ήταν Άνοιξη του ’85 όταν γύρισε στο σπίτι από την καθημερινή βόλτα του και είδε τους γονείς του έξω λίγο ανήσυχους.Δεν καταλάβαινε.Η μητέρα του του είπε να ψάξει στον σωρό από τούβλα, που είχαν κάτω από το σπίτι τους, δίπλα από το κοτέτσι, για κέρματα.Την ρώτησε αν ψάχνουνε κάποιο συγκεκριμένο και του απάντησε πως ότι βρεί καλό θα είναι.Ρώτησε ποιό θα είναι το καλό και του απάντησε πως το καλό θα είναι αν μαζέψουν 20 δραχμές θα καταφέρουν να πάρουν μισό κιλό ψωμί.Ο πατέρας γέλασε και έβγαζε ένα συναίσθημα πρωτόγνωρο για τον Β. Είχε τα συστατικά του αγαπημένου του σάντουιτς:Ψωμί το γνώριμο χαμόγελο,βούτυρο η άγνωστη ντροπή και μερέντα τα σοκολατένια ψέμματα του καθησυχασμού.Όλα τυλιγμένα μέσα στην αναζήτηση της τροφής της ημέρας.

 Του άρεσε το ψωμί.Πολλές φορές το έβρεχε με νερό και από πάνω του έριχνε ζάχαρη.Το έκανε μια μπουκιά και μετά κοιτούσε τη μάνα του γεμάτος ντροπή και προσμονή για μιά ακόμα φέτα.Ψωμί με τη φασολάδα ψωμί και με το καρπούζι.Το τρόφιμο που πολλές φορές ξεγελούσε την πείνα και γέμιζε το στομάχι.Η συνήθεια του έχει μείνει μέχρι σήμερα από ότι μαθαίνω: Γεμίζει την πείνα του με άφθονο ψωμί(μαύρο για τώρα) και προσμονή για λίγη ζάχαρη…

Συνεχίζεται (κάποια άλλη στιγμή)…

Advertisements

32 Responses to “Από τα παλιά…”


  1. 1 Side21
    Φεβρουαρίου 20, 2008 στο 1:26 πμ

    Πάρα πολύ καλό. Δε θα τό ‘λεγα ανομβρία αλλά περισυλλογή. Εξάλλου αν δεν έχεις κάτι σημαντικό να πεις, καλύτερα να μην πεις τίποτα. Και «ουκ εν τω πολλώ το ευ».
    Τί μου θύμισες τώρα … Τρία αγόρια δίπλα σ’ ένα μαγκάλι, να διαβάζουν τα μαθήματά τους στο φως της λουσέρνας. Τα ρούχα και τα παπούτσια να περνούν από το μεγάλο στον δεύτερο (σε μένα), κι απ’ αυτόνε στο μικρό. Δε βαριέσαι …
    Χρόνια ευτυχισμένα … Δεν τους έλειπε τίποτα, δηλαδή τίποτα σημαντικό !!!

  2. Φεβρουαρίου 20, 2008 στο 10:42 πμ

    καλημέρα και καλορίζικο!!!!

    το παιδάκι τι απέγινε;;;;

    ουφ, μπούκωμα μ’ έπιασε πρωί πρωί…

    καλημέρα και πάλι

  3. Φεβρουαρίου 20, 2008 στο 11:57 πμ

    Eνδιαφέρον. Εχω δε την εντύπωση οτι το γνωρίζεις αυτο το παιδάκι.
    Περιμένω τη συνέχεια μη μας αφήνεις στη μέση λέμεεε, χαχαχα

  4. Φεβρουαρίου 20, 2008 στο 6:37 μμ

    Γιου μέϊντ φιλ σαντ…:(

    Συνέχισε την ιστορία plz!

  5. Φεβρουαρίου 20, 2008 στο 6:38 μμ

    Γιου μέϊντ μι φιλ σαντ…:(

    Συνέχισε την ιστορία plz!

  6. Φεβρουαρίου 20, 2008 στο 10:43 μμ

    @Side21

    Δεν είχαν τίποτα και τα είχαν όλα έτσι;Κάπως έτσι ήτανε τα πράγματα.Όχι απαραίτητα όμορφα,αλλά νοσταλγικά…Ήθελα καιρό να γράψω αλλά δεν είχα τον τρόπο.

    @taxitzou

    Με μπούκωμα το έγραψα.Σε ευχαριστώ πολύ ταξιτζού…Φιλί στις όμορφες Σπέτσες…

  7. Φεβρουαρίου 20, 2008 στο 10:46 μμ

    @tzonakos

    Φίλε Τζονάκο το γνωρίζω αυτό το παιδάκι είναι αλήθεια.Ίσως όχι πολύ καλά αλλά προσπαθώ.Η συνέχεια μπορεί να μην είναι στο επόμενο πόστ.Αλλά θα υπάρξει σίγουρα συνέχεια.

    @το τέρας της αμάθειας

    Χαίρομαι που έβγαλε η ιστορία μου ένα συναίσθημα.Και ειδικά χαίρομαι όταν το ανακαλύπτεις εσύ που εκτιμώ.Θα υπάρξει συνέχεια κάποια στιγμή…όποτε βγει.Φιλί…

  8. Φεβρουαρίου 20, 2008 στο 10:51 μμ

    συγνωμη που χανομαι αλλα η δουλεια με ρουφαει…βοηθειαααααααααα

  9. Φεβρουαρίου 20, 2008 στο 11:45 μμ

    @skouliki

    Αν βγαίνουν τα φράγκα τότε μη στεναχωριέσαι σκουλικάκι…εδώ θα είμαστε.Δεν χανόμαστε.Φιλί

  10. Φεβρουαρίου 21, 2008 στο 11:48 πμ

    Είμαστε πολλοί αλλά πολύ σκόρπιοι ρε γμτ!
    …Τώρα κι εμένα μου θύμισες διάφορα αλλά δεν θα επεκταθώ.
    Φοβάμαι όμως ότι εκτός από νοσταλγικό/μελαγχολικό, το ποστάκι είναι και προφητικό. Για να μην πω κι επίκαιρο ήδη. Πόσους άστεγους έχει αυτή τη στιγμή η Αθήνα είπαμε;
    Well…θέλω κι εγώ τη συνέχεια:-)

    Όσο για το βιντεάκι, κάποιες εικόνες του με έλιωσαν…

    Να είσαι καλά.
    Φιλιά

  11. Φεβρουαρίου 21, 2008 στο 1:08 μμ

    @leigh-cheri

    Δεν πήγαινε για προφητικό το ποστ γιατί με τόσους προφήτες(+ΕΥΛΟΓΗΣΟΝ λΙΑΚΟΠΟΥΛΕ+)δεν έχω καμία τύχη.Χαίρομαι που σου άρεσε.Το βιντεάκι το επέλεξα για το τραγούδι μιας και δεν έβρισκα βίντεο κλιπ.Φιλιά…

  12. Φεβρουαρίου 22, 2008 στο 2:11 πμ

    φιλε απιστευτο…συνεχισε το οταν εχεις ορεξη,μαρεσε πολυ

  13. Φεβρουαρίου 22, 2008 στο 12:19 μμ

    @magicrobot

    Ευχαριστώ πολύ φίλε.Χαίρομαι που σου άρεσε.Θα συνεχιστεί.Καλημέρα…

  14. Φεβρουαρίου 22, 2008 στο 10:22 μμ

    Μια πραγματικότητα που αφορά την ανάμνηση…Τώρα τι να σου πω;Να συνεχίσεις να περιμένεις για λίγη ζάχαρη;Ποτέ δεν είναι αργά;…ΜΕΓΑΛΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΑΥΤΟ…
    Εμείς όμως θα περιμένουμε την συνέχεια!Καλή σου νύχτα και… φιλί!:))))

  15. 15 fpboy
    Φεβρουαρίου 23, 2008 στο 5:47 πμ

    ωραία ιστορία… αλλά που να πηγαίνει άραγε…. περιμένουμε…. χαιρετισμούς !

  16. Φεβρουαρίου 23, 2008 στο 11:34 μμ

    Αγαπητέ μου,έχεις μια πρόσκληση κάτω απ΄τη πόρτα σου!:)))

  17. Φεβρουαρίου 24, 2008 στο 8:54 μμ

    Ωραίος ο island. Όμορφη η ιστορία σου, πράγματι. Την καλησπέρα μου.

  18. Φεβρουαρίου 26, 2008 στο 11:29 πμ

    Ψωμί με νερό και ζάχαρι! Τι μου θύμησες τώρα.
    Επίσης ψωμί με κρεμμύδι. Έχουμε τραβήξει κάτι πεινασμένες μέρες μικροί, αλλά το παλέψαμε, τα βγάλαμε πέρα!
    Καλό! Συνέχισέ το!

    Καλημέρα φίλε!

  19. Φεβρουαρίου 26, 2008 στο 12:21 μμ

    @Utopia

    Αγαπητή φίλη συνήθως με μεγάλα παραμύθια κοιμόμαστε.Από ένα παραμύθι είμαστε βγαλμένοι.

    Σε ευχαριστώ πάρα πολύ για την πρόσκληση…θα ανταποκριθώ σίγουρα….φιλί…

    @fpboy

    Φίλε φωτογράφε κάπου θα πάει η ιστορία…δεν ξέρω ακόμα που αλλά θα δείξει.

  20. Φεβρουαρίου 26, 2008 στο 12:24 μμ

    @kitsosmitsos

    Κίτσο μ’ σε ευχαριστώ πολύ φίλε.

    @Radio Marconi

    Ευχαριστώ και εσένα ραδιοπειρατή…θα σου θυμίσω και άλλα στο μέλλον.Καλημέρα…

  21. Φεβρουαρίου 26, 2008 στο 6:46 μμ

    Ωραίο!!..Το πόσο γεμάτη είναι η καρδιά σου έχει αξία..και όχι τόσο η τσέπη τελικά ε?
    Και τι πειράζει αν είχε μονο ψωμί?.. Είχα όμως το γλυκό βλέμμα της μητέρας του που τον παρακολουθούσε..Πολύ όμορφο κείμενο, και το βιντεο καταπληκτικό!

  22. Φεβρουαρίου 27, 2008 στο 4:54 πμ

    Me geia to kainourgio sou «Spiti» !!!
    Den einai oso xaroumeno itan to proigoumeno (apo apopsi xromaton to leo)
    alla eksakolou8eis na postareis ekseretika!!

  23. Φεβρουαρίου 27, 2008 στο 10:46 πμ

    που είναι η συνέχεια? ούτε για το lost δε περιμέναμε τόσο…

  24. Φεβρουαρίου 27, 2008 στο 8:22 μμ

    Tι να πω..
    Τα λίγα λόγια ζάχαρη και τα καθόλου μέλι.

    Σε κάθε σύννεφο που άλλαζε σχήμα και μια εικόνα της ζωή που πέρασε και κάτι άφησε να μας θυμίζει πως μέσα απ αυτήν γίναμε αυτό που είμαστε.

    Καλώς σε βρήκα

  25. Φεβρουαρίου 28, 2008 στο 2:08 μμ

    Είσαι υπέροχος… όπως τα διατυπώνεις με ζωντάνια και αληθινή εικόνα ποω μόνο συναίσθημα γεμίζει αγάπης για τη ζωή την «μοίρα» την ωρραιότητα του να προσπαθούμε να επιβιώνουμε αναλόγως των όποιων μας αναγκών.

    Ψωμί με ζάχαρη, ΄βρέγμενη η φέτα με νερό, και πάνω η λευκή η ζάχαρη, το πισροσκί του μικρού περιπωλητή, το καρπούζι με το άσπρο τυρί…

    Μου θύμισες εποχή που δεν είχα , μα και εποχή που νοσταλγούσα να μην έχω για να έχω αληθινούς φίλους…
    Κάποτε είπα θέλω να φάω κάτι fast σε ένα παγκάκι, μόνο με μία – έναν αληθινό φίλο…

    Το θέμα είναι νξα μπορούμε και έτσι και αλλιώς όχι να είμαστε οι κακομαθημένη της ζωής… η ύλη υπάρχει για να περάμε καλά, αυτά που με μετράνε είναι όσα σκεφτόμαστε και λέμε και μοιραζόμαστε και όσα μπορούμε να αγαπάμε, μόνο ν΄αγαπάμε…

    Καλέ μου φίλε

    Ακόμα να σου πω ότι συμφώνησα με την πρωτοβουλιά που μου ανέφερες.

    Την καλησπέρα μου σ΄ευχαριστώ πολύ!!

  26. Φεβρουαρίου 28, 2008 στο 2:09 μμ

    Μου ;αρέσει το αυθόρμητο της γραφής όταν αφορά αγαπημένα θέματα, συγχώραμε για τα λαθάκια (συντακτικά κ.τ.λ)

  27. Φεβρουαρίου 28, 2008 στο 10:06 μμ

    @roadartist

    Θενκ γιου φίλη αρτίστα…μην κάνεις καμιά κουτουράδα με τη σελίδα σου.Απαιτούμε να σε διαβάζουμε…
    Φιλί

    @Lily

    Ευχαριστώ φίλη Λίλη….τα χρώματρα μου έχουν λείψει λίγο αλλά το περιβάλλον μυ αρέσει πολύ.
    Φιλί και ευχαριστώ για το κοπιμέντο

  28. Φεβρουαρίου 28, 2008 στο 10:09 μμ

    @scarface

    Η συνέχεια στην συνέχεια φίλε μου.Μην γίνουμε λοστ σαν και εκείνους εκεί στο νησί…

    @ceralex

    «Τα λίγα λόγια ζάχαρη και τα καθόλου μέλι»

    Είναι μεγάλη κουβέντα αυτη φίλε μου.Σε ευχαριστώ που πέρασες,καλώς ήρθες και να περνάς.

  29. Φεβρουαρίου 28, 2008 στο 10:15 μμ

    @surrealist

    Αγαπημένη υπερρεαλίστρια.Η ύλη είναι για να περνάμα καλά και το συναίσθημα για να επικοινωνούμε.Έτσι κάνουμε και εμείς.Δενπίνουμε ούτε καφέ,ούτε τρώμε μαζί…τρώμε τα σωθικά μας για λίγο σκέψη που την προσφέρω εγώ σε σένα και εσύ σε μένα.Αυτό είναι η ζάχαρη στο ψωμί.Η προσφορά της σκέψης…

    Σε φιλώ και σε ευχαριστώ για την στήριξη.Θα επανέλθω σύντομα….

    Φιλί και πάλι…(γιατί τα συντακτικά δεν έχουν την δύναμη της υποβάθμισης αλλά της αναβάθμισης)

  30. Σεπτεμβρίου 5, 2008 στο 8:44 μμ

    Ψωμί το γνώριμο χαμόγελο, βούτυρο η άγνωστη ντροπή και μερέντα τα σοκολατένια ψέματα του καθυσηχασμού
    Καλόπαιδο, ωραίο το «απ τα παλιά»
    Να σαι καλά να τα θυμάσαι και να μας τα λες

  31. Σεπτεμβρίου 16, 2008 στο 5:51 μμ

    @roulakaramitrou

    Σε ευχαριστώ Ρουλιώ μου. Εδώ θα είμαστε να τα λέμε. Φιλιά


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Φοβάστε;

Δήλωση

apoklinousa-1

Η γωνιά του Ιατρίδη…

Δήλωση




Αλήτες, ρουφιάνοι, bloggers!

+Σουβλόγησον-Τσίκνησον+

Φεβρουαρίου 2008
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιαν.   Μαρ. »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
2526272829  

Δημοφιλή άρθρα


Αρέσει σε %d bloggers: