16
Μαρ.
08

έλεος

Ήταν ένα ΣΚ που ήμουν στα πατώματα.Στα πολύ κάτω πατώματα.Για άγνωστο λόγο ακόμα.Τον τελευταίο καιρό έχω χαθεί λίγο.Τόσο ώστε να ανασυρθούν κάποιες μνήμες από το παρελθόν που δεν ξέρω ακόμα ποιές είναι.Μέχρι να τις βρώ,έχω ένα ποίημα από τα παλιά.

09/10/2004

dsc_0075-copy.jpg

Το ξέρω,

η μονομαχία αυτή

πολλή δύσκολη ήταν.

Δεν είχες το χρυσό δόντι

και θαρρείς πως ήσουν

από την αρχή χαμένος. 

Ήθελες να προστατεύσεις την τιμή σου.

Και αν δεν γινόταν αυτό

να πουλήσεις ακριβά το τομάρι σου.

Το ξεπούλημά σου στην καλύτερη της κακοτυχίας. 

Η μεγάλη απόφαση πάρθηκε στιγμιαία,

όπως τρέχουν οι δείκτες του ρολογιού να σε προλάβουν.

Τικ τακ τικ τακ…

Για τους άλλους δεν ήξερες τι έκανες.

Ήσουν εκτός ελέγχου. 

Ας μη χρονοτριβούμε.Ήθελες να προστατεύσεις το Εγώ σου.

Από τι; Από τον απόλυτο έλεγχο;

Αλήθεια τι σε φόβισε;

Προς τι το γρύλισμα του σκύλου;

Και μετά αυτό το ουρλιαχτό

του λύκου

μες στης πνοής τον κουρνιαχτό;

Δεν κάθισες στα αυγά σου και τα έσπασες.

Προς τι; Υπήρχε βέβαια και το έτερον ήμισι.

Είχε ανάγκη τόσο έλεγχο ώστε να αισθανθεί απόλυτη;

Από τι την προστάτευες;Από τους επίδοξους μνηστήρες;

Μα δεν τους ήξερες καν!

Ούτε καν αυτό το έτερο ήμισι.

 Σε παρακαλώ δείξε λίγο έλεος.Προστάτευσε την τιμή σου.

Advertisements

57 Responses to “έλεος”


  1. Μαρτίου 16, 2008 στο 11:46 μμ

    Τυχαία πέρασα, ούτε κι’ εγώ ξέρω πως έφτασα μέχρις εδώ και χάθηκα στους στίχους σου και το χλοοτάπητα του κήπου σου.
    Φαίνεται ήμουν…εκτός ελέγχου..

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

  2. Μαρτίου 17, 2008 στο 12:04 πμ

    Που να το ξέρω πως ήσουν στα πατώματα…
    Πολύ δυνατό το ποίημα και η φωτογραφία με ταξίδεψε.

    Την ίδια εποχή (Οκτώβριος του 2004) ήμουν κι εγώ πολύ ζορισμένη 😦

    Γράφε ότι σκέφτεσαι ακόμα κι αν φαίνεται πως στερείται νοήματος… στο τέλος που θα ολοκληρωθεί το παζλ θα φανερωθεί η είκονα.

    Φιλί και τσεκουροπρίονο μικρέ μου!

  3. Μαρτίου 17, 2008 στο 12:23 πμ

    παρα πολυ ωραιο το ποιημα κ η φώτο αδελφε..
    τις καλησπερες μου

  4. Μαρτίου 17, 2008 στο 12:49 μμ

    @Γλαρένια

    Όσοι είναι εκτός ελέγχου είναι ευπρόσδεκτοι εδώ μέσα.

    Καλώς ήρθες αγαπητή

    @mamma

    Γλυκειά μάμμα ούτε και εγώ το ήξερα.Τυχαία το έμαθα και εγώ.

    Δεν ξέρω ποιό θα είναι το τέλος ώστε να ολοκληρωθεί αυτή η εικόνα.Το περιμένω αλλά όλο και απομακρύνετα.Θα δούμε πότε και πως και γιατί…εν καιρό όμως.

    Φιλί βαλσαμωμένο(πλέον ξέρεις γιατί)

  5. Μαρτίου 17, 2008 στο 12:49 μμ

    @magicrobot

    Ευχαριστώ πολύ φίλε.Χαίρομαι που σου άρεσε.

    Καλησπέρα…

  6. 6 Side21
    Μαρτίου 17, 2008 στο 2:02 μμ

    Μου τη δίνουν αυτοί που έχουν, ή νομίζουν πως έχουν τον απόλυτο έλεγχο.
    Καμμιά φορά κι εγώ – όπως και όλοι νομίζω – χαμένος στην ομίχλη του σήμερα,
    βουτάω στα απόλυτα σημάδια του χτες, γυρεύοντας σημάδια για το βηματισμό μου στο αύριο, σαν το μυθικό τιτάνα που ακούμπαγε στη γη για να αναχτήσει δυνάμεις.
    Δε χρειάζεται να πας μακριά. Η λύση βρίσκεται μέσα σου.
    Όλες οι «λύσεις» βρίσκονται μέσα μας.
    Καλή βδομάδα …

  7. Μαρτίου 17, 2008 στο 3:26 μμ

    Ακριβώς side21, εμείς είμαστε από ένας θεός ο καθένας μας και όλα, φτάνει να το πιστέψουμε και να το θελήσουμε, τα μποορούμε.
    Αυτό το βιβλικό «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν» μια αλληγορία είναι μες τις πολλές που μας έστησαν τα «παπαδαριά».
    Θέλανε να πούνε…σκάσε και κολύμπα αλλά το έφεραν πιο έλεγκαντ…

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

  8. Μαρτίου 17, 2008 στο 7:25 μμ

    Ό,τι και να’ναι, περαστικά να’ναι ωρέ!
    Να επανέλθεις περισσότερο έτοιμος…
    Χρειάζεται η βουτιά προς τα μέσα.

  9. Μαρτίου 17, 2008 στο 9:45 μμ

    Ψιτ, εσύ εκεί κάτω στα πατώματα, για σήκω πάνω να παραλάβεις πρόσκληση για το μπλογκοπαίγνιο Νο 18.935.

  10. 10 fpboy
    Μαρτίου 17, 2008 στο 9:48 μμ

    Μην μασάς πουθενά…..
    Είσαι ο καλύτερος εαυτός σου που θα μπορούσε να υπάρξει.
    Γερά….

  11. Μαρτίου 17, 2008 στο 10:02 μμ

    Πολύ ωραίο το ποίημα. Τώρα κατάλαβα και το ιδιαίτερο «ταίριασμα» με τη mamma.

    Kαι η φωτογραφία πολύ καλή, μόνο που δεν μπορώ να ξεχωρίσω τι είναι αυτό στα δεξιά. Εύχομαι να μην είναι πηγάδι. Εχω μια ευαισθησία στα Πηγάδια από χθες…

    Φιλιά!
    🙂

  12. Μαρτίου 17, 2008 στο 10:05 μμ

    @Side21

    Πιθανόν να την ξέρω τη λύση αλλά να την αποκρύπτω εύκολα.Θα δείξει η συνέχεια.Σε ευχαριστώ για το σχόλιό σου.

    Την καλησπέρα μου

    @Γλαρένια

    Γλαρένια τα παπαδαριά μας έχουν στείσει πολλά ακόμα.Γενικώς μας έχουν στήσει στα τρία μέτρα.Το καλό είναι πως ο Θεός(η όποια ύπαρξη νομίζει κάποιος πως υπάρχει) έχει προνοήσει για τα παπαδαριά και μας έχει δώσει και την ελεύθερη(όσο μπορεί να είναι) σκέψη.

    Σε φιλώ…

  13. Μαρτίου 17, 2008 στο 10:08 μμ

    @kitsosmitsos

    Κίτσο η βουτιά χρειάζεται προς τα μέσα…και αυτό θα κάνω τις επόμενες εβδομάδες.Θα βρεθεί η άκρη…δεν είναι στο χέρι της.Καλησπέρα

    @μια αντανάκλαση

    Γειά σου και από εδώ.Η επιθυμία σου είναι δικιά μου προσταγή.Γεννηθείτω το θέλημά σου εις το επόμενο ποστ…(Δεν είμαι και άριστος στην ορθογραφία αλλά θα τα καταφέρω)…

    Φιλί

  14. Μαρτίου 17, 2008 στο 10:13 μμ

    @fpboy

    Δεν μασάω εύκολα φωτογράφε.Καλά κρατώ…μία φάση είναι απλώς και θα περάσει όπως όλες.Καλησπέρα…

    @gatti

    Μάλλον είναι πηγάδι γατί.Με φόβο μεγάλο το ανακαλύπτω και εγώ τώρα μετά από ένα τρίμηνο που την τράβηξα!!!Είδες τί βγάζει ο συνειρμός;Αλλά πάλι με μέρες με καιρούς πάλι δικιά μας θα είναι η κορυφή…

    Το ταίριασμα είναι μεγάλο και βλέπω το μαθαίνουν όλοι.Η μάμμα είναι η αδυναμία μου.Η πένα της ειναι η ζήλια μου.

    Καλώς ήρθες αγαπητή και φιλί…

  15. Μαρτίου 17, 2008 στο 11:13 μμ

    Well come back και μη μασάς….χάζεψα με τη φωτογραφία!

  16. Μαρτίου 17, 2008 στο 11:29 μμ

    @patsiouri

    Ευχαριστώ πατσιούρι…και εγώ χάζεψα με το τοπίο…και μη φανταστείς πως είναι μακριά…εδώ δίπλα στο Μαραθώνα είναι.

    Φιλί

  17. 17 "Το τέρας της Αμάθειας"
    Μαρτίου 18, 2008 στο 6:41 πμ

    «Η μεγάλη απόφαση πάρθηκε στιγμιαία» Όπως όλες οι μεγάλες αποφάσεις…

    «Σε παρακαλώ δείξε λίγο έλεος.Προστάτευσε την τιμή σου» Κιπ γουοκινγκ μαϊ φρεντ

    Καλημέρα 🙂

  18. Μαρτίου 18, 2008 στο 10:58 πμ

    @»Το τέρας της Αμάθειας»

    Θένκ γιου κούκλα.Αυτό κάνω.

    Καλημέρα 🙂

  19. Μαρτίου 18, 2008 στο 1:36 μμ

    κ απο πιο μερος ειναι η φώτο φίλε?αν θες να μας πεις

  20. Μαρτίου 18, 2008 στο 5:24 μμ

    Ευτυχείς αυτοί που είναι «εκτός ελέγχου»!
    Ευτυχείς αυτοί που μπορούν και παραμένουν «εκτός ελέγχου» και μεγαλώνοντας!
    Κι ας «χτυπιούνται» μες στον κόσμο και από τον κόσμο. Τουλάχιστον κρατούν αυθεντικό τον εαυτό τους.
    Κι όσο για τα πατώματα, τα φοβάμαι λιγότερο από τους ουρανούς. Από αυτά, αργά ή γρήγορα, η μόνη διαδρομή είναι προς τα πάνω. Ενώ από ψηλά, αν δεν μπορείς να μείνεις, πέφτεις!

    Φιλιά καλέ μου island
    Δεν έχεις φύγει. Εδώ είσαι και χαίρομαι γι’ αυτό:-)

  21. Μαρτίου 18, 2008 στο 6:41 μμ

    @magicrobot

    Από πολύ κοντά…από την παραλία του Μαραθώνα.

    @leigh-cheri

    Τα λόγια σου είναι βάλσαμο.Σε ευχαριστώ πολύ.Σίγουρα δεν έχω φύγει.Δεν θα ξεμπερδέψετε τόσο εύκολα από μένα!!!Συμφωνώ με όσα λες.

    Φιλιά και σε σένα καλή μου 🙂

  22. Μαρτίου 18, 2008 στο 8:25 μμ

    Ξέρω τι έκανες. Έβαλες μια φωτογραφία λίγους μήνες μετά τους Ολυμπιακούς για να δείξεις ότι η Ελλάδα άλλαξε.

  23. Μαρτίου 18, 2008 στο 9:12 μμ

    @neropistolero

    Αν και αλλόθρησκος με πιάνεις.Το έπιασες με τη μία το υπονοούμενο.Είδες αλλαγή η Ελλάδα;

  24. Μαρτίου 19, 2008 στο 5:04 μμ

    E Λ Ε Ο Σ !!!!
    Δεν μας λυπάσαι;
    Στα πατώματα είμαστε κι εμείς,νομίζεις ότι είσαι ο μόνος;
    Δε χάνουμε ποτέ ό,τι δεν είχαμε…
    Στο μυαλό μας είναι όλα-δυστυχώς!!!
    Αγάπησε με δύναμη!Αυτό αρκεί…

    Υ.Γ. «Φωνάζει ο κλέφτης,να φοβηθεί ο νοικοκύρης!»
    Φ Ι Λ Ι :-*

  25. Μαρτίου 19, 2008 στο 10:33 μμ

    Οδευτή

    Τι γίνεται ρε γμτ; Τι κάτω πατώματα και τέτοια. Φορτσάρισε και διαλυσε τα, εξαφάνισε τα όλα. Βάρα τα νταούλια, να τρομάξουν, να διαλυθούν όλα τα κακά.
    Το δεύτερο φιλικό μπλογκ με το ύφος αυτό.
    Το πρώτο, ανέστειλε και την λειτουργία του,

  26. Μαρτίου 20, 2008 στο 10:29 πμ

    ΚΑΛΗΜΕΡΑ!!
    Σε προσκαλώ… σε Blog-game…
    συμμετοχή προαιρετική, όπως νιώθεις, εδώ είμαι!!
    Την φιλία μου, σ΄ευχαριστώ!

  27. Μαρτίου 20, 2008 στο 2:14 μμ

    Αγαπητέ…το φεγγάρι γεμίζει, η εαρινή ισημερία πλησιάζει κι αν ξεπούλησες το νου σου, κοροϊδο του εαυτού σου, έπιασες πάτωμα και ήρθε η ώρα να κάνεις ένα σάλτο και να απογειωθείς!!

    Την καλημέρα μου

  28. Μαρτίου 20, 2008 στο 9:06 μμ

    Ρακοσυλλέκτες άγγελοι
    σκαλίζουμε
    τις νύχτες τα σκουπίδια
    ψάχνουμε
    πεταγμένα όνειρα
    επιθυμιές απραγματοποίητες
    δεν έχουμε που να πάμε
    τα σπίτια που χτίσαμε
    γίναν φυλακές
    ο πολιτείες των ονείρων
    λαβύρινοι.
    Μένουμε εδώ
    στη μέση των πραγμάτων
    βλέπουμε
    να μεγαλώνουν γύρω μας
    κάποτε τραγουδούσαμε
    ένα όνομα
    και βρίσκαμε διέξοδο
    τώρα
    χαμένοι μες στον εαυτό μας
    ακίνητοι στη μέση των πραγμάτων
    άγρια δέντρα
    σκοτεινά
    στενεύει η σκέψη
    στενεύει ο ουρανός.
    ‘Οχι
    δεν έχουμε που να πάμε.
    Τον δρόμο
    μέσα μας τον κουβαλάμε
    οδοιπόροι ονείρων.

    Καλώς σε βρίσκω
    άγγιξες τις χορδές της ψυχής μου
    μου έδωσες έμπνευση
    Ευχαριστώ!

    Απόπειρα Ζωής

  29. Μαρτίου 20, 2008 στο 9:45 μμ

    @Utopia

    Έλα και εσύ την παρέα των πατωμάτων.Δυστυχώς χωράνε πολλοί…
    Γιατί αποκαλείσαι κλέφτρα;

    Φιλί(και θα ακολουθήσω την συμβουλή σου)στο μάγουλο

    @giant13

    Δεν έχω σκοπό να αναστείλω την λειτουργία του μπλόγκ.Θα σας ενοχλώ φίλε και συνάδελφε γίγαντα για πολύ καιρό ακόμα.Τα νταούλια ήδη αρχίζουν και βαράνε.Φτάνει να αποκρυσταλλωθούν οι ήχοι που βγάζουν.Καλησπέρα σου φίλε.

  30. Μαρτίου 20, 2008 στο 9:48 μμ

    @surrealist

    Θα αναταποκριθώ σίγουρα φίλη.Αν μου εξηγήσεις το παιχνίδι βέβαια γιατί δεν λειτουργεί ακόμα φουλ ο εγκέφαλος.Το διάβασα αλλά δεν το κατάλαβα ακόμα.Τα φιλιά μου…

    @ceralex

    Θα γίνει και η απογείωση.Μην ανησυχείς(ούτε και εγώ πρακτικά ανησυχώ).Απλά θέλει το χρόνο του.Τα φιλιά μου…

  31. Μαρτίου 20, 2008 στο 9:53 μμ

    @breathless

    Υπέροχο το γραπτό σου.Με άγγιξες και μένα.Και δεν το λέω από ευγένεια.Δεν είμαι ευγενής.Απλά ήταν υπέροχο.Δομιμένο όμορφα και κάθε στροφή χτυπά ένα καμπανάκι μέσα μου.Καλώς ήρθες…
    ΥΓ1 Και μόνο που σου έδωσα έμπνευση κοκκίνησα.
    ΥΓ2 Απόπειρα έκφρσης και απόπειρα ζωής έχουν έναν κοινό παρονομαστή.Την υποσχετική απόπειρα…θα χαίρομαι να τα λέμε…

  32. Μαρτίου 21, 2008 στο 12:54 πμ

    Μικρέ, ο κόσμος το έχει τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι… στο ταίριασμα αναφέρομαι 🙂
    Καληνύχτα!!!!

  33. Μαρτίου 21, 2008 στο 1:58 πμ

    Tυχαία???
    Αυτόν τον καιρό κι ας υπολειτουργούν όλα, ένα έχω να πω..πως οι τυχαίες…συμπτώσεις έχουν αυξηθει και σε αυτό δεν γίνονται περικοπές ούτε απεργίες ούτε απάτες.
    Αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να βάλει το χεράκι του κανείς και σε αυτό πιστεύω ακόμα

    Σ ευχαριστώ, καλό βράδυ

  34. Μαρτίου 21, 2008 στο 12:12 μμ

    @mamma

    Ο βήχας δεν κρύβεται μάμμα.Έτσι δεν λέει και ο λαός;Το κατάλαβα αργά αλλά κάλλιο.Φιλί βαλσαμωμένο…

    @ceralex

    Θα δείξει ο καιρός(και πάντα αυτός δείχνει) πόσο κάτι είναι τυχαίο ή όχι.Προς το παρόν αναμένουμε…Φιλί

  35. Μαρτίου 21, 2008 στο 12:32 μμ

    Η αλήθεια είναι οτί χάθηκες αρκετά αλλά αυτά περί πατώματος τα καταλαβαίνω. Συμβαίνουν και στις καλύτερες οικογένειες. Μάλλον μου μυρίζει γυναίκα το ποίημα…

  36. Μαρτίου 21, 2008 στο 12:36 μμ

    @Humma Kavula

    Τα περισσότερα από όσα γράφω μυρίζουν γυναίκα φίλε.Είμαι γυναικόδουλος τί να κάνω;Καλημέρα…(και εσύ χάθηκες για λίγο)

  37. Μαρτίου 21, 2008 στο 2:06 μμ

    Παρόλη τη βουτιά προς τα μέσα (που όπως είπες σωστά χρειάζεται) πιστεύω ότι μια χαρά θα κολυμπήσεις. Είπαμε, φταίει και η άνοιξη κομματάκι!
    Την καλησπέρα μου.

  38. Μαρτίου 21, 2008 στο 7:01 μμ

    Αν πας στην ανάρτηση 28 έχω οδηγίες (γράφεις μία ιστορία περί απίστίας και καλείς έναν συν blogger, προαιρετικά κάνει ανάρτηση την ιστορία σου, ο προσκαλεσμένος σου μαζί με την δική του, αλλιώς βάζει μόνο link)

    Σε φιλώ ευχαριστώ, καλό Σ/Κ !!

  39. Μαρτίου 21, 2008 στο 7:33 μμ

    και εγω συχνα ταξιδευω στο παρελθον..
    Δυνατο το ποιημα σου..και η φωτο σου
    σαν να με πηγε σε ενα κοσμο μακρινο..
    Τη καλησπερα μου island..

  40. Μαρτίου 21, 2008 στο 8:26 μμ

    @kitsosmitsos

    Και εγώ πιστεύω πως θα κολυμπήσω μια χαρά.Μου αρέσει κιόλας το κολύμπι.Απλά ετούτη τη φορά έχει και λίγα κύμματα(σαν της Αυστραλίας!!!).Την καλησπέρα μου φίλε…

    @surrealist

    Τις είδα τις οδηγίες και σε ευχαριστώ καλή μου.Το κατάλαβα το παιχνίδιον.Τα υπόλοιπα σύντομα.Τα λόγια σου στο μπλόγκ σου βγαίνουν σαν βάλσαμο.Δεν τα έχω συνηθίσει.Σε ευχαριστώ και φιλί…Α και καλή Άνοιξη…

  41. Μαρτίου 21, 2008 στο 8:28 μμ

    @roadartist

    Η φωτογραφία αναφέρεται σε κόσμο μακρυνό.Τα ταξίδια εκεί είναι αναγκαία.Και αν δεν τα θες θα ου έρθουν θες δεν θες.Καλησπέρα καλλιτέχνιδα του δρόμου…Και φιλί στο μάγουλο.

  42. Μαρτίου 21, 2008 στο 10:41 μμ

    Κυκλοφορούν φήμες ότι έρχεται η άνοιξη!
    Καθαρή σα γυαλί η μέρα.
    Λες να γλυτώσουμε;
    Οψόμεθα!

    Φιλί… από το πάτωμα!:-))

  43. Μαρτίου 22, 2008 στο 5:00 μμ

    @Utopia

    Μπορεί και να γλιτώσουμε.Ποτέ δεν ξέρεις τί μπορεί να γίνει σε ετούτο τον κόσμο.Είναι το πιο πιθανό αλλά όπως σωστά λες οψόμεθα.Φιλί από το ίδιο πάτωμα 🙂

  44. Μαρτίου 23, 2008 στο 12:40 πμ

    …δεν γλίτωσε το «γλύτωσε»-εδώ δεν γλιτώσαμε εμείς,θα γλίτωνε αυτό;
    Πιάστηκα!:-)))

  45. Μαρτίου 23, 2008 στο 2:23 πμ

    το παν ειναι να εισαι ανεξελεκτος μεσα στην επιθυμια σου

  46. Μαρτίου 25, 2008 στο 7:52 μμ

    @Utopia

    Πού πιάστηκες;Στην φάκα;Σιγά τα λάχανα.Άνοιξε το πορτάκι να βγεις έξω. :)))

    @skouliki

    Καλό…ανεξέλεγκτος μέσα στην επιθυμία σου…Βρίσκεται σε υπερένταση το μυαλό σκουλικαΝτόρα;Φιλί στο μάγουλο και μην το πεις του Κίτσου… 🙂

  47. Μαρτίου 26, 2008 στο 12:03 πμ

    Όοοοοοοχι!
    Πιάστηκα…από την ακινησία στο πάτωμα!Και την υγρασία,επίσης!!!
    Ποια φάκα;Πλάκα μου κάνεις;Με το «ποντίκι» στα χέρια μου;:-)))

  48. Μαρτίου 26, 2008 στο 12:12 πμ

    Εγω αυτό που κατάλαβα εχει να κάνει με δικά μου προσωπικά βιώματα.
    Και στο τέλος τα κανα θάλασσα χωρίς να φταίω και σε όλα.
    Ο εγωισμός ειναι ενα συστατικό που όσο πιο πολύ υπάρχει, τόσο πιο δύσκολο ειναι να επικοινωνήσει κανεις αληθινά. Και μετά βρίσκεσαι στο πάτωμα.
    Σηκώνεσαι, αλλα και πάλι σε τρώνε διάφορα… αστο, μονολογώ.

    Πάω να σε προσθέσω και στο βασικό μου μπλόγκ στους συνδέσμους, μου ξέφυγες.

  49. Μαρτίου 26, 2008 στο 1:33 πμ

    @Utopia

    Εγώ ταρακουνιέμαι στο πάτωμα.Δεν μένω στάσιμος.Θές μια βόλτα;Είναι ωραία.Θα σε κοιτάνε όλοι και θα λένε ότι σου σάλεψε.Και θα συνεχίσεις να γελάς.Έλα μια βόλτα.Το ποντίκι στα χέρια είναι καλό ομοίωμα του αληθινού.Και αυτό μην νομίζεις…σε φάκα πιάνεται.Απλά σε φάκα με ιστούς.Ντοντ γουόρι…στον ίσιο δρόμο είσαι.

    Θες μια βόλτα;

    Τα τραγούδια του μπλόγκ σου(και αναφέρομαι στα ρεμπέτικα)είναι κάτι που δεν το περίμενα.Είναι ανοιξιάτικα.Μήπως αρχίζεις να σηκώνεσαι;Πάρε με και μένα…

    Φιλί μεγάλο…

    @tzonakos

    Ξεφεύγω εύκολα φίλε Τζονάκο.Όπου πάω,σχεδόν πάντα,ψάχνω από πριν τρόπους διαφυγής.Μόνο από εδώ δεν μπορώ να διαφύγω,χρόνια τώρα.Και το βλέπω καθαρά τώρα απλά είναι ένα κομβικό σημείο….Άστο…μονολογώ και εγώ.

    Εγώ δεν έχω βασικό μπλόγκ σου.Όλα βασικά τα θεωρώ και τα διαβάζω όλα.Γι αυτό και θα τα βάλω όλα με λίνκ δίπλα στα άλλα αγαπημένα.Γιατί είσαι φίλος(έστω και μακρυνός).Αύριο θα είναι μία όμορφη μέρα για να προσθέτω λινκ….

    Καλησπέρα φίλε…

  50. Μαρτίου 26, 2008 στο 5:40 πμ

    Otan grafeis poiimata einai to dinato sou seimeio!!!
    Telika to 2004 itan gia pollous apo emas diskolo etos.

    P.S se exw xasei re Island perna kamia bolta kai apo mas
    Filia Polla

  51. Μαρτίου 26, 2008 στο 9:25 μμ

    @Lily

    Καλησπέρα Λίλη.Σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια.

    Είναι δύσκολη αυτή η περίοδος για μένα και δεν μπαίνω συχνά στο ίντερνετ.Και σίγουρα δεν σε έχω ξεχάσει.Εκτιμώ και μου αρέσουν αυτά που γράφεις.Αλλά όταν είμαι κάτω δεν αφήνω σχόλια γιατί θα βγούν μαύρα και σίγουρα εκτός περιεχομένου.Σε διαβάζω συνέχεια όμως…Θα επανορθώσω τώρα που σιγά σιγά ορθώνω ανάστημα.

    Καλησπέρα και φιλί…

  52. Μαρτίου 29, 2008 στο 11:26 πμ

    Τι πάθαμε, τι πάθαμε;;; Ακόμα σερνόμαστε;;; Έλα, να σηκωνόμαστε!!!!

  53. Μαρτίου 29, 2008 στο 6:47 μμ

    @Pieta

    Σιγά σιγά τελειώνει η κάθοδος και ήδη μία θαλασσινή άνωση την νοιώθω.Καλή σου μέρα…

  54. Μαρτίου 30, 2008 στο 10:55 πμ

    Άσε με στο βυθό σου να βουτήξω
    δίπλα σου να κάτσω σιωπηλά
    δε θα ζητήσω
    ούτε το χάδι των ματιών σου.
    Μόνο άσε με
    το χέρι να σου κρατώ
    περιμένοντας μαζί σου
    να λιώσουν τα χιόνια .

    Πρώην breathless
    Με καινούργιο μπλογκάκι…http://kykneioasma.blogspot.com/

  55. Απρίλιος 2, 2008 στο 7:50 μμ

    @angelos

    Καλή εβδομάδα και σε σένα και καλό μήνα


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Φοβάστε;

Δήλωση

apoklinousa-1

Η γωνιά του Ιατρίδη…

Δήλωση




Αλήτες, ρουφιάνοι, bloggers!

+Σουβλόγησον-Τσίκνησον+

Μαρτίου 2008
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Φεβ.   Απρ. »
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  

Δημοφιλή άρθρα


Αρέσει σε %d bloggers: