02
Σεπτ.
08

Άρτον και θεάματα

 

O Β. έφτασε πλέον τα 17. Μικρός ήταν πολύ ζωηρός και πολύ φωνακλάς. Όλοι λέγαν στην μητέρα του πως όταν μεγαλώσει θα γίνει πράος και ήσυχος άνθρωπος. Με την καμία όμως. Διάολος ήταν.

 

Τότε ήταν η εποχή που πήγαινε μόνος του στο γήπεδο. Είχε γραφτεί και σε σύνδεσμο. Όχι όποιον και όποιον. Cockneys με το όνομα που στεγάζονταν τότε στην Μενάνδρου με αρχηγό τον Στέφανο. Έναν άνθρωπο με παλάμες κουπιά. Ψηλός και γεροδεμένος. Αντίθετα με τον κολλητό του τον Μπλάκυ που ήταν χτικιάρης και κοντός με σάπια δόντια από τα «σιρόπια». Και μια φαγωμένη μύτη από «σκύλο» κατά τα λεγόμενά του.

 

Φανατίκλα του κερατά. Μπόλικο χασίς, μπόλικες γκόμενες ροκούδες με αλυσίδες-σκουλαρίκια στην μύτη, μπόλικα σκουλαρίκια και αυτός (6 στο αριστερό αυτί και 3 στο δεξί).  Όλα στο μπόλικο. Όπως και η ζωή του. Από καυγά σε καυγά πήγαινε και κάπου εκεί ενδιάμεσα είχε και ένα δικαστήριο που το γλίτωσε στο τσακ που λένε.

 

1994. Σούπερ καπ. Παναθηναϊκός ΑΕΚ 3-0. Αύγουστος μήνας. Ντάλα λιοπύρι. Κάπου στο βράδυ τελείωσε ο αγώνας και ξεκίνησε η παρέα για την επιστροφή. Από την Κηφισίας γιατί τον ηλεκτρικό τον είχαν δώσει στα χανούμια. Τα λεωφορεία πηγαινοέρχονταν γεμάτα. Τίγκα κόσμος με πράσινα κασκόλ. Τότε το μαστ ήταν να πας με συγκοινωνία. Μήπως και γίνει κανένα τζέρτζελο στο δρόμο. Ξέρεις… με κανέναν αλλόθρησκο περαστικό στο δρόμο, με κανέναν αλλόθρησκο στο λεωφορείο που ξέμεινε κατά λάθος. Με τον πανικό όταν εν κινήσει το λεωφορείο πηγαίνει πέρα δώθε λόγω των συνθημάτων. Με τα τσιγάρα μέσα σε αυτό και τα καπνογόνα ενίοτε. Ντουμάνι τέτοιο που ούτε καπνοπαραγωγοί δεν άντεχαν.

 

Δεν πήραν κανένα διερχόμενο λεωφορείο. Αντίθετα περπάτησαν προς τα πάνω μήπως και βρουν κανέναν ξεχασμένο να τον τρομάξουν. Καθώς ανέβαιναν θυμήθηκαν τα της νύχτας με τον Καρνέζη. Το έμαθαν καθώς πίνανε στο 35 στο Μαρούσι. Χανούμικο στέκι αλλά ροκ χώρος από τους λίγους αυθεντικούς. Είδαν και στην τηλεόραση την άλλη μέρα τον Στέφανο λουσμένο στα αίματα να λέει πως τον έπιασε τον φονιά και τον παρέδωσε στους μπάτσους. «Ματωμένος όπως ήταν πρέπει να τον παρέδωσε γαμιόντας» είπαν και γέλασαν. Έριξαν και μία τελευταία ρουφηξιά.

 

Εκείνη την νύχτα σηκώθηκαν όλοι και ξέραν τι έπρεπε να γίνει. Θα κατέβαιναν στον σύνδεσμο με τα μηχανάκια για να πάρουν γραμμή και να ξεκινήσουν το ολοκαύτωμα. Ποια γραμμή δηλαδή; Ήταν προκαθορισμένες οι κινήσεις. 300 μηχανάκια χωρίς κασκόλ ξεκίνησαν(αυτό το να μην φοράς κασκόλ σε ώρα συμπλοκής ποτέ δεν το κατάλαβε ο Β.). Σπασμένος ο σύνδεσμος του Υποβρύχιου στην Ομόνοια, σπασμένο το «δωματιάκι» στην Λεωφόρο και ακόμα άλλοι 11 σύνδεσμοι σε όλη την Αθήνα, Πειραιά και προάστια. Κάπου στους 25 συνολικά σε όλη την Ελλάδα. Της πουτάνας. Και όμως οι μπάτσοι δεν πιάσαν κανέναν τους.

 

Προχώρησε η ώρα και είπαν(μιας και κανένας αλλόθρησκος δεν βρέθηκε στον δρόμο τους) να πάρουν ένα άδειο «508» που ανέβαινε εκείνη την ώρα. Μέσα άλλοι περίπου 7 βάζελοι, ένας μπάτσος, 3 Κινέζοι τουρίστες και λίγος κουρασμένος λαός. Ο Β. κάθισε απέναντι από την κεντρική πόρτα πριν το «λάστιχο». Ξαφνικά το λεωφορείο το σταμάτησε μια «πορεία» 40 Αεκτζίδων που «ψάχνονταν». Μπήκαν μέσα 3 και άρχισαν να ζητάνε κασκόλ. Έφτασαν στον Β. Το κράτησε με τα χέρια του στον λαιμό του και δεν σκεφτόταν τίποτα. Είδαν τα μικρά πως δεν το παίρνανε και πήγαν πιο πίσω. Τότε του Β. του γύρισε το μάτι και άρχισε να πλακώνει τον έναν μικρό μέσα στο «λάστιχο». Ασήκωτο τον έκανε.

 

Οι απ’ έξω δεν είδαν τίποτα και δεν μπούκαραν. Το μόνο που είδαν ήταν τον μικρό να πετάγεται με το κεφάλι έξω και να σκάει στο πάτωμα με τα μούτρα γεμάτα αίματα. Αγρίεψαν τα πράγματα και ο Β. κάθισε μπροστά στην πόρτα για να μην μπει κανείς και φώναζε στον οδηγό να κλείσει την πόρτα και να φύγει γιατί θα γινόταν μακελειό. Έτσι και έγινε. Οι απ’ έξω τα πήραν και άρχισαν να πετάνε κοτρόνες. Τζάμια σπάσανε, 3 Κινέζοι βρέθηκαν να κάθονται σε ένα κάθισμα και να ουρλιάζουν από τρόμο, ο μπάτσος να σταυροκοπιέται «εκτός υπηρεσίας» στο άλλο κάθισμα. Και μία από αυτές τις κοτρόνες πέτυχε τον Β. στον ώμο και τον άφησε σχεδόν παράλυτο για μια εβδομάδα. 

 

Νταξ, ήξερε ο Β. πως ήταν μαλακίες αυτά αλλά τα είχε μέσα του. Δεν του τα έβγαζε κανένα κήρυγμα. Σαν και αυτά που του λέγαν στο κατηχητικό όταν ήταν στο δημοτικό. Ξέδινε στις φασαρίες, στην ντραμς του, στα ξενύχτια με γυναίκες αλλά και χωρίς γυναίκες, στα «ζαμπόν» και στο γήπεδο. Δεν υπήρχε τότε Πολυτεχνείο. Είχε περάσει ανεπιστρεπτί και έπρεπε η οργή να βγει κάπως έξω στον κόσμο να ανασάνει. Άλλωστε οι τότες «ηγέτες» μπαίναν στη φυσούνα με το όπλο και καθόριζαν το αποτέλεσμα πάντα για τον λαό. Άρτον και θεάματα…

 

Συνεχίζεται…

 

ΥΓ Στο παραπάνω έχουν αλλοιωθεί ζητήματα(όπως έχει πει και ο ΚΚΜοίρης: «κάνω πως γράφω και προσποιείστε πως με διαβάζετε»). Τα πρόσωπα και οι καταστάσεις δεν είναι τυχαία αλλά τροποποιημένα. Τόσο δραματικά δεν ζούσε ο Β. αν και το ήθελε και αναζητούσε κάποτε. Αναζητούσε μάταια έναν σκοπό. Σαν το Πολυτεχνείο.

 

Advertisements

57 Responses to “Άρτον και θεάματα”


  1. 1 Spy
    Σεπτεμβρίου 2, 2008 στο 9:34 μμ

    Τόση οργή;

    (αν είστε εσείς island στο video που παίζετε drums,
    υποκλίνομαι γονυπετής, αν όχι να γίνετε…)

  2. Σεπτεμβρίου 2, 2008 στο 9:37 μμ

    @Spy

    Τόση βιασύνη; Ακόμα δεν στέγνωσε το μελάνι από την οθόνη.

    (αν ήμουν εγώ στο βίδεον θα ήμουν σε τουρ τώρα. Θα γίνω αλλά βιάζεστε είπαμε)

  3. Σεπτεμβρίου 2, 2008 στο 9:52 μμ

    “κάνω πως γράφω και προσποιείστε πως με διαβάζετε”
    Δηλαδή τώρα υποκρίνομαι ότι αφήνω σχόλιο;

    Πωπω τσαντίλα!
    Αν είσαι εσύ ο Β. χαθήκαμε, αν όχι γράψε ΕΦ.

    😀

  4. Σεπτεμβρίου 2, 2008 στο 9:56 μμ

    Αυτό τώρα βρήκες να το βγάλεις που ο Παναθηναϊκός έχασε από την ΑΕΚ;:-P

    Όχι ότι με νοιάζει εμένα βέβαια, μου αρκεί που διαβάζω ένα ακόμη ωραίο κείμενο από σένα. Όπως και το ποίημα που έγραψες πριν και εγώ τώρα αξιώθηκα να το διαβάσω! (Είμαι λίγο στο τρέξιμο αυτόν τον καιρό) Πραγματικά, οργισμένα ξεοργισμένα, αυτή τη στιγμή μου κάνανε καλό που τα διάβασα. Ελπίζω η συνέχεια να έρθει σύντομα.
    Φιλιά
    Και καλό μήνα:-)

  5. Σεπτεμβρίου 2, 2008 στο 10:06 μμ

    @μαμμα

    Δεν το είπα εγώ αυτό αλλά ο Μοίρης και συμβαίνει κάποιες φορές…όχι πάντα. Γι αυτό μην το παίρνεις τοις μετρητοίς.

    Τί είναι το ΕΦ;

  6. Σεπτεμβρίου 2, 2008 στο 10:07 μμ

    @leigh-cheri

    Όταν το έγραψα δεν σκέφτηκα καθόλου τον αγώνα.

    Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Όποτε έχεις χρόνο εδώ είμαστε. Καλό μήνα και η συνέχεια θα έρθει σύντομα… Φιλιά 🙂

  7. Σεπτεμβρίου 2, 2008 στο 10:57 μμ

    Όντως γιατί τόση οργή.. τι σου έκαναν και έχεις αγριέψει τόσο?
    Είμαι πολύ περίεργη για τη συνέχεια..! Ανανμένουμε.

    Φιλούρες!!!

  8. Σεπτεμβρίου 2, 2008 στο 11:15 μμ

    @e-ΞωΤικό

    Κάτι θα μου έκαναν και εμένα. Βασικά είχα στο μυαλό μου το τραγούδι και κάποιες καταστάσεις μου και το έγραψα. Μην περιμένεις την συνέχεια. Δεν υπάρχει συνέχεια σε αυτό το κείμενο. Όλα αυτά που έχω με ετικέτα αφήγηση ενός μεθυσμένου είναι παραλληρηματικά αυτοτελή κείμενα. Άρα θα υπάρχει συνέχεια για άλλο θέμα. Αν θες να δεις τα προηγούμενα πάτα κλικ στην ετικέτα και θα βγούνε.

    Φιλούρες!!!

  9. Σεπτεμβρίου 2, 2008 στο 11:40 μμ

    παραλληρηματικά αυτοτελή κείμενα και με ετικέτα «αφήγηση ενός μεθυσμένου»????!!!!!!

    Δεν πας καλά, κι εσύ!
    (απαπαπα, κάτι παρέες που κάνω! :p)

    (καλό είναι το κείμενο, και το βίντεο επίσης -αλλά δεν στο λέω, μην πάρουν κι εσένα τα μυαλά σου αέρα :pp)
    :))))

    Φιλιά βρε μούτρο 🙂

  10. Σεπτεμβρίου 2, 2008 στο 11:44 μμ

    @νατασσούκο

    Τώρα το κατάλαβες; Είναι η μόνη κατηγορία ετικετών που έχει συνέπεια!!! Αν πατήσεις θα διαβάσεις άλλα 4 αν θυμάμαι καλά(είπαμε είμαι και μεθυσμένος).

    Μη μου λες μη μου λες.

    Φιλιά και σε σένα Νατασσούκο 🙂

  11. Σεπτεμβρίου 3, 2008 στο 12:52 πμ

    Τα μεθυσμένα είναι τα καλύτερα… και κείμενα.. και σχολια..
    Κρίμα που δεν έχω άλλο ουίσκι… να γράψω κάτι αντάξιο του κειμένου… ως σχόλιο…
    Καλο βράδυ!!!!

  12. Σεπτεμβρίου 3, 2008 στο 4:04 πμ

    Πολύ ζόρι, νησάκι μου…

    Θα προσποιηθώ λοιπόν ότι άλλα κατάλαβα από αυτά που έγραψες, γιατί δεν θέλω να σκεφτώ τι καταστάσεις σε ώθησαν να τα βγάλεις αυτά από μέσα σου…

  13. Σεπτεμβρίου 3, 2008 στο 7:55 πμ

    το διάβασα δυό-τρεις φορές..πιάστηκαν τα μάτια μου.αυτό που συνειδητοποίησα ,είναι πως όσο και να θελήσουμε εμείς οι γυναίκες να κατανοήσουμε τη λατρεία των ανδρών με τη μπάλα-και δη τη φιλοσοφία των οργανωμένων οπαδών-μια τρύπα στο νερό κάνουμε.θα είμαστε πάντα αυτές που βλέπουν μάτς,δεν μιλούν,δεν ανασαίνουν[αν είναι δυνατόν],φέρνουν μπύρα και πίτσα στον καλό τους μέχρι να τελειώσει.το κασκόλ.η αφορμή για το ξέσπασμα.εμείς δεν έχουμε ιερά και όσια.γι αυτό και τη δική μας οργή την καταπίνουμε ή σε περιπτώσεις άκρατης ζήλειας , το πολύ πολύ να προβούμε σε κανένα ξεμάλλιασμα.σε αυτόν τον τομέα,θαυμάζω τα αρσενικά.έχουν τρόπους που δεν μπορούμε εμείς να κατανοήσουμε, να εκτονώνουν τα καταπιεσμένα τους.καλημέρα νησί:)

  14. Σεπτεμβρίου 3, 2008 στο 9:49 πμ

    Aυτά τα «ντράβαλα» με τους οργανωμένους ποτέ δεν τα κατάλαβα.

    Ρε island , νομίζω 4 Κινέζοι ήταν στο λεωφορείο 🙂

  15. Σεπτεμβρίου 3, 2008 στο 2:23 μμ

    @akanonisti

    Ελάτε αύριο αγαπητή(αν και το σχόλιο που αφήσατε είναι πολύ κολακαυτικό). Θα προσφέρω ένα ουισκάκι ΑΑ. Κατευθείαν από Βουλγαρία. Το μυρίζεις και κάνεις κεφάλι. Πρώτο πράμα…

    @gatti

    Είναι λίγο τροποποιημένα αυτά που έγραψα. Τις καταστάσεις άστες για άλλα τεύχη. Φιλάκια.

  16. Σεπτεμβρίου 3, 2008 στο 2:27 μμ

    @nana**

    Καλημέρα Νανά. Το κόλλημα με την μπάλα είναι μαλακία. Όπως και οι οργανωμένοι. Απλά όσο είμασταν μικροί και ελλείψει άλλων προτύπων θέλαμε να ανταχτούμε κάπου σαν ομάδα(η προβατοποίηση του συστήματος) ώστε να αντιδράσουμε σε κάτι το οποίο ουσιαστικά δεν ξέραμε τί είναι. Και άμα δεν έχεις άλλα πρότυπα αναγκαστικά καταφεύγεις?(τις περισσότερες φορές) σε αυτά που έχεις.

    Φιλάκια

    @scarface

    Ούτε εγώ τα έχω καταλάβει. Ίσως η απάντηση που έδωσα στην Νανά σε καλύψει.

    Μήπως ήσουν μέσα στο λεωφορείο εκείνη την μέρα; 3 θυμάμαι εγώ.

    Καλημέρα συνοδοιπόρε

  17. Σεπτεμβρίου 3, 2008 στο 5:02 μμ

    Νησί μου,δεν ξέρω την ηλικία σου,όμως πρέπει να πω πως παλαιότερα θες οι μουσικοί , θες οι ποδοσφαιριστές και κάποιοι τραγουδιστές της προκοπής..ήταν αξιόλογα πρότυπα.και η τέχνη που υπηρετούσαν , ήταν ένας τρόπος να εκτονώνει κανείς το συναίσθημά του αξιοπρεπώς.από αυτήν την άποψη μπορώ να καταλάβω το κόλλημα με τη μπάλα..και σαν τρόπος αντίδρασης σεβαστός.αν μιλήσουμε όμως για τα σημερινά δεδομένα,ναι, υπάρχει το σκηνικό της προβατοποίησης , τα πρότυπα που προβάλονται είναι για κλωτσιές…από κει και πέρα,σου είπα.έχετε άλλες μεθόδους να εκτονώνετε την οργή σας,έστω και με κάποιο άλλοθι.σημασία έχει πως έχετε περισσότερες επιλογές.ούτε καν μπορώ να φανταστώ π.χ. τον εαυτό μου στο γήπεδο…θα ήμουν τουλάχιστον γελοία…εδώ ήθελα να πάω metallica και σκεφτόμουν μήπως από μαλακάσα, από τις ορδές των κοπανημένων φτάσω στην κρήτη…και έτσι μας μένει η οργή αμανάτι…τι να σου κάνει το spa,μου λες;;
    υγ..συγνώμη μωρέ,με έπιασε ο ασταμάτητος και μιλάω συνέχεια.καλό βράδυ:)

  18. Σεπτεμβρίου 3, 2008 στο 6:51 μμ

    Το θέμα είναι πως πρέπει να σχολιάσω ένα σούπερ κείμενο που όμως έχει ως αφετηρία το ΠΑΟ-ΑΕΚ 3-0. Κι εσύ Παναθηναϊκός, βρε πουλάκι μου; Όλοι στο νετ έχετε μαζευτεί; Και γράφετε και έτσι και σας διαβάζω και…θου Κύριε!
    Για τα χουλιγκάνια έχω τοποετηθεί στο προηγούμενο βιβλίο μου (γαμώ δεν ακούγεται αυτό;!) αλλά θα ρισκάρω μια θέση: είδες τι κάνει η ύπαρξη κατηχιτικών και η απουσία Πολυτεχνείων; Άκαιρος θυμός και άσκοπα ξοδεμένος.
    (Παρόλα αυτά είμαι σίγουρη πως, έτσι όπως έχουν τα πράγματα, όλοι έπρεπε να περάσετε από τέτοια. Σε όσους ξεφύγατε έκανε θαύματα).

  19. 19 fpboy
    Σεπτεμβρίου 3, 2008 στο 10:03 μμ

    Περιμένω με μεγάλη αγωνία την συνέχεια.
    Το μόνο που έχω να πω προς το παρών, είναι πως η κηδεία του Γιώργου του Καρνέζη
    ήταν η πρώτη κηδεία που πήγα στην ζωή μου, χωρίς να τον ξέρω προσωπικά τον άνθρωπο, και πως επειδή είμουνα και πιτσιρικάς τα γεγονότα εκείνων των ημερών ήταν ένα πολύ μεγάλο σοκ για μένα …

  20. Σεπτεμβρίου 4, 2008 στο 2:00 πμ

    Τώρα τι να πω? Οτι το κείμενό σου με πέτυχε ψιλομεθυσμένη από κάτι μπύρες που πίναμε πριν λίγο στο 35???? ?
    Μόνο που τώρα, έχει ξεκρεμάσει οτιδήποτε έχει σχέση με ΑΕΚ απ το μαγαζί…

    Ωραία τα γράφεις αγαπητέ.

    Μου φαινόταν πάντα τόσο χαζή η οργή των φιλάθλων. Κι αυτό γιατί ήταν αυτοκαταστροφική.
    Άλλο να παίζεις drums, άλλο να κοπανιέσαι στα πλήκτρα ή στις χορδές, άλλο να χορεύεις, άλλο να ουριάζεις κι άλλο να γίνεσαι οπαδός πρόβατο μιας καλοκακοστημένης επιχείρησης που δεν αποσκοπεί σε τίποτ’ άλλο παρα στο να συνεχίζεις να δημιουργείς 2 μέτωπα ή και παραπάνω και να παίζεις πόλεμο σαν μεγάλο παιδάκι.
    Το πολυτεχνείο έμοιαζε περισσότερο με ουριαχτό. Μια φωνή τεράάάστια κλεισμένη σε 3 λέξεις.
    Και η ελευθερία η σημαντικότερη.

  21. Σεπτεμβρίου 4, 2008 στο 12:06 μμ

    Μπράβο σου!!
    Τέλεια απεικόνιση μίας κατάστασης αποπροσανατολισμού και λάθος στόχων στη ζωή μας!
    Ξεχάσαμε ότι ο στόχος του τόξου είναι το βέλος, ο στόχος του βέλους είναι ο στόχος και ο στόχος του στόχου είναι η αρμονία!
    Εξωστρακισμός και όλεθρος!! Και η αρμονία άγνωστη λέξη πια!!

  22. Σεπτεμβρίου 4, 2008 στο 5:27 μμ

    τι χαλας την ενεργεια σου με αυτα ..

    καποια πραγματα δεν αλλαζουν … αμα αυτη η παιδεια αν εκανε την δουλεια της θα ειμασταν στην κορυφη του κοσμου πια

  23. Σεπτεμβρίου 4, 2008 στο 7:34 μμ

    @nana**
    Νανά μου είμαι 31 και η γενιά μου δεν έζησε μεγάλους ποιητές(θαυμάσια πρότυπα). Δεν έζησε ποιητές όπως η γενιά του μεσοπολέμου πχ. Οπότε τα πρότυπά μας ήταν τα σκυλάδικα και ότι περιλαμβάνει αυτός ο τρόπος ζωής. Ευτυχώς απαγκιστρώθηκα ανεπιστρεπτί. Φιλί

    ΥΓ Να μιλάς όσο θες. Δεν υπάρχει χούντα εδώ. Χαρά μου είναι άλλωστε

    @elf

    Και η έκφραση σο είναι γαμώ αλλά και η σκέψη σου για τα κατηχητικά. Σε πάω.

  24. Σεπτεμβρίου 4, 2008 στο 7:42 μμ

    @fpboy

    Φίλε φωτογράφε είχα σοκαριστεί με την λύσσα που έγινε αυτός ο φόνος. Αργότερα έμαθα μέσα από άλλον σύνδεσμο ότι η ουσιαστική διαφορά ήταν τα ναρκωτικά αλλά όπως και σε άλλες υποθέσεις, το μαχαίρι μπήκε στο κόκκαλο.

    Καλησπέρα σου

    @ceralex

    έλα ρε; Ξέρεις το 35; Ρε μικρός που είναι ο κόσμος…

    Η οργή εκείνη είναι χαζή όπως ήμουν και εγώ. Η ελευθερία είναι σημαντικότερη αλλα΄νομίζω πως το ψωμί και το παιδεία είναι ακόμα πιο σημαντικά γιατί είναι χειροπιαστά. Ενώ η ελευθερία αγγίζει την ουτοπία.

  25. Σεπτεμβρίου 4, 2008 στο 7:45 μμ

    @marianaonice

    Τα είπες όλα ξεκάθαρα με λίγες λέξεις που ότι και να προσθέσω θα είναι πλεονασμός. Σε ευχαριστώ.

    @skouliki

    Μα είμαστε στην κορυφή του κόσμου! Τί; Δεν είμαστε; Μαλακίες λέει ο Άδωνης τόσο καιρό;

    Φιλί ρε…

  26. Σεπτεμβρίου 4, 2008 στο 9:29 μμ

    Μήπως κάθε φορά που αγριεύεις να ρίχνεις και κανένα γραπτό;
    Τι ήταν τούτος ο χείμαρος πουλάκι μου;
    Με πήρε και με σήκωσε και την ανάσα μου έκοψε. Για το θέμα δε το συζητάω…έτσι κι αλλιώς άσχετη είμαι απο ποδοσφαιρικά όσο για το βίαιο του πράγματος…το προσπερνάω.
    Αλλά με το γράψιμό σου μια αφωνία την έπαθα είναι η αλήθεια!

    Καλό Φθινόπωρο να έχουμε!

  27. Σεπτεμβρίου 5, 2008 στο 5:55 μμ

    – Ζμπαφ!!!
    – Ωχ…!
    – Γκουπ.
    – Καλά ντε.
    – Έεεετσι…

  28. Σεπτεμβρίου 5, 2008 στο 8:23 μμ

    Η Κατερίνα Γώγου λέει για τη μοναξιά μας.
    Μου μοιαξε ο θυμός σας
    Παένω να διαβάσω και τα υπόλοιπα παραληματικά
    Να σαι καλά και κράτα γερά

  29. Σεπτεμβρίου 6, 2008 στο 12:26 πμ

    polla tha mporousan na graftoun gia tin via sta gipeda, tous organomenous, tous proedrous me ta stratologimena klp klp klp…TI omos apo ola auta den exei xanagraftei?? TI exei allaxei????
    File island dynato keimeno….
    Elpizo na eisai to idio dynatos kai st DRUMS..
    kalo sou vrady…

  30. Σεπτεμβρίου 6, 2008 στο 6:32 μμ

    Πότε δε βγαίνει κάτι καλό όταν το άτομο χάνεται στη μάζα. Όταν ο κάθε Β. έχει οργή και μαζευτεί με πολλούς άλλους Β., η οργή πολλαπλασιάζεται ανεξέλεγκτα και χωρίς λόγο.
    Φυσικά υπάρχουν κάποιοι που ευνοούνται από αυτές τις καταστάσεις, γι’αυτό και εξακολουθούν και υπάρχουν. Είναι πραγματικά πολύ μεγάλη επιτυχία κάποιων να νομίζει ένας 18χρονος (ή λίγο μεγαλύτερος ή λίγο μικρότερος) ότι το σημαντικότερό του πρόβλημα είναι η ομάδα του και να διοχετεύει εκεί όλη του την ενέργεια.

  31. Σεπτεμβρίου 6, 2008 στο 8:51 μμ

    «Kanw pws diabazw» to keimeno sou…Bardia stin douleia Sabbato Brady..kai ta matia mou den ksekoloun apo tin o8oni!!! Se eyxaristei to mialo mou gia to taksidi!!

  32. Σεπτεμβρίου 7, 2008 στο 10:46 πμ

    Η Φώτο καταπληκτική!
    Τέτοιο ξύλο χαλαλι
    Πότε θα έρθετε να μου ρίξετε ένα στην αυλή

    Όλοι ψάχνουμε να βρούμε τρόπο να κάνουμε την «επανάσταση» μας
    αλλά δύσκολο για τον νου ,
    την «μαγκιά» όμως την κάνεις παντού και χωρίς νου

    -μαμά τι γάλα πίνει το μωρό μας ;
    -νουνού

  33. Σεπτεμβρίου 7, 2008 στο 11:11 πμ

    Θέλω να πιστεύω,πως σε κάθε εποχή,υπάρχουν σωστά πρότυπα.Θαυμάσια πρότυπα,δεν είναι μόνο οι άνθρωποι της τέχνης,μα και αυτοί της επιστήμης.Για παράδειγμα, πόσοι από εμάς γνωρίζουμε τη συμβολή του Καραθεοδωρή στις επιστήμες; Δεν είναι πρότυπο ή θα έπρεπε να είναι πρότυπο για όλους μας;Είναι βέβαια αδύνατο να έχουμε τα ίδια με αυτά π.χ. του μεσοπολέμου όπως ανέφερες..όταν τα βιώματα αλλάζουν , αλλάζουν και οι φωνές και οι τρόποι αντίδρασης.Και δεν μπορεί να σταθεί καμία σύγκριση. Αρκεί να έχουμε ανοιχτά τα μάτια,σε ότι προβάλλεται ή με κάποιο τρόπο επιβάλλεται.Τουλάχιστον οι άνθρωποι της δικής μας της γενιάς ,βλέπουν την πληροφορία να έρχεται σε χρόνο dt ,αυτό συνεπάγεται την δυνατότητά μας να επιλέγουμε και να κρίνουμε σχετικά εύκολα.Καλή σου μέρα νησί:)

  34. 34 Side21
    Σεπτεμβρίου 7, 2008 στο 11:28 πμ

    Χέβι μέταλ – μπούγιο και κασκώλ …
    Κάθε εποχή, κάθε νέα γενιά, μοιάζει με τη φωτιά …
    Μοιάζει με τ’ αφρισμένο ποτάμι που βιάζεται να συναντήσει τη θάλασσα…
    Εξαρτάται τι θα βρεί να κάψει στο δρόμο του, φυτείες ή ζιζάνια …
    Τι θα παρασύρει στο διάβα του, βράχια ή καλλιέργειες …
    Καμμιά φορά αυτό το καθορίζουν οι συνθήκες …
    Δεν πιστεύω πως υπάρχουν γενιές ευλογημένες και γενιές καταραμένες …
    Καλό σου Φθινόπωρο «Νησιώτη» …

  35. Σεπτεμβρίου 7, 2008 στο 11:56 μμ

    polu kali istorioula.. ante ante perimenoume sunexeia.

  36. Σεπτεμβρίου 8, 2008 στο 12:40 μμ

    διάβασα προσεκτικά και προσποιούμαι πως κατάλαβα…

  37. Σεπτεμβρίου 8, 2008 στο 3:04 μμ

    @Ανασαιμιά

    Καλό Φθινόπωρο και σε σένα. Σε ευχαριστώ πολύ.

    @Spy

    Η Σπαρτιάτικη γραφή σε όλο της το μεγαλείο.

  38. Σεπτεμβρίου 8, 2008 στο 3:07 μμ

    @roulakaramitrou

    Κρατάω κρατάω. Δεν μου πολυαρέσει η Γώγου. Δεν είμαι τόσο καταθλιπτικός. Σε ευχαριστώ πάντως.

    Ελπίζω να σου αρέσουν και τα άλλα.

    Φιλάκια

    @giousurum

    Στην ντράμς παίζω. Βγάζω τα μέσα μου. Όπως και εδώ. Καλή εβδομάδα να έχεις. Σε ευχαριστώ

  39. Σεπτεμβρίου 8, 2008 στο 3:10 μμ

    @neropistolero

    Σε ένα σύνθημα αναρχικών στην Αθήνα έγραφε κάποια στιγμή πριν το σβήσουν: «Τόση μπάλλα και μπάτσους έχουμε να δούμε από την χούντα»…

    Πού είναι το ψέμα;

    Καλή εβδομάδα αντίθρησκε!!!

    @Lily

    Και εγώ σε ευχαριστώ αγαπητή για το σχόλιο. Πάρα πολύ… Καλή βάρδια…ακόμα πρωινές ώρες είσαι;

  40. Σεπτεμβρίου 8, 2008 στο 3:13 μμ

    α ναιιιιιιιιιιι ειμαστε στην κορυφη !!! πρωτοι απο το τελος χχιιχιχ

    καλησπερα

  41. Σεπτεμβρίου 8, 2008 στο 3:14 μμ

    @απατεωνες

    Δυστυχώς έπινα πάντα γάλα βλάχας… Γι αυτό φαίνεται βγήκα έτσι απατεώνες. Καλή εβδομάδα να έχετε…

    ΥΓ Το ξύλο θα τα παραλάβετε εσείς;

    @nana**

    Δυνατότητα να επιλέγουμε; Με τί μυαλό; Δεν υπάρχει πλέον τέτοιο για να έχουμε κριτική σκέψη. Όσο για τον Καραθεοδωρή το ξέρω μόνο από τον Λιακόπουλό (+ΕΥΛΟΓΗΣΟΝ+) και γι αυτό δεν θα τον διάβαζα… Φιλάκια Νανά

  42. Σεπτεμβρίου 8, 2008 στο 3:17 μμ

    @Side21

    Το ποτάμι σε πάει από όποια διαδρομή επιλέξει στην θάλασσα. Σίγουρα δύσκολα θα ξεφύγεις από την διαδρομή και αν το κάνεις με την μικρή σου μάζα θα σε κάψει ο Ήλιος. Εκτός και αν παρασύρεις και άλλες σταγόνες πλάι σου. Έτσι για το τέλος των βροχοπτώσεων. Όλες οι γενιές κουβαλούν την κατάρα τους. Μα εμείς δεν την βλέπουμε.

    Καλό Φθινόπωρο και σε σένα ταξιδευτή.

    @angelos

    Θενκς. Έτοιμη είναι. Θα ανέβει σε λίγες μέρες.

  43. Σεπτεμβρίου 8, 2008 στο 3:20 μμ

    @Κ.Κ.Μοίρης

    Με δύο τουλούμπες παραπάνω θα προσποιείστε πως με διαβάζετε κιόλας. Έχω κάτι καλές από το χωριό αν σας ενδιαφέρει.

    @skouliki

    Καλησπέρα Σκώληκα. Είμαστε οι τελευταίοι από τους πρώτους. Φιλάκια ρε…

  44. Σεπτεμβρίου 8, 2008 στο 4:37 μμ

    Αυτοβιογραφικό ή μη, ελλαφρώς αλλαγμένο ή όχι είναι κάτι που σίγουρα αξίζει να σταθεί και να το μελετήσει. Της γης οι καταραμένοι…
    Την καλησπέρα μου.

  45. Σεπτεμβρίου 8, 2008 στο 4:47 μμ

    @kitsosmitsos

    Όποιος κάτσει να μελετήσει το παραπάνω κείμενο μάλλον είναι πιο καμένος και απο μένα φίλε μου. Καλή εβδομάδα και κανόνισε κανένα μίτινγκ…

  46. Σεπτεμβρίου 9, 2008 στο 1:17 πμ

    Η μόνη επαφή που είχα ποτέ με συνδέσμους, ήταν κάτι ξώφαλτσες επισκέψεις στους Cockneys (είχα φίλους εκεί). Αυτό το κοπάδιασμα δεν μου ταίριαξε ποτέ.

    Πάντως η ανάρτηση σου έχει πιάσει την ουσία του θέματος. Η μάταια αναζήτηση ενός σκοπού..

  47. Σεπτεμβρίου 9, 2008 στο 4:42 μμ

    @glarenia

    Δεν κατάλαβα αλλά δεν πειράζει 😉

    @TeddyBoy

    Που ακόμα αυτή η ματαιότητα υπάρχει φίλε. Ακουμπά και τα μπλόγκς σιγά σιγά. Καλώς ήρθες…

  48. Σεπτεμβρίου 9, 2008 στο 5:52 μμ

    Yπερβάλλατε επικίνδυνα μόλις τώρα island.
    (μάλλον θα λέτε για άλλα blogs)

  49. Σεπτεμβρίου 9, 2008 στο 6:26 μμ

    @spy

    Πέρασα την διαχωριστική γραμμή φίλε Spy; Ακόμα δεν θα αυτοαναιρεθώ. Δώστε μου λίγο χρόνο.
    (σίγουρα μιλούσα για άλλα μπλόγκς)

  50. Σεπτεμβρίου 10, 2008 στο 2:20 πμ

    Αγαπημένο μου, δυνατό island,

    δεν ξέρω αν υπήρξες οργανωμένος, μάλλον ναι, ε; 🙂

    Να σου πω μια ιστορία λίγο παλιά: Νοέμβριος του 2001. Πρέπει να είναι παραμονές του Πολυτεχνείου. Στον Ηλεκτρικό στο Μοναστηράκι. Τα τρένα περνάνε γεμάτα ΑΕΚτζήδες που κατεβαίνουν στο λιμάνι για να πάρουν το καράβι, να πάνε να παίξουν στο Ηράκλειο με τον ΟΦΗ.
    Επρεπε κάτι να έχω καταλάβει, αφού όλα τα χανούμια, που λες κι εσύ, κρατάνε άδεια μπουκάλια από μεγάλες μπίρες στα χέρια. Τα χανούμια είναι ήσυχα, δε λένε τίποτα, δε βρίζουν, δε λένε ένα σύνθημα από αυτά που φωνάζουν όταν βρίσκονται όλα μαζί, δε μιλάνε καθόλου, ρε αδερφέ. Και από αυτό ίσως έπρεπε να έχω καταλάβει. Τόσος ντουνιάς και μιλιά… Στη μέση της διαδρομής χτυπάει ένα κινητό. Ένας νεαρός απαντάει: «Ναι, ναι, και είναι πολλοί;». Βραβείο ηλιθιότητας. Ούτε από αυτό ανησυχώ. Λίγο έξω από το Μοσχάτο με κατεύθυνση προς Νέο Φάληρο, το Νο2 βραβείο ηλιθιότητας, ο οδηγός του τρένου, αρχίζει να πηγαίνει δραματικά αργά… Τα χανούμια τίποτα. Σε μια στιγμή, σε μια μικρή στιγμούλα, σπάει ένα παράθυρο και μετά κι άλλο κι άλλο κι άλλο κι άλλο και μέσα πέφτουν μικρές φωτιές. Φωνές, στριγκλιές, ασφυξία, κλάματα από παιδιά. Από παιδιά, νησάκι μου. Συνήθως κάθομαι κοντά στην πόρτα. Εκείνο το απόγευμα ήμουν κοντά στην πόρτα που έπιασε ράγα… Ράγα, νησάκι, ακούς; Έπεσε επάνω μου -και επάνω μας- σχεδόν όλο το βαγόνι. Όλοι οι επιβάτες θέλω να πω. Μύριζα τις φωτιές, ένιωθα το βάρος όλων των ανθρώπων πάνω μου, δεν μπορούσα να ανασάνω, σταμάτησα να ακούω. Νόμιζα ότι θα πέθαινα, ότι ήμουν σε κάποιο πόλεμο, και δεν ήθελα και να πεθάνω γαμώτο, και δεν ήξερα και το λόγο που μου συμβαίνει αυτό. Πιστεύω όλοι όσοι ήμασταν σε εκείνο το μοναδικό βαγόνι που αναποδογύρισε το ίδιο νιώσαμε. Δεν θυμάμαι πώς άνοιξαν οι πόρτες, δεν θυμάμαι πώς πήδηξα από τις ράγες πάνω, ούτε πώς βγήκα από το σταθμό, ούτε πώς έγινε και γύρισα σπίτι μου, στη μάνα μου, που με βούτηξε και με πήγε με τη βία στον καθρέφτη για να μου αποδείξει πως δεν έχω καεί. Γιατί αυτό φώναζα από την ώρα που είχα μπει στο σπίτι.
    Από τις ειδήσεις έμαθα ότι ήταν κάτι #@($*#@($&γαυροι που την είχαν πέσει στους ΑΕΚτζήδες γιατί είχαν «προηγούμενα», «διαφορές». Εκείνη τη βραδιά θύματα ευτυχώς δεν υπήρξαν, εκτός από κάποιους μικροτραυματισμούς. Και στη δική μου τη ζωή καμιά «διαφορά» δεν υπήρξε, εκτός από το ότι έκανα περίπου 1,5 χρόνο να ξαναμπώ σε τρένο, λεωφορείο κτλ. και πλήρωνα ταξάρες κάθε μέρα, για οποιαδήποτε μετακίνηση. Φόβος. Τρόμος.

    Δεν τρέχει και τίποτα πια.

    Απλά ήθελα να σου πω πώς μπορεί να νιώσει και ο »λίγος λαός» που βρίσκεται ξαφνικά στη μέση, χωρίς να ξέρεις γιατί, τι, πώς…

    Ποτέ μου δεν κατάλαβα τον φανατισμό των οργανωμένων, ποτέ μου δεν ένιωσα τον οπαδό, αν και κάτι μπορώ να ψυχανεμιστώ με αυτή την έλλειψη προτύπων που λες, με το »δεν έχω στόχο, αλλά θέλω να πολεμήσω», και τη σίχα για όλα τα μικρά, τα καθημερινά, τα μικρομεσοαστικά, το γιούζουαλ σταφ.
    Σιχάθηκα το οπαδιλίκι και αργότερα, όταν βρέθηκα να δουλεύω σε αθλητική εφημερίδα καρακόκκινων χρωμάτων, με το τι και γιατί και πώς το γράφουν, με το πώς φανατίζουν τον κόσμο που μπορεί και να μην έχει άλλη επιλογή… και δεν θέλω πια να ξέρω τπτ…

    Αλλά θέλω οπωσδήποτε να ξέρω το παρτ του από τη δική σου ιστορία, γιατί τελικά οι ιστορίες των φίλων μας, ακόμη και οι ιστορίες των άγνωστων γνωστών ή φίλων μας, έχουν την πιο μεγάλη αλήθεια.

    (δεν νομίζω να έχω σεντονιάσει άλλη φορά τόσο πολύ σε κανενός το ποστ, αλλά μου ξύπνησες μνήμες, είμαι μακαρονάς, τι να κάνουμε; )

    φιλ*κι*

  51. Σεπτεμβρίου 10, 2008 στο 3:01 μμ

    @aa-duck

    Θα ήθελα να δω αυτό το σχόλιο σε ποστ σου. Είναι καταπληκτικό και δεν έχω λόγια πραγματικά. Το ότι εστίασες στον «λίγο λαό» φαίνεται ότι κατάλαβες τί άλλο είχα στο μυαλό μου εκτός από την ιστορία. Δεν υπήρξα ποτέ οργανωμένος αγαπητή. Δεν μου άρεσαν οι προβατοποιήσεις. Τις φοβόμουνα κιόλας.

    Καλημέρα σου.

  52. Σεπτεμβρίου 11, 2008 στο 11:17 πμ

    Σου είχα σε λινκ άσμα…»Δεν καταλαβαίνω τίποτα» από το κείμενο….
    Εσύ δεν κατάλαβες εμένα…
    Συνεννοηθήκαμε π΄ντως…

    Καλό σου μεσημέρι, καλέ μου φίλε,

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές
    (υ.γ. πάω για το φουλάρι… τώρα)

  53. Σεπτεμβρίου 11, 2008 στο 7:09 μμ

    Εξακολουθείς να πίνεις το γάλα φαίνετε
    Μου αρέσει πως γράφεις,
    για το πώς σκέφτεσαι δεν το σκέφτηκα ακόμα
    Καλό βράδυ

  54. Σεπτεμβρίου 11, 2008 στο 9:43 μμ

    @glarenia

    Καλό μεσημέρι και σε σένα. Και πάλι δεν κατάλαβα Γλαρένια. Ποιό λινκ; Πού;

    @apatewnes

    Δεν πίνω γάλα. Μόνο τρώω φέτα. Και μένα μου αρέσει ο τρόπος που σκέφτεστε αλλά δεν το έγραψα ακόμα. Καλό βράδυ 🙂

  55. Σεπτεμβρίου 14, 2008 στο 11:30 μμ

    Γίνομαι βαρετή αλλά είσαι υπέροχος γαμώτη μου!

  56. Σεπτεμβρίου 16, 2008 στο 5:49 μμ

    @Kwlogria

    Γίνομαι βαρετός αλλά σε ευχαριστώ γαμώτη μου. 🙂


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Φοβάστε;

Δήλωση

apoklinousa-1

Η γωνιά του Ιατρίδη…

Δήλωση




Αλήτες, ρουφιάνοι, bloggers!

+Σουβλόγησον-Τσίκνησον+

Σεπτεμβρίου 2008
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Αυγ.   Οκτ. »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930  

Δημοφιλή άρθρα


Αρέσει σε %d bloggers: