20
Ιον.
08

Γλυκόξινες αναμνήσεις

            

 

Ο Β. ήταν 10 χρονών περίπου. Τότε μόλις είχε γνωρίσει την Γιώτα. Μεγάλος έρωτας. Ο πρώτος έρωτας. Αυτή ήταν 15. Ακόμα δεν έχει καταλάβει πώς κατάφερε και έμπλεξε μαζί της. Εκείνη ήταν γυναίκα και εκείνος παιδάκι που μόλις είχε αρχίσει και μαλακιζόταν. Και όμως κάθισαν μαζί μία Άνοιξη και ένα Καλοκαίρι.

 

Εκείνο το Καλοκαίρι που έμαθε πολλά. Έμαθε πως τα παιδιά γίνονται με το σεξ. Πώς οι γονείς του κάνουν σεξ. Πως όλοι οι άνθρωποι κάνουν σεξ. Έμαθε επίσης πώς φιλάει όμορφα (τουλάχιστον τα χείλια της Γιώτας). Έμαθε καράτε. Έμαθε πολλά. Και όλα από την Γιώτα.

 

Τώρα που άρχισε να μεγαλώνει τα θυμάται σαν μια παλιά ανάμνηση γλυκιά. Και πώς θα μπορούσε να μην είναι; Το φως έμπαινε λιγοστό μέσα από τις γρίλιες των ξύλινων πατζουριών. Καθόταν και διάβαζε κλασικά εικονογραφημένα. Γυμνός.  Γευόταν την ευφορία που του πρόσφεραν τα πλούτη του Σκρούτζ. Έκανε μπάνιο στα κέρδη του. Έκανε μπάνιο στην Γιώτα του. Γύρω στα 150 εικονογραφημένα του είχε χαρίσει.  Όσες και οι μέρες που ήταν μαζί.

 

Το φως ήταν ύπουλο. Το σπέρμα πηχτό. Ο Έρωτας φρέσκος. Όλα τόσο δροσερά που η καρδιά είχε ξεφύγει από τον βαριεστημένο ήχο της λειτουργίας. Της εισαγωγής και εξαγωγής αίματος. Έβαζε και έβγαζε ζωή.

 

Στις 8/8/88 χώρισαν. Μέσα στο δάσος. Είχαν πάει για να είναι μαζί άλλη μια μέρα. Για να της πιάσει το χέρι άλλη μια μέρα. Τι απαλό χέρι Θεέ μου; Μόνο αυτό έκανε μόλις την έβλεπε. Της έπιανε το χέρι και την φιλούσε μέχρι που αυτό δεν της ήταν αρκετό και έφυγε. Σαν τις παλιές αναμνήσεις

 

Συνεχίζεται…

 

 

 

Advertisements

50 Responses to “Γλυκόξινες αναμνήσεις”


  1. Ιουνίου 20, 2008 στο 11:40 πμ

    bitter σοκολάτα !!
    ή μάλλον γκοφρέτα με χαρτάκια μέσα , γνώριμες αγαπημένες γεύσεις

  2. Ιουνίου 20, 2008 στο 11:51 πμ

    @Κ.Κ.Μοίρης

    Προτιμούσα την γκοφρέτα με τα χαρτάκια μέσα τότε.Κάτι σαν να λάβαινα καθημερινά ένα δώρο…

    Καλημέρες…

  3. 3 fpboy
    Ιουνίου 20, 2008 στο 12:41 μμ

    καλημέρα…. αχ, αυτοί οι παιδικοί έρωτες…. έχουν μια απίστευτη ένταση….ωραία ιστορία….

  4. 4 Side21
    Ιουνίου 20, 2008 στο 12:53 μμ

    Κείνο το πιάσιμο στο χέρι …
    Κείνοι το άγγιγμα στ’ αχείλι …
    Κείνο το τρεμούλιασμα στο στήθος …
    Η μισή μας ζωή, κρυμένη στα ενδότερα της μνήμης !!!
    Ο πρώτος πυρετός, η πρώτη ολοκλήρωση …
    Την καλημέρα μου …

  5. Ιουνίου 20, 2008 στο 12:58 μμ

    υπέροχη η «γλυκόξινη» γεύση, που δεν σ’ αφήνει να «επαναπαυτείς» 🙂

    όμορφες αναμνήσεις (από μικρός φαινόσουνα :p)

    Φιλί, «νησί» μας 😉

    Καλό Σαββατοκύριακο 🙂

  6. Ιουνίου 20, 2008 στο 2:56 μμ

    Βουτιά στις αναμνήσεις!
    Ει φίλε… σου βρίσκεται καμιά τυχερή δεκάρα?

    Μακάρι να έρθεις στο παρτυ!

    Να είσαι πάντα καλα!

  7. Ιουνίου 20, 2008 στο 3:06 μμ

    Ματαιότις ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότις…σε φιλώ, πάω τριήμερο στο χωριό να θυμηθώ τα παλιά…..

  8. 8 giant13
    Ιουνίου 20, 2008 στο 3:57 μμ

    Ομορφη ανάρτηση, γεμάτη ευαισθησία και νοσταλγία!
    Περιμένω την συνέχεια.

    Υ.Γ.Τι μου θυμίζεις τώρα με το παλιό «μηχανάκι»!! Μοτοσακό τα λέγαμε τότε.
    Καλό Σαββατοκύριακο φίλε μου.

  9. Ιουνίου 20, 2008 στο 5:16 μμ

    Νησί,
    μας έδωσες ένα κείμενο γεμάτο από ζωντανές εικόνες που ξεχειλίζει από ευαισθησία. Αυτό που λες για τη καρδιά είναι αριστούργημα!
    Αν είναι να αργείς τις αναρτήσεις σου για τέτοια διαμαντάκια, έχε το χρόνο σου σύντροφε!

  10. Ιουνίου 20, 2008 στο 5:31 μμ

    @fpboy

    Ευχαριστώ πολύ φίλε φωτογράφε.Έχουν και ένταση και παρελθόν αλλά και μέλλον.

    @Side21

    Η πρώτη φορά επαναλαμβάνεται σε κάποιες περιπτώσεις.

  11. Ιουνίου 20, 2008 στο 5:33 μμ

    @νατασσάκι

    Πού να επαναπαυτώ;Με αφήνουν;;;;

    Καλό ΣΚ και σε σας 🙂

    @ceralex

    Θα προσπαθήσω για το πάρτυ.Η τυχερή δεκάρα είναι ασφαλισμένη στο γυάλινο κουτί του Σκρούτζ.Δεν την έχει πάρει κανείς μόνιμα από το θησαυροφυλάκιό του.

    Καλησπέρες

  12. Ιουνίου 20, 2008 στο 5:36 μμ

    @patsiouri

    Πατσιουράκι δεν βλέπω να έχεις καλή διάθεση.Να περάσεις καλά στο χωριό αγαπητή και να ξανανιώσεις με καινούρια παλιά σου εύχομαι

    @giant13

    Σε ευχαριστώ πολύ Γίγαντα.Και εμείς έτσι τα λέγαμε.Είχε ένας Θείος μου και όποτε είχα ευκαιρία μικρός την καβάλαγα και με πήγαινε βόλτα μέχρι που τον είδα από πάνω ως κάτω στον γύψο.

    Καλησπέρα

  13. Ιουνίου 20, 2008 στο 5:38 μμ

    @Κούκος

    Κούκε τα λόγια σου με έχουν κάνει και κοκκινίζω.Και ειδικά από εσένα που έχεις μία από τις αγαπημένες μου πένες.Σε ευχαριστώ πολύ σύντροφε.Δεν ξέρω τί άλλο να πω.

  14. Ιουνίου 20, 2008 στο 5:38 μμ

    @Κ.Κ.Μοίρης

    Κύριε Μοίρη θυμάστε τί είχαν τα χαρτάκια μέσα;

  15. Ιουνίου 20, 2008 στο 6:35 μμ

    σημαίες απο κράτη που δεν υπάρχουν πια σήμερα…

  16. Ιουνίου 20, 2008 στο 6:51 μμ

    Συγγνώμη,
    «σκόνταψα» σ’ αυτό το blog, αλλά μιας και μου θύμισε κάτι από παγωτό χωνάκι που λιώνει στα δάχτυλα, και τα γλύφαμε μην και πέσει σταγόνα κάτω, λέω να μείνω λίγο…
    Aν δεν σας πειράζει.
    Tο μοτοσακό του δικού μου θείου στο νησί, ήταν Vespa, κι έκανα δεκάδες χιλιόμετρα μέσα στο μαγαζί του που το είχε εγκαταλείψει. Mέχρι το Γιοχάνεσμπουργκ έφτασα μια φορά. Aλήθεια.
    Mετά η Mιχ. βρήκε κάποιον άλλον, που κράταγε πιο πολλή ώρα την αναπνοή του,
    και μ’ άφησε…

    Kαλησπέρα

  17. Ιουνίου 20, 2008 στο 10:35 μμ

    Σκεφτόμουν γιατί μου άρεσε τόσο πολύ το σημερινό σου κείμενο. Μάλλον είναι το φως από τις γρίλιες. Πολλά μου θύμισες. Παιδικές αναμνήσεις που ο χρόνος τις έχει κάνει να φαντάζουν όμορφες και ποθητές. Και όπως είχε πει κάποτε κάποιος «Καμμιά πατρίδα σαν την παιδική ηλικία».

    ΥΓ. κι αναρωτιώμουν που είχες χαθεί 😉 ταξίδι αναψυχής στις αναμνήσεις σου είχες πάει!

  18. Ιουνίου 21, 2008 στο 2:12 πμ

    Kατ’ αρχήν πολύ ωραί η φωτογραφία.
    Δεύτερο, μου θυμίζεις καταστάσεις που έζησα, δεν έζησα και που θα θέλα να ζήσω κάπως διαφορετικά.
    Οτι και να γίνω στο μέλλον, δενθα αλλάξει το παρελθόν με τις τόσες κλειδωμένες αναμνήσεις.

    …εχει και συνέχεια, οχι σε ενα μήνα ε ;

  19. Ιουνίου 21, 2008 στο 2:24 πμ

    Πόσο ζωντανές οι εικόνες σου! Και πόσο νοσταλγική η βουτιά στις παιδικές αναμνήσεις. Τελικά αυτές είναι το πιο απάνεμο λιμάνι μας.

  20. Ιουνίου 21, 2008 στο 6:47 πμ

    Για τις παλιές αγάπες μη μιλάς
    στα πιο μεγάλα θέλω κάνουν πίσω
    δεν άντεξαν μαζί και χάθηκαν μακριά
    κρύφτηκαν στις σπηλιές χαμένων παραδείσων…

  21. Ιουνίου 21, 2008 στο 6:51 πμ

    Εγώ πάλι σας επισκέπτομαι πρώτη φορά και αντί κάποιου δώρου έφερα τις απορίες μου..
    – έμαθε καράτε από την Γιώτα;!
    – διάβαζε τον Σκρουτζ ,γυμνός;!!


    Και είστε και του Κ.Κ.Μοίρη λινκαδώρος..δεν ξέρω αν μπορώ να αντέξω αυτή την μαζική επίθεση…
    Θα αναμένω τη συνέχεια…
    🙂
    Καλώς σας βρήκα

  22. 23 "Το τέρας της Αμάθειας"
    Ιουνίου 21, 2008 στο 12:03 μμ

    «To καλό πράμα αργεί να γίνει», λένε στο χωριό μου… άδικο έχουν??

    Τεϊκ γιορ ταϊμ μαϊ φρεντ…

    Ελπίζω να προλάβω τη συνέχεια! Καλά να περνάς 🙂

  23. Ιουνίου 21, 2008 στο 10:02 μμ

    @Κ.Κ.Μοίρης

    Πολιτική απάντηση για γκοφρέτες.Γι αυτό σας πηγαίνω κύριε Μοίρη

    @Spy

    Στο Γιοχάνεσμπούργκ;Μα πώς; Δηλαδή ξέρεις από βέσπα;

    Πάντα υπάρχει κάποιος που κρατά ποιο πολύ την αναπνοή του από σένα.Είναι πλέον συνηθισμένο

    Καλώς ήρθες

  24. Ιουνίου 21, 2008 στο 10:07 μμ

    @mamma

    Να μηνσκέφτεσαι τόσο πολύ γλυκειά μου.Να αφήνεσαι απλώς να σε παρασέρνει το φως από τις γρίλιες.Είναι όμορφο αυτό το φως.

    έχω χαθεί μέσα σε ποικιλίες από τυράκια και δεν θέλω να ξεφύγω. 🙂

    Φιλί χωμάτινο

    @tzonakos

    Χαίρομαι που σου άρεσε φίλε Τζονάκο.

    Η συνέχεια θα είναι εν καιρό.Μπορεί σε λιγότερο από μήνα μπορεί να μεσολαβήσουν και άλλα ποστ ενδιάμεσα.Θα δούμε πώς θα βγει.

    Καλησπέρες

  25. Ιουνίου 21, 2008 στο 10:10 μμ

    @gatti

    Και να φανταστείς δεν τις ψάχνω για λιμάνι.Για συνοδοιπόρο τις ψάχνω.

    Φιλί στο μάγουλο

    @dr.Seeng

    Σε ευχαριστώ γιατρέ μου για την αφιέρωση.Όμορφο τραγούδι

  26. Ιουνίου 21, 2008 στο 10:22 μμ

    @diVa

    Καλώς ήρθατε αγαπητή.Το ότι είμαι λινκαδόρος του Κ.Κ.Μοίρη δεν ξέρω αν είναι για καλό αλλά αφού μιλάτε για μαζικές επιθέσεις τότε αρχίζω να πιστεύω πως είναι καλό αυτό.

    Γυμνός ήταν ο Β. με τον Σκρούτζ αφού ήταν ντάλα Καλοκαίρι.
    Η Γιώτα ήξερε καλό καράτε και τον έμαθε να κλωτσάει πρώτα.

    Να περνάτε

    @Το τέρας της Αμάθειας»

    Γειά σου Τερατάκι.Σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια.Θα προλάβεις και την συνέχεια.Εδώ θα είμαι εγώ.

    Φιλί

  27. Ιουνίου 23, 2008 στο 4:10 μμ

    εγω απο τα παλια θυμαμαι μονο γρατζουνιες..σκαρφαλωματα..σκανταλιες ..και μαμα να φερνει δωραααααααααααααααα γιουπι ..

    φιλι η τσουχτρα χιχιχιχ

  28. Ιουνίου 23, 2008 στο 6:33 μμ

    @skouliki

    Ώστε σκαρφαλώματα θυμάσαι έέέ;;; Καλά λέω εγώ ότι είσαι χυδαία τσούχτρα….φτού σου!!!!!

    Φιλί ρε…

  29. Ιουνίου 24, 2008 στο 8:02 πμ

    Η αλήθεια είναι ότι αποφεύγω οτιδήποτε μου προκαλεί νοσταλγία. Είναι ένα από τα ελάχιστα συναισθήματα που με ρίχνουν απίστευτα! Θυμάμαι τα πάντα βέβαια αλλά προτιμώ αντί να αναπολώ τα υπέροχα πράγματα που έζησα κάποτε να προσπαθώ να εντοπίσω κάποια ανάλογα στο τώρα. Μόνο που μάλλον στένεψε πολύ ο χώρος…δυστυχώς.
    Μακάρι να βρισκα τον τρόπο να χρησιμοποιώ κι εγώ τις αναμνήσεις για λιμάνι ή για πηγή δύναμης κι όχι για να λέω «κοίτα ρε γμτ πόσο ωραία ήταν τότε!». Σας ζηλεύω.

    ΥΓ:Θα συμφωνήσω όμως σε κάτι και με τους υπόλοιπους. Να γράφεις!:-)
    Φιλιά

  30. Ιουνίου 24, 2008 στο 10:04 πμ

    αααααα και αλλλα πολλα λες………..αλλα εχε χαρη που καποια στιγμη θα εχω αναγκη τις ικανοτητες σου ……..και επειδη λεει ο κιτσος οτι εισαι καλο παιδι και να σε κανουμε παρεα και να σε χαιδευουμε λιγο ειπα να ερθω να σου κανω ματακια και να σου καλημερα

    σμουτςςςς

  31. Ιουνίου 24, 2008 στο 10:40 πμ

    Τελικα ολοι ρομαντικουλια ειμαστε..
    Αντε βρε παλι με εκανες να γεμισω νοσταλγια..
    Για ενα δασος..και ενα χερι φτου! σταματαω!!!
    Σε φιλω, υπεροχο κειμενο!

  32. Ιουνίου 24, 2008 στο 1:37 μμ

    Τι όμορφο!!! Μα τι όμορφο!!! Και μελαγχολικό ρε γαμώτο…

  33. Ιουνίου 24, 2008 στο 11:27 μμ

    σας θυμίζω πως τριγυρνάω εδώ περιμένοντας τη συνέχεια της ιστορίας σας….
    μην ενοχλείστε, θα είμαι ήσυχος

  34. Ιουνίου 25, 2008 στο 12:39 μμ

    Ποτέ μας δεν μπορέσαμε να βγούμε από τη παιδική μας ηλικία…

    Με ένα παρόμοιο μηχανάκι,έπαθα διάσειση…
    Λες να φταίει αυτό και δεν μπορώ να ωριμάσω με τίποτα;
    Οδηγάω ακόμα,αλλά δεν είναι το ίδιο…

    Υ.Γ.Θα περιμένω τη συνέχεια…:-)

  35. 36 ελενα
    Ιουνίου 25, 2008 στο 5:53 μμ

    καλησπερα. πολυ ενδιαφερον. ενιωσα πωσ κατι υπηρχε πισω απο αυτα κατι για τους ηρωες. κατι που δεν ειπωθηκε ποτε. αναμενω τη σηνεχεια.. α. μου αρεσει πολυ αυτη η τεχνοτροπια τησ υπονοησησ. φιλια σε ολουσ. να περνατε καλα. καντε και καμια βουτια

  36. 37 ελενα
    Ιουνίου 25, 2008 στο 7:40 μμ

    και κατι αλλο. ειμαι καινουρια στο χωρο του ιντερνετ και δεν ξερω πολλα οποτε χρειαζομαι τη βοηθια σασ. ξερει κανεις κανενα blog με καμια καλη ιστορια αγαπησ; μη με παρεξηγησετε

  37. Ιουνίου 26, 2008 στο 6:17 μμ

    Γιατί γλυκόξινες; Μια χαρά γλυκές μου φαίνονται. Ή όποιος είπανε και παραπάνω, σαν σοκολάτα με 80%+ κακάο…
    Την καλησπέρα μου.

  38. Ιουνίου 27, 2008 στο 3:53 μμ

    @leigh-cheri

    Όταν μπορώ γράφω.Δε δημοσιεύω τα πάντα. Μόνο όσα δεν χωρούν μέσα μου. Σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια.Οι αναμνήσεις που τόσο αποφεύγεις είναι αυτές που πολλές φορές μας οδηγούν.Καλησπέρα…

    @skouliki

    Και εγώ λοιπόν σου κάνω ματάκια.Σμουτς…

    ΥΓ Ποιές ικανότητές μου έχεις ανάγκη;

  39. Ιουνίου 27, 2008 στο 3:54 μμ

    @roadartist

    ευχαριστώ πολύ αρτίστα

    @Kwlogria

    Δεν θα μπορούσε να μην είναι μελαγχολικό.Καλησπέρα και ευχαριστώ κωλόγρια…

  40. Ιουνίου 27, 2008 στο 3:56 μμ

    @Κ.Κ.Μοίρης

    Σχεδόν δεν σας πήρα χαμπάρι αγαπητέ. Λίγο ο αέρας σας μπήκε στο χώρο και με χτύπησε.Να είστε καλά.Θα επανέλθω(ελπίζω σύντομα)…

    @Utopia

    Από ένα τέτοιο μηχανάκι ο θείος μου μπήκε ολόκληρος σε γύψο.Και εκείνος οδηγάει τώρα αλλά δεν είναι το ίδιο.

    Φιλί…

  41. Ιουνίου 27, 2008 στο 3:59 μμ

    @ελενα

    Πάντα υπάρχει κάτι από πίσω. Στο συγκεκριμένο δεν έγινε εσκεμένα αλλά βγήκε στην πορεία.
    Καλώς ήρθες…

    @ελενα

    Υπάρχουν πάρα πολύ καλά ερωτικά κείμενα στα μπλογκς και όχι μόνο.Δεν ξέρω το στύλ σου και δεν μπορώ να υπαγορέψω κάποιο. ψάξε στα λίνκ που έχω δεξιά ή ψάξε στους συνοδοιπόρους που αφήνουν σχόλια και θα βρεις διαμάντια μέσα.Καλησπέρα…

  42. Ιουνίου 27, 2008 στο 4:01 μμ

    @kitsosmitsos

    Φίλε Κίτσο τυχαία και παραλληρηματικά βγήκε ο τίτλος όπως και το υπόλοιπο.Μπορεί να είναι και γλυκόπικρες.Ποιός ξέρει; η σοκολάτα ξέρει σίγουρα.
    Καλησπέρα…

  43. Ιουνίου 28, 2008 στο 3:11 μμ

    ισως να είναι καλύτερα που έφυγε, για να του μείνει αυτή η ωραία εικόνα της γιώτας σαν ανάμνηση!

  44. Ιουνίου 28, 2008 στο 9:17 μμ

    Την καλησπέρα μου, οι αναμνήσεις πάντα είναι μοναδικές για τον καθένας μας και αποτελούν ίσως την έναρξη για να γράψουμε το δικό μας βιβλίο – η ίδια η ζωή μας τόσο διαφορετική μα τόσο όμοια με άλλων ανθρώπων ειδικά όταν αφορα΄αυτές τις γλυκόξυνες αναμνήσεις

    Πολύ όμορφο θέμα – με νοσταλγία και ρομαντισμό!!

    Όλα καλά, καλέ μου φίλε φιλιά!!

  45. Ιουνίου 29, 2008 στο 5:53 μμ

    @laxanaki

    Πάντα είναι καλύτερα Λαχανάκι.Καλησπέρα.

    @surrealist

    Σε ευχαριστώ πολύ καλή μου Υπερρεαλίστρια.

    Φιλί και όλα καλά…

  46. Ιουλίου 2, 2008 στο 2:40 μμ

    Τα χαριτωμένα τα έμαθες; Περικόπτονται λέει πολλές πτήσεις πυροσβεστικών για λόγυς…οικονομίας!!!

    Τελικά υπάρχει η πολιτική βούληση να λυθεί το πρόβλημα των πυρκαγιών. Σε πέντε δέκα χρόνια δεν θα έχει μείνει ούτε δέντρο όρθιο και οι εμπρηστές θα μείνουν από δουλειά…..

  47. Ιουλίου 2, 2008 στο 11:20 μμ

    @zaphod

    Φίλε Ζάφοδ σε λάθος κείμενο άφησες το σχόλιο αλλά δεν πειράζει.Τα άλλα τα χαριτομένα τα έμαθες εσύ;Πίσω από τον ΑΒ στην εθνική,σε εκείνο το υπέροχο δάσος θέλουνε να φέρουν ένα μεγάλο πολυκατάστημα(νομίζω το Πράκτικερ).Φέτος λοιπόν θα κάψουν αυτό το δάσος.Έχει ακουστεί παντου΄στην περιοχή.

  48. Ιουλίου 4, 2008 στο 8:34 πμ

    Αλλη φορα να βαζεις τα σχολια κατω απο το ποστ και οχι απο πανω 😛

  49. Ιουλίου 6, 2008 στο 12:01 μμ

    @zaphod

    Δεν τα έβαλα εγώ. Μπήκαν μόνα τους για να μπερδεύουν τους ντανταϊστές 😛


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Φοβάστε;

Δήλωση

apoklinousa-1

Η γωνιά του Ιατρίδη…

Δήλωση




Αλήτες, ρουφιάνοι, bloggers!

+Σουβλόγησον-Τσίκνησον+

Ιουνίου 2008
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Μάι.   Ιολ. »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30  

Αρέσει σε %d bloggers: