10
Σεπτ.
08

Το φουλάρι

 

 

Ο πίνακας είναι του ζωγράφου Γεωργίου Πολύζου και λέγεται «Τα λουτρά της ωραίας Ελένης» σε διαστάσεις 1,45Χ0,90

 

 

O Β. ήταν κοντά στα 12. Ορμόνες στο φουλ. Φουλ του άσσου φουλ του Ρήγα δεν είχε σημασία. Έβλεπε θηλυκό και ξεχνούσε πως τον λέγανε. Ειδικά εκείνη την περίοδο που ήταν Άνοιξη. Είχε αναμνήσεις από την μητέρα του καλύτερού του φίλου όταν ήταν στο δημοτικό ακόμα. Έφευγε ο συγχωρεμένος ο άντρας της και εκείνη ξεκινούσε δουλειές του σπιτιού με πρώτο το σκούπισμα. Τα δύο φιλαράκια έπαιζαν Μονόπολυ. Αλλά ο Β. είχε καρφωμένο το βλέμμα του στο μπούστο της κυρίας Μ. Όταν αυτή έσκυβε να μαζέψει τα σκουπίδια στο φαράσι το αίμα ανέβαινε στον εγκέφαλο και το πουλί του ακουμπούσε στο φερμουάρ του παντελονιού του. Υπήρξε και μία φορά που ο κολλητός του πήγε στην τουαλέτα και ο Β. κάθισε και την έπαιξε ώσπου να τελειώσει μέσα στο παντελόνι. Έπαιζε την δικιά του Μονόπολυ με δικούς του όρους. Πόσα και πόσα σπερματοζωάρια θα πήγαν χαμένα εκείνη την περίοδο δεν μπορεί να υπολογίσει ακόμα. Πάντως ξεπερνάνε σίγουρα τον πληθυσμό της Κίνας.

 

Έτσι και εκείνη την περίοδο. Μόλις είχε γνωρίσει την Κάτια. Αγγελικό πρόσωπο. Μαλλιά πιασμένα κοτσίδα που έτρεμε παιχνιδιάρικα σε κάθε της κίνηση. Δύο λακκάκια στα μάγουλα έτοιμα να υποδεχτούν ποταμούς δακρύων που θα μπορούσε αργότερα ο Β. να στεγνώσει. Όσο για σώμα δεν θυμάται. Ποιος κοιτούσε άλλωστε σώμα σε εκείνες τις ηλικίες; Σημασία είχε να την έσφιγγε στην αγκαλιά του. Και δεν ήταν και πολλές οι φορές. Κάθε Πάσχα, Χριστούγεννα και γιορτές. Έμενε μακριά η Κάτια και συναντιόντουσαν όταν οι φίλοι γονείς της ανέβαιναν στο χωριό.


Οι μεγάλοι κάθονταν στο σαλόνι και τα παιδιά στο υπνοδωμάτιο. Η Μαρία (κόρη των κουμπάρων του Β.)  ο γκόμενός της ο Θοδωρής (αδερφός της Κάτιας) και ο Β. Δύο μικρά ζευγαράκια που δεν ήξεραν πού πάνε τα τέσσερα. Καθόταν ο ένας στην αγκαλιά της άλλης και τούμπαλιν και έτσι περνούσε η νύχτα. Και περνούσε ταχύτατα η πουτάνα.

 

Καθώς τελείωνε το Φθινόπωρο  ήρθαν τα γενέθλιά του και μαζεύτηκαν οι μεγάλοι να το γιορτάσουν και οι μικροί να κάνουν την δικιά τους γιορτή. Δώρα δεν υπήρχαν τότε για τους μικρούς. Μόνο οι μεγάλοι έφερναν ένα μπουκάλι ουίσκι στους άλλους μεγάλους ως σύνηθες δώρο. Η Κάτια περιεργαζόταν το κεφάλι του  καθώς το χάιδευε. Και του είπε περιπαιχτικά: «Τι βλέπω; Έχουμε ψειρίστσες; Γι αυτό κουρεύτηκες τόσο στρατιωτικά;» Κοκκίνισε από την ντροπή αλλά βρήκε το κουράγιο να ψελλίσει μία φράση: «Με κόλλησαν στο σχολείο αλλά παίρνω μία ειδική αγωγή και σε ένα μήνα θα έχουν φύγει από πάνω μου». Δεν έλεγε την αλήθεια. Τις ψείρες τις είχε από το δημοτικό μέχρι την Δευτέρα λυκείου. Και τι δεν είχε δοκιμάσει. Αμπούλες στο μπουφάν (στην μέσα τσέπη), χτένια, ειδικά σαμπουάν, σπρέι που του κοβόταν η ανάσα. Σωστό πειραματόζωο. Μάταια. Δεν είχε γίνει τίποτα. Όταν σταμάτησε να ασχολείται μαζί τους την κάνανε με ελαφρά.

 

Η βραδιά κύλησε σκατά. Δεν μπορούσε να αρθρώσει λέξη. Και δεν μπορούσε να ακουμπήσει και την Κάτια. Φοβόταν μην την κολλήσει και εκείνη ψείρες. Λίγες αγκαλιές και από εκεί και πέρα ζήλευε τον Θοδωρή που δεν είχε αφήσει από την αγκαλιά του την Μαρία.

 

Εκείνη η βραδιά είχε σημαδευτεί από ένα τραγούδι. Το λαμπάντα. Ο Β. δεν το χόρεψε αν και το κασετόφωνο το έπαιξε 4 φορές. Δεν χόρευε. Ήταν βαρύς Ηπειρώτης και τα κουνιστά τα χόρευε σαν τον Σουγκλάκο να προσπαθεί να χορέψει μπαλέτο. Δεν ήταν βαρύς στα κιλά αλλά στα βήματα. Χτικιάρης ήταν. Αντίθετα η Κάτια στροβιλιζόταν σαν αερικό που γέμιζε το δωμάτιο με χρώματα και αρώματα. Και μία κοτσίδα τόση δα να πηγαίνει πέρα δώθε μεθυσμένη.  Και τα μάτια του υπνωτισμένα ακολουθούσαν ανήμπορα να κοιτάξουν οτιδήποτε άλλο μέσα στο δωμάτιο.

 

Η βραδιά τελείωσε και έφυγαν όλοι. Έμεινε σαν τρόπαιο το φουλάρι που φορούσε η Κάτια ποτισμένο με μπόλικο άρωμα από το λαιμό της. Το είχε ξεχάσει και ο Β. το έλαβε σαν το καλύτερο δώρο που του έχουν κάνει. Το φυλούσε σαν κόρη οφθαλμού. Όποτε είχε δύσκολες μέρες στο σπίτι έτρεχε στο αποκούμπι του. Στο δεκανίκι. Βουτούσε το πρόσωπό του στο φουλάρι και μύριζε τις ευωδιές του Παραδείσου. Λίγο λίγο όμως γιατί φοβόταν μην ξεθυμάνει από την πολλή χρήση. Να έχει και για αργότερα. Εξάλλου μπορεί να έκανε να την δει μήνες. Ακόμα και μετά από 3 μήνες που έπρεπε να πάει να ξανακουρευτεί (στον μοναδικό κουρέα που δεχόταν να τον κουρέψει) πριν φύγει από το σπίτι, βούτηξε το πρόσωπό του στο φουλάρι και ρούφηξε ότι υπήρχε από την Κάτια. Τον φοβόταν τον κουρέα γιατί του την έλεγε και τον μείωνε συνέχεια για τις ψείρες του.

 

Το φουλάρι χάθηκε. Το ίδιο και οι ψείρες. Η μυρωδιά όμως είναι ακόμα μέσα του και παίζει με την φαιά ουσία του. Την πηγαίνει πέρα δώθε όπως πήγαινε η κοτσίδα της Κάτιας καθώς χόρευε Λαμπάντα. Ήταν τότε το 91-92 που κυριάρχησε η φράση πως σε 10 χρόνια θα το έχομε ξεχάσει. Η μυρωδιά δεν ξεχνιέται. Το φουλάρι ας μπορούσε να ξεχαστεί στα χέρια του και πάλι. Έτσι για να υπάρχει ένα δεκανίκι για την ώρα του κουρέα.

 

Συνεχίζεται…

Advertisements

81 Responses to “Το φουλάρι”


  1. Σεπτεμβρίου 10, 2008 στο 2:30 πμ

    Απίθανο… Μόλις τελείωσα το σχολιοπόστ στο προηγούμενο και βρήκα ήδη το παρτ του.
    Α, νησάκι, το γνώριμο αγόρι εκεί λίγο στις αρχές της δεκαετίας του ’90, λίγο βαρύς, λίγο τσαμπουκάς, αλλά πάνω απ’ όλα γλυκός και τρυφερός, και κυρίως στα κρυφά! Λες να είναι και σήμερα έτσι, τα λίγο-ακόμα-είμαι-στην-εφηβεία λίγο-μου-αρχίζει-η-ενηλικίωση, πριν αρχίσουν να γίνονται θλιβεροί καριερίστες (και κάτι άλλα επίθετα μου βγαίνουν αλλά δεν τα λέω; :P)

    😉

  2. Σεπτεμβρίου 10, 2008 στο 7:09 πμ

    Παίρνω πίσω αυτό που είπα στο προηγούμενο σχόλιο.Να γράφεις δηλαδή όταν αγριεύεις.Τώρα σου λέω απλά…keep writing.

    Υ.Γ. Σου κλέβω τον πίνακα με το φουλάρι.Με συνεπήρε όπως και το γραπτό σου!

    Καλημέρα!

  3. Σεπτεμβρίου 10, 2008 στο 8:45 πμ

    Η μυρωδιές.. πράγματι είναι το ίδιο χαρακτηριστικές με την εικόνα….
    Το μόνο κακό που έχουν είναι οτι αποτυπώνονται μόνο στο μυαλό μας….
    Καλημέρα…

  4. Σεπτεμβρίου 10, 2008 στο 8:45 πμ

    Η απόπειρα έκφρασης
    μετά από ένα χρόνο απόπειρας
    έγινε έκφραση εκ βαθέων
    ενός ανθρώπου που
    βουτάει βαθιά
    κι ας μη μιλάει συχνά.

    Οι αφηγήσεις του μεθυσμένου
    με στέλνουν βόλτες σε μυρωδάτους κήπους.

  5. 5 lifewhispers
    Σεπτεμβρίου 10, 2008 στο 9:57 πμ

    το κολλημα μιας μυρωδιάς ειναι μεγαλο. γιατι φερνειπισω ολες τις στιγμες ελευθεριας.μονο που μερικες φορες ισως καινα «παγιδευει» μεσα σε αυτες. καλημερα island

  6. Σεπτεμβρίου 10, 2008 στο 11:54 πμ

    Εξαιρετικό island! λυπήθηκα όταν συνάντησα μπροστά μου το Συνεχίζεται…
    Ελπίζω να υπάρχει ήδη έτοιμο υλικό κι απλά να μας το ανεβάζεις με δόσεις.
    Αν γίνεται με πολύ μικρά χρονικά διαλείμματα μεταξύ τους. Είναι πολυ ωραίο.

  7. Σεπτεμβρίου 10, 2008 στο 1:06 μμ

    Καλά, αυτό το παιδί πως κατέληξε να σπάει κεφάλια για εκτόνωση;

  8. Σεπτεμβρίου 10, 2008 στο 2:11 μμ

    έτσι δε γίνεται πάντα?όλοι δεν έχουμε έναν ανεκπλήρωτο παιδικό έρωτα να θυμόμαστε?ένα φλερτ από την εποχή που όλα τα κάναμε αρτσούμπαλα μα τόσο αθώα?

  9. Σεπτεμβρίου 10, 2008 στο 2:19 μμ

    @aa-duck

    Ευχαριστώ πολύ αγαπημένο παπί αλλά γιατί δεν εκφράζεστε ελεύθερα;

    @Ανασαιμιά

    Σας παρακαλώ να μην αναδημοσιευτεί ο πίνακας γιατί έχω άδεια μόνο για αυτήν την ανάρτηση. Χαίρομαι που σας άρεσε. Ευχαριστώ πολύ

  10. Σεπτεμβρίου 10, 2008 στο 2:22 μμ

    @akanonisti

    Και εκεί στο μυαλό είναι η θέση τους. Καλημέρα Ακανόνιστη

    @mamma

    Ένα χρόνο παρά κάτι αγαπημένη. Είναι βλέπεις που η μούσα μου με τσιγκλάει τους τελευταίους κοντά 4 μήνες. 🙂

    ΥΓ Έχω και άλλους κήπους αλλά δεν είναι τόσο μυρωδάτοι. Θα δούμε αν τους καλλιεργήσω. Φιλί ακούς;

  11. Σεπτεμβρίου 10, 2008 στο 2:25 μμ

    @lifewhispers

    Η ελευθερία με την παγίδα γίνονται ένα πολλές φορές υπό το βλέμμα των μυρωδιών. Καλημέρα σου αγαπητή.

    @wilma

    Υάρχει ακόμα υλικό το οποίο εμπλουτίζεται. Απλά πρέπει να υπάρχει το ερέθισμα για να ανέβει (αν ανέβει). Σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια. Καλημέρα

  12. Σεπτεμβρίου 10, 2008 στο 2:26 μμ

    @TeddyBoy

    Άγνωστε αι βουλαί της ψυχής. Ούτε εγώ ξέρω πώς. Καλημέρα TeddyBoy

    @μιμης ζερβός

    Και δύο και τρείς μπορώ να σου πω. Έχω πολλούς ακόμα. Καλώς ήρθες…

  13. Σεπτεμβρίου 10, 2008 στο 3:24 μμ

    οι μυρωδιές ποτίζουν τα άψυχα και άντε να τις βγάλεις άμα χρειαστεί.αν θυμίζουν χαρές , τα κρατάς ακόμα και αν σωθεί το άρωμα..αλλιώς ,τα πετάς στη φωτιά.
    κάποτε χύθηκε στο παντελόνι μου κρασί..ή μάλλον κάποιος με έκανε μούσκεμα.μου ζήτησε συγνώμη.είπα δεν πειράζει..κρασάκι είναι.έριξε λίγο κρασί πάνω του και είπε,να..φοράω και εγώ το ίδιο άρωμα με το δικό σου.μετά από λίγο καιρό, έσβησε η μυρωδιά από το jean.
    μα δεν θα ξεχάσω ποτέ ,αυτό που είπε.καλό απόγευμα νησί μου:)
    υγ. για αυτό που έγραψες «Σημασία είχε να την έσφιγγε στην αγκαλιά του» να πω πως κάποια πράγματα,περνάνε ανεπιστρεπτί.ίσως είναι καλύτερα,έτσι βιώνεις την αθωότητα.ίσως είναι χειρότερα ,γιατί συνειδητοποιείς πόσο λίγος είσαι στην πάλη με τον χρόνο.

  14. 14 Σελιτσανος
    Σεπτεμβρίου 10, 2008 στο 4:58 μμ

    Τελικά είναι να τό ΄χει η κούτρα σου να κατεβάζει ψείρες.

    Το απόλαυσα το κείμενο σας.Γλυκό και νοσταλγικό.Μέχρι που προσέκρουσα(ο γέρων)στη χρονολιγική αναφορά:90-91!Κάντε το καλέ μου κύριε 70-71 να συνέλθουμε κι εμείς οι γέροντες!(Είπαμε:σεβασμός στην τρίτη ηληκία).Ούτως ή άλλως η όλη εικόνα θα μείνει απαράλλαχτη.Άντε το πολύ πολύ το ουΐσκι να γίνει βερμούτ!

  15. Σεπτεμβρίου 10, 2008 στο 8:48 μμ

    @nana**

    Καλησπέρα κούκλα μου. Η δική σου ιστορία είχε ανταπόδοση. Στον Β. έγινε καταλάθος. Και εκεί υπάρχει κάποια διαφορά (αν υπάρχει τελικά λάθος στην συμπεριφορά). Πολύ γλυκιά ιστορία.

    Υγ Το να έχω κάποιον στην αγκαλιά μου και μόνο αυτό ισχύει ακόμα και για μένα και όχι μόνο για τον Β. (μιλάμε πάντα για διαφορετικά πρόσωπα). Αυτό δεν θα περάσει ανεπιστρεπτί.

    Πολλά φιλάκια

    @Σελιτσάνος

    Αγαπητέ καλως ήρθατε από τον ταπεινό μου χώρο. Βρε παιδί μου (είδες σεβασμός) τα βερμούτ ήταν στα φόρτε τους την δεκαετία του 10 μέχρι το 40. Αποκλείεται να είσαι τόσο μεγάλος. Οι καταστάσεις και τα στερεότυπα μοιάζουν φυσικά.

    Οι ψείρες με ταλαιπώρησαν πολλά χρόνια. Βλέπεις με γουστάρανε. Σε ευχαριαστώ.

  16. Σεπτεμβρίου 10, 2008 στο 8:49 μμ

    ΟΚ Νησί! Δεν αναδημοσιεύεται. Συγνώμη δεν ήξερα ότι δεν έπρεπε…

  17. Σεπτεμβρίου 10, 2008 στο 11:37 μμ

    @ανασαιμια

    Μη ζητάς συγνώμη αγαπητή. Την εικόνα άλλωστε μπορεί να την πάρει ο οποιοσδήποτε. Απλά το ανέφερα ως χρέος στην καλοσύνη του ζωγράφου να μου δώσει αυτήν την εικόνα που μου άρεσε.

    Καλησπέρα σου

  18. Σεπτεμβρίου 10, 2008 στο 11:57 μμ

    ανιμάλι, είσαι απίθανο!!! τα διάβασα μαζεμένα και τα φχαριστήθηκα. μην αργήσεις το τρίτο!!!

    (35 στο Μαρούσι και 508?!?! κάπου σε ξέρω? 😛 )

  19. Σεπτεμβρίου 11, 2008 στο 7:34 πμ

    @Кроткая

    Γειά σου Κροτ. Δεν θα αργήσει το έβδομο. Τα άλλα ανεβήκανε λίγο παλιότερα. Ευχαριστώ πολύ.

    (Για την ακρίβεια June 1st 1935 στο Μαρούσι. Μπορεί και να με ξέρεις. Μικρός είναι ο κόσμος άλλωστε και από χθες επιταχυνμένος)

    Φιλάκια

  20. Σεπτεμβρίου 11, 2008 στο 7:46 πμ

    Τι μου θύμισες! Μανάδες φίλων, θείες και …ξαδέλφες! Περιμέναμε το καλοκαίρι να βρεθούμε στις διακοπές! Φυσιολογικό φαντάζομαι είναι για εκείνη την ηλικία ε?
    Τέτοια στενή σχέση με τις ψείρες? κάτι μου λέει ότι επεδίωκες την παρέα τους :))
    Καλημέρα!!!

  21. Σεπτεμβρίου 11, 2008 στο 11:19 πμ

    αναμνησεις χμ…και μου λεει και μενα το κειμενο σου αποτα παλια μου χρονια
    κατι γλυκο αφηνει ..σαν γευση

    καλημερα

  22. 22 fpboy
    Σεπτεμβρίου 11, 2008 στο 12:02 μμ

    είσαι σε μεγάλη φόρμα φίλε….
    καλή συνέχεια, αυτό ειναι το στυλ σου…

  23. Σεπτεμβρίου 11, 2008 στο 12:44 μμ

    απάντηση,στην απάντηση του υστερόγραφου:
    άμα είναι έτσι αγαπητέ,να σας βάλουμε σε γυάλα ,σαν προστατευόμενο είδος καρέττα-μονάχους.
    καλημέρα νησί μου:)

  24. Σεπτεμβρίου 11, 2008 στο 1:18 μμ

    – Μ’ αρέσει το ….»Συνεχίζεται»
    Μ’ αρέσει γιατί γράφεις όμορφα αλλά και απρόβλεπτα και κρατάς τον αναγνώστη στο ένα πόδι, που λένε

    Τι λες drummer μου;… το βερμούτ τράβηξε μεχρι και το ’70, σ’ εμάς τα πτωχά τουλάχιστον…

    H συνέχεια επί της οθόνης λοιπόν…
    Καλό σου μεσημέρι,

    Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

  25. Σεπτεμβρίου 11, 2008 στο 1:19 μμ

    Πάντα θα έχουμε αποκούμπια -φουλάρια, μυρωδιές, τραγούδια,εικόνες, λόγια από φωνές αγαπημένες..
    Δεν φεύγουν αυτά, ότι κι αν γίνει, είναι εκεί όταν τα αναζητήσουμε. Κι είναι «τυχεροί» αυτοί που δεν τα χρειάζονται
    (εγώ δεν ξέρω κανέναν )

    Πολύ καλό τούτο, νησί! 🙂
    (έχεις καλή μούσα, κατά πως φαίνεται 😉 )

    Φιλιά βρε!

  26. Σεπτεμβρίου 11, 2008 στο 3:37 μμ

    Το ξέρεις ότι είναι καλό αυτό το κείμενο- το ποστ όλο υπέροχο…!!!! Να σου πω βέβαια ότι να και εφόσον και όποτε :} έχεις και μία προσκλησούλα (ξέρω επίσης θα σε χαλάσουν λίγο τα τραγούδια, αλλά αγάπα τη φίλη σου με τα ελλατώματά της – βεβαίως δεν ακούω αυτά μόνο, αλλά και άλλα εννοείται δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς)

    καλησπέρα!!!!

  27. Σεπτεμβρίου 11, 2008 στο 9:10 μμ

    @Radio Marconi

    Καλημέρα Ραδιοπειρατή. Υπήρξαν και οι ψείρες ένα από τα φαντάσματά μου. Όλα φυσιολογικά είναι μέχρι αποδείξεως του εναντίον.

    @skouliki

    Εμένα μυρωδιά και εσένα γεύση. Μάλλον διαφέρουμε.

    Ψιτ…φιλί

  28. Σεπτεμβρίου 11, 2008 στο 9:11 μμ

    @fpboy

    Θενκς φίλε. Κάνω πολύ τζόκινγκ τελευταία. 🙂

    @nana**

    Αν με βάλετε σε γυάλα θα δείτε που θα με φάνε τα κοράκια. Κάτι ξέρω που σας λέω. 🙂

  29. Σεπτεμβρίου 11, 2008 στο 9:13 μμ

    @glarenia

    Ευχαριστώ πολύ Γλαρένια. Αλλά βερμούτ και φτωχά;;; Τςτςτς…

    @νατασσάκι

    Θενκς πολύ Νατασσάκι.

    Είναι μούσα πάνω από όλα. 🙂

  30. 30 Σελιτσανος
    Σεπτεμβρίου 11, 2008 στο 9:15 μμ

    Προφανώς δεν προλάβατε εκείνα τα περιβόητα πάρτυ με Πλάτερς,Ανταμό,Αλμπάνο και μπόλικο βερμούτ(χύμα παρακαλώ,με τη νταμιτζάνα!).Χάσατε!(λέμε τώρα).

  31. Σεπτεμβρίου 11, 2008 στο 9:16 μμ

    @surrealist

    Τη φίλη μου την αγαπάω με τα ελλατώματά της. Μη σε νοιάζει αυτό. Απλά με πετύχατε σε περίοδο περισυλλογής και γράφω συνέχεια. Πέφτουν και τα γενέθλια του μπλόγκ και νομίζω ότι θα αργήσω λίγο να παίξω. Θα παίξω όμως.

    Σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια και την πρόσκληση…

    Φιλάκια,,,και όλα καλά έτσι;

  32. Σεπτεμβρίου 11, 2008 στο 9:19 μμ

    @Σελιτσανος

    Εγώ πέτυχα εκείνα με τους Scorpions και τους Floyd με κρυμμένες μπύρες στην αυλή γιατί οι γονείς μερικές φορές δεν ξεκολλούσαν. Αλλά μπύρες (με καλαμάκι). Βερμούτ σε πάρτυ δεν έχω πιει. Μα ποτέ. Πρέπει να έχασα γιατί την ιστορία με τα βερμούτ την άκουσα και από αλλού προ ημερών.

    Καλησπέρα Σελιτσάνε

  33. Σεπτεμβρίου 11, 2008 στο 9:21 μμ

    Απλά ΥΠΕΡΟΧΟ! Να γράφεις συχνότερα τέτοια πράγματα, ακούς;

    Είμαι σίγουρη πως την μυρωδιά θα την κρατούσες στη μνήμη σου, ακόμα και χωρίς το φουλάρι…

    :)))

  34. Σεπτεμβρίου 11, 2008 στο 9:32 μμ

    @gatti

    Μου αρέσει η σιγουριά σου 🙂

    Ευχαριστώ γατάκι.

  35. Σεπτεμβρίου 11, 2008 στο 10:08 μμ

    Ωραίο κείμενο. Γεμάτο εικόνες, ενώ μιλάει για μυρωδιές. Και βασικά πολύ οικείο. Θυμήθηκα από το πρώτο μου φιλί μέχρι το κόκκινο φουλάρι που πέταξα μαζί με το χώμα στον τάφο του παππού μου. Κι όλα αυτά ενώ με τρώει το κεφάλι μου. (Αυτό μου συμβαίνει πάντα όταν ακούω για ψείρες).
    Μ’ αρέσει αυτή η αντίστροφη πορεία που φτιάχνεις. Σαν ιστορία ενηλικίωσης απ’ την ανάποδη. Ελπίζω να υπάρξει όντως συνέχεια. Καλό σου βράδυ! (Αρκεί να μην αρχίσει πάλι να δέρνει ΑΕΚτζήδες, ας δείρει και κανένα γάβρο αυτή τη φορά!)

  36. Σεπτεμβρίου 11, 2008 στο 10:12 μμ

    @elf

    Χαχααχα η επόμενη ιστορία σίγουρα δεν θα έχει ξύλο. Φυσικά και υπάρχει συνέχεια. Άλλωστε ιστορώ την πορεία του Β. χωρίς να είναι αναγκαία η χρονολογική σειρά.

    Έχω κάτι φυτοφάρμακα για τις ψείρες ΑΑ. Αν χρειάζεσαι σου δίνω.

    Χαίρομαι που σου άρεσε και σου έβγαλε συναισθήματα. Τιμή μου.

    Φιλάκια.

  37. Σεπτεμβρίου 12, 2008 στο 12:43 πμ

    ναι, αυτό το 35 εννοώ. έχω πιει πολλά λίτρα μπύρας εκεί μέσα.
    και το 508 (όπως και το 527) ήταν το λεωφορείο μου.

  38. Σεπτεμβρίου 12, 2008 στο 9:22 πμ

    Ki’αυτός ο δύστυχος δεν πέρναγε μια βαφή να φύγουν οι ψείρες τρέχοντας???
    Μη γελάτε, εμένα μου τα είχαν βάψει τα μαλλάκια στα 13 γι’αυτό το λόγο!

    Μπράβο-μπράβο-μπράβο!!!

    Ωραία την αρχίζεις τη σαιζόν!

  39. Σεπτεμβρίου 12, 2008 στο 1:31 μμ

    πάω πάσο.κάτι θα ξέρετε.μα,κοράκια μέσα στη γυάλα; να μου πείτε μέδουσες..να το καταλάβω..

  40. Σεπτεμβρίου 12, 2008 στο 7:16 μμ

    Aρχίζω να ανησυχώ τα μάλλα με τις ομοιότητες.
    (αυτό το «βαρύς Hπειρώτης» μου έκατσε κάπως…)

  41. Σεπτεμβρίου 13, 2008 στο 6:55 πμ

    Όπως το καταλαβαίνω εγώ, το φουλάρι ΕΧΕΙ ξεχαστεί – αν όχι στα χέρια του – στην καρδιά του σίγουρα, να δένει στιγμές…και να ζεσταίνεται, να προφυλλάσεται από την παγωνιά που φέρνει ο κουρέας…Για δεκανίκι όμως δεν του χρειάζεται νομίζω. Αφού δεν του χρειάζεται καν ο κουρέας πια:-)

    φιλιά νησάκι μου
    Σνιφ! Εδώ δεν έχει νησιά:-(

  42. Σεπτεμβρίου 13, 2008 στο 8:39 πμ

    @Кроткая

    Και εσύ στο 35; Κοίτα να δεις που σε λίγο θα βγούμε και παλιοπαρέα 🙂
    Το θυμάμαι και το 527. Απλά προτιμούσα τα 508 λόγω του «λάστιχου».

    Φιλάκια

    @patsiouri

    Άμα αρχίζει με βαφή η σεζόν σκατά αρχίζει!!!. Αλλά έστρωσε Πατσιουράκι γρήγορα.

    Φιλάκια

  43. Σεπτεμβρίου 13, 2008 στο 8:43 πμ

    @nana**

    Η γυάλα είναι άτοιμο πράμα. Χωράει αυτά που δεν περιμένεις.

    Φιλάκια

    @Spy

    Και ανησυχείτε από τις ομοιότητες; Να κοιμάστε ελαφριά το βράδυ. Μην τρώτε βαρύ Ηπειρώτη. Δεν χωνεύεται εύκολα.

    Καλημέρα φίλε Κατά(σ)κοπε

  44. Σεπτεμβρίου 13, 2008 στο 8:45 πμ

    @leigh-cheri

    Καλά το κατάλαβες Φένια. Ο κουρέας είναι πάντα δίπλα και παραμονεύει.

    Φιλάκια πολλά

    ΥΓ Έχει άλλα πράγματα εκεί όμως… Να ντύνεσαι ζεστά 🙂

  45. Σεπτεμβρίου 13, 2008 στο 12:05 μμ

    Οι μυρωδιές σου θυμίζουν πράγματα που το μυαλό τα έχει ξεχάσει…

  46. Σεπτεμβρίου 13, 2008 στο 2:31 μμ

    αυτές οι Κάτιες μας έχουν ευνουχίσει γλυκά..

  47. Σεπτεμβρίου 13, 2008 στο 8:10 μμ

    Τι φυτοφάρμακα, βρε; Μιμόζα είμαι; (Άκου μιμόζα!). Φιλάκια back.

  48. Σεπτεμβρίου 13, 2008 στο 11:45 μμ

    @~~A~~

    Καλό είναι να θυμόμαστε κάποια πράγματα 🙂

    Καλησπέρα

    @Κ.Κ.Μοίρης

    Το έχει το όνομα κύριε Μοίρη

  49. Σεπτεμβρίου 14, 2008 στο 10:06 πμ

    Τα δικά μου σχόλια στην συνέχεια
    Περιμένω

  50. Σεπτεμβρίου 14, 2008 στο 5:50 μμ

    Ρομαντικά και όμορφα όπως είναι τα χρόνια τότε. Μήπως ήταν προτιμότερο; Ή απλώς βαυκαλιζόμαστε;

  51. Σεπτεμβρίου 14, 2008 στο 8:58 μμ

    η μυρωδια και οι αναμνησεις που φερνει μαζι της απο τους πιο δυνατους συνειρμους, πηγαζουν απο το αρχεγονο μερος του εγκεφαλου…και μεσα σε ολ’αυτα και οι μεταλαγμενες ψειρες

  52. Σεπτεμβρίου 14, 2008 στο 11:28 μμ

    Τι ωραίο! Τι ωραίο! Τι ωραίο! Το αγάπησα αυτό το παιδάκι! Θέλω συνέχεια τώρα παρακαλώ! Τα φιλιά μου! 🙂

  53. 54 nuclear
    Σεπτεμβρίου 15, 2008 στο 12:55 πμ

    Καλή αφορμή! Αναμνήσεις, θύμησες…. ζωές παλιές, αλλά οικείες. Όμως όταν αναμοχλεύουμε τις δικές μας, είτε χρησιμοποιούμε κάποιες πολύ όμορφες κάποιου άλλου, φανταστικές ή μη, πάντα έχουμε την ίδια αντίδραση, φιλτράρουμε τα πάντα! Απολαμβάνουμε το απόσταγμα μόνο αυτών που “θέλουμε”. Η δεύτερη ανάγνωση όμως, ή η δεύτερη σκέψη (όταν και αν έχουμε το κουράγιο) μας αφήνει μια στυφή γεύση, “κάτι δεν κολλάει, εγώ δεν …, εγώ…, εκείνη ήταν….., αν τώρα…”. Την σβήνουμε γρήγορα την δεύτερη και αναζητούμε την θαλπωρή της πρώτης. Αλλά αν , αν λέω, βρούμε το θάρρος να κάνουμε μια τρίτη , αποστασιοποιημένη ανάγνωση ή σκέψη, χωρίς έντονα συναισθήματα, τότε η ακολουθία των γεγονότων παίρνει την πραγματική της διάσταση, χάνονται οι μυρωδιές και τα φουλάρια… και βγαίνουν στην επιφάνεια πράγματα που πάντα μας ενοχλούσαν “επάνω μας”(σαν τις ψείρες) και θα θέλouμε να μην υπήρχαν, αλλά δυστυχώς πιστεύουμε ότι δεν μπορούμε να τα αλλάξουμε.
    Ίσως οι δυνατές αναμνήσεις να είναι απλώς νοεροί σελιδοδείκτες, για να μας αναγκάσουν κάποια στιγμή να αντιμετωπίσουμε τον μεγάλο εχθρό, που δεν έχουμε την δύναμη εκείνη τη στιγμή να το κάνουμε. Τον εαυτό μας …..

    Με πολύ αγάπη, για το νησάκι, που δεν του πρέπουν τόσα κύματα…..

  54. Σεπτεμβρίου 15, 2008 στο 1:46 μμ

    οι μυτωδιές ευτυχώς ή δυστυχώς δεν φεύγουν ποτέ. είναι εκεί να μας στοιχειώνουν τα όνειρά μας και την πραγματικότητά μας.
    μυστήρια κατάσταση.

  55. Σεπτεμβρίου 15, 2008 στο 9:51 μμ

    Tέλεια ιστορία…ταξίδεψα και γαλήνεψα παράλληλα! Αγνές εποχές και αληθινοί άνθρωποι. Οι μυρωδιές είναι πάντα αυτές που μας ταξιδεύουν στις αναμνήσεις, τις ξαναγεννούν από τις στάχτες τους…!
    Περιμένουμε και άλλο μην αργήσεις…!
    Φιλούρεεεεεεες!

  56. Σεπτεμβρίου 16, 2008 στο 5:41 μμ

    @apatewnes

    Θα σας κρατήσω μία θέση

    @kitsosmitsos

    Μάλλον μαλακιζόμαστε αλλά μην το κάνουμε θέμα φίλε Κίτσο

  57. Σεπτεμβρίου 16, 2008 στο 5:43 μμ

    @μαρια λεμονατη!

    Πού το κατάλαβες ότι ήταν μεταλλαγμένες; Γειά σου πανέμορφη Μαρία. Καιρό έχω να σε δω. Φιλί

    @Kwlogria

    Ευχαριστώ πολύ Κωλόγρια. Το παιδάκι ξεκουράζεται προς το παρόν.

  58. Σεπτεμβρίου 16, 2008 στο 5:46 μμ

    @nuclear

    Φίλε nuclear. Στο έχω πει ότι σε αγαπάω; Η τρίτη ματιά σου ήταν για μένα βάλσαμο όλα αυτά τα χρόνια που είμαστε φίλοι. Τα υπόλοιπα από κοντά. 🙂

    Να προσέχεις

  59. Σεπτεμβρίου 16, 2008 στο 5:48 μμ

    @ο αποτέτοιος

    Τα μυστήρια είναι αυτά που έχουν την γεύση αγαπητέ. Καλό απόγευμα.

    @e-ΞωΤικό

    Καλώς την μικρούλα (είπε ο μαθουσάλας!!). Σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια. Μυρωδιές και εικόνες μας οδηγούν. Χμ… κάπου το έχω ξανακούσει αυτό.

    Φιλούρες…

  60. Σεπτεμβρίου 16, 2008 στο 6:03 μμ

    μία με τα τραγούδια στα πάρτυ της αρχής του 90, μία με το 508 (το οποίο ωστόσο δεν κατάλαβα τι σχέση έχει με το 527) είχατε δεν είχατε με γυρίσατε 15χρόνια πίσω..
    κι αν μένει κάτι όντως είναι οι μυρωδιές..
    απολαμβάνω πάντα το γράψιμό σου και ανυπομονώ για τη συνέχεια!
    την καλησπέρα μου!

  61. Σεπτεμβρίου 16, 2008 στο 6:57 μμ

    Κρατάει χρόνια αυτή η κωλόνια…
    Δεν θα πω για τη γραφή , για το υφος και άλλα καλλωπιστικά. Θα πω μόνο τούτο.
    Έχεις πράγματα να πεις, πράγματα που ενδιαφέρουν κόσμο, γι αυτό συνέχισε να το κάνεις.

  62. Σεπτεμβρίου 17, 2008 στο 3:32 μμ

    @oblivion

    To 508 Μάλλον φίλε μου βγήκε σαν αναγραμματισμός. Το δρομολόγιο Κάνιγγος- Κηφισιά πρέπει να ήταν το 805 και όχι το 508. Αλλά και πάλι δεν είμαι σίγουρος. Βλέπεις πέρασαν τα χρόνια και αυξήθηκε και το αλτσχάιμερ. Γι αυτό και η συνέχεια είναι δύσκολη. Εν καιρώ όμως. Σε ευχαριστώ.

    @κουκος

    Σε ευχαριστώ πολύ κούκε για την στήριξή σου. Μου είναι σημαντική, να ξέρεις.

  63. Σεπτεμβρίου 17, 2008 στο 10:33 μμ

    @Ιάκωβος

    Σε ευχαριστώ πολύ. Καλώς ήρθες.

  64. Σεπτεμβρίου 18, 2008 στο 6:15 πμ

    πάει και το φουλάρι, ούτε και το ντεπόζιτο φουλάρει.. Γάμησε τα γενικότερα..

  65. Σεπτεμβρίου 19, 2008 στο 12:22 μμ

    @κατουρημένη ποδιά..

    To πετρέλαιο (για τα τιμολόγια Οκτωβρίου) είναι στα 105 δολάρια πλέον…πολύ χαμηλά). Το πετρέλαιο θέρμανσης θα πωλείται τον Οκτώβρη 20 λεπτά!!! ακριβότερα από πέρισυ. Έ ρε πούτσα που χρειάζονται…

    Καλημέρα

  66. 68 giant13
    Σεπτεμβρίου 19, 2008 στο 7:54 μμ

    Ωραία η αφήγηση σου φίλε μου.

    Ετσι μου ρθε κι εμένα στο μυαλό μιά μικροπαντρεμένη γειτόνισσα που έπλενε το μπαλκόνι, ακριβώς απέναντι μου και μάλιστα στον α’ όροφο, το μοναδικό τότε διόροφο σπίτι στην γειτονιά.
    Καλοκαιράκι, και φορούσε ένα λεπτό τσιτάκι που άφηνε να διαγράφονται οι υπόλοιπες απ τις καμπύλες της, που δεν μπορούσα να δώ απ τις γρίλιες του παντζουριού.
    Να σαι καλά και όπως οι υπόλοιποι φίλοι, περιμένω την συνέχεια.

  67. Σεπτεμβρίου 21, 2008 στο 12:39 πμ

    Apo ton pinaka mexri tin teleutaia lexi tou keimenou emeina karfomenos stin othoni…
    Den xero se ti fasi eisai alla sigoura eisai dimiourgikotatos kai polygrafotatos…
    kalo vrady file…

  68. Σεπτεμβρίου 21, 2008 στο 2:11 πμ

    ενταξει διοτι αμα μοιαζαμε θα επρεπε να φουλαριστουμε :))

  69. Σεπτεμβρίου 22, 2008 στο 1:10 μμ

    Περίμενω την συνέχεια πως και πως, πολύ ωραίο

  70. Σεπτεμβρίου 22, 2008 στο 2:46 μμ

    @giant13

    Σε ευχαριστώ πολύ γίγαντα.

    Εμένα οι γρύλιες ήταν πολυκαιρισμένες και μερικές σπασμένες…οπότε είχα πρόσβαση σε τέτοια θεάματα.

    Καλησπέρα

    @»Το τέρας της Αμάθειας»

    Καλησπέρα.

    Μάλλον…

  71. Σεπτεμβρίου 22, 2008 στο 2:48 μμ

    @giousurum

    Σε ευχαριστώ πολύ φίλε. Τελευταία με έχει πιάσει και γράφω συνέχεια. Θα δούμε πού θα πάει.

    Καλησπέρα

    @skouliki

    Να φουλαριστούμε; Πώς δηλαδή; Φουλάρι στο λαιμό; Σαν αυτοκτονία μου φέρνει.

    Φιλί

  72. Σεπτεμβρίου 22, 2008 στο 2:49 μμ

    @K@terin@

    Θα έρθει… Μείνετε ανήσυχη.

    Καλησπέρα και καλώς ήρθες

  73. Σεπτεμβρίου 22, 2008 στο 6:44 μμ

    » Bravo !! you are the new Blog Smurf »

    πληροφοριες σχετικα σε μενα

  74. Σεπτεμβρίου 23, 2008 στο 12:39 πμ

    Πολύ δυνατή αφήγηση! Φοβερό κείμενο!
    Θέλουμε τη συνέχεια!
    :)))

  75. Σεπτεμβρίου 23, 2008 στο 9:19 μμ

    @marianaonice

    Σε ευχαριστώ πολύ καλή μου για τα καλά σου λόγια. Η συνέχεια μετά την επόμενη αυριανή ανάρτηση.

    Καλησπέρα 🙂

  76. Σεπτεμβρίου 28, 2008 στο 9:43 πμ

    Eξαιρετικό φίλε island.
    Σαν τον οδοντίατρο ενα πράμα φοβόταν ο Β. τον κουρέα ! Αστείο.
    Πάντως οι μυρωδιές μένουν μέσα μας ακόμα κι αν νομίζουμε πως τις έχουμε ξεχάσει οριστικά.
    Καλη σου μερα.

  77. Οκτώβριος 1, 2008 στο 2:54 μμ

    @tzonakos

    Σε ευχαριστώ φίλε Τζονάκε.

    Έχω και για οδοντίατρο ιστορία. Εκεί να δεις γέλια 🙂


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Φοβάστε;

Δήλωση

apoklinousa-1

Η γωνιά του Ιατρίδη…

Δήλωση




Αλήτες, ρουφιάνοι, bloggers!

+Σουβλόγησον-Τσίκνησον+

Σεπτεμβρίου 2008
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Αυγ.   Οκτ. »
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930  

Αρέσει σε %d bloggers: