24
Οκτ.
08

Διαδρομή

 

 

 

18/09/2008

 

 

 

 

Ξαναγυρνάω στα πεζοδρόμια

Σε αυτά που μυρίζουν κάτουρο.

Σε αυτά με τις απύθμενες λακούβες.

Στα στενά.

 

 

Εκεί ήταν η διαδρομή μου ως τώρα.

Εκεί βρίσκεται η αλήθεια μου.

Ο δρόμος μπορεί να περιμένει.

 

 

Υπάρχει δεν υπάρχει χρόνος,

θα αναζητήσω την αλήθεια με λύσσα.

Κι ύστερα θα ξεπλυθώ με κάτουρο

και θα πηδήξω ήσυχος μέσα σε μια απ’ τις λακούβες.

 

 

Ανέκφραστος θα κοιτάω ίσια

καθώς κατεβαίνω με ορμή

ψάχνοντας τον πυθμένα.

 

 

Αυτόν που θα με σμπαραλιάσει

Αυτόν που θα με κομματιάσει.

Αυτόν που θα με εξιλεώσει.

Advertisements

37 Responses to “Διαδρομή”


  1. 1 Spy
    Οκτώβριος 24, 2008 στο 1:43 μμ

    Καλό κουράγιο φίλε μου,
    δύσκολη πίστα αυτή, και θα το χρειαστείτε.

    Κι άμα τον βρείτε (που δεν…), βάλτε κι ένα σημάδι
    να ξέρουμε κι εμείς οι υπόλοιποι που ακολουθούμε.

  2. Οκτώβριος 24, 2008 στο 2:48 μμ

    @Spy

    Δύσκολη πίστα και χωρίς game over φίλε μου. Ας είναι όμως. Φτάνει που ξέρω ότι γουστάρω τον πάτο.

  3. Οκτώβριος 24, 2008 στο 4:37 μμ

    Στον πάτο έχει γαρύφαλλα
    Αφού λέει :
    «Της θεια σου ο πάτος
    γαρύφαλλα γεμάτος.»

    Κι εσύ στα γούστα ;
    Ωραία

  4. Οκτώβριος 24, 2008 στο 7:37 μμ

    @απατεώνες

    Γιατί και εσείς στα γούστα; Πού είστε; Δεν σας βλέπω. Θα σταματήσω κάπου στα 300 μέτρα βάθος μετά τα γραφεία της siemens. Περάστε για μια καλησπέρα.

  5. Οκτώβριος 24, 2008 στο 8:38 μμ

    Όταν πιάνεις πάτο,
    μόνο προς τα πάνω πας…

  6. Οκτώβριος 24, 2008 στο 9:51 μμ

    τα μονοπάτια που μυρίζουν…δεν είναι μακριά από σένα…
    δεν είναι σε κάποια βρώμικη συνοικία με μπουρδέλα και πουτάνες…

    τα μονοπάτια που μυρίζουν…οι άστεγοι δε τα βολεύονται…
    ούτε τα πρεζάκια τρυπιούνται στην αφιλόξενη γωνιά τους…

    τα μονοπάτια που μυρίζουν έχουν κήπους ανθισμένους και καλοταϊσμένα ζώα…
    χοντρά και άπληστα ζητώντας μόνο σάρκα…

    τα μονοπάτια που μυρίζουν…είναι από σκατά που μυρίζουν αίμα και ψυχές βασανισμένες…
    που ξεπουλήθηκαν σε μια στιγμή…που ξεπουλιώνται ακόμα…

    εκεί θα βρεις την αλήθεια σου

  7. 7 fpboy
    Οκτώβριος 25, 2008 στο 2:17 πμ

    και μόνο που δεν τα κρατάς μέσα σου καλό είναι,
    γερά, ότι και να παίζει.

  8. Οκτώβριος 25, 2008 στο 4:46 μμ

    Εγώ ξέρω ότι όταν πιάσεις πάτο δεν σε τρομάζει τίποτα πια! Νιώθεις μια διεστραμμένη ελευθερία, χλευάζεις με την άνεσή σου οτιδήποτε συμβαίνει γιατί ξέρεις ότι πλέον τίποτα δεν μπορεί να σε βλάψει. Οπότε, καμία ανασφάλεια και για το επόμενο βήμα! Όποιο και να είναι θα είναι καλό:-)
    …Το θέμα μόνο είναι, πόσο σίγουροι είμαστε ότι αυτός είναι όντως ο πάτος…

    Τέλος πάντων. ΚΡΑΤΑ ΓΕΡΑ! Μην «σμπαραλιαστείς» στον πάτο, όπως λες.
    Χρησιμοποίησέ τον για εφαλτήριο για την επόμενη μέρα!

    (Καλέ, τι ωραία που τα λέω στους άλλους! Χαχαχα! Ξερόλας αλλά δεν τηρώ τίποτα η ίδια! Άστα να πάνε!)

    Φιλιά πολλά island:-)

  9. Οκτώβριος 26, 2008 στο 4:52 μμ

    Στα νέα πεζοδρόμια από γρανίτη γυρνάς???
    Πρόσεχε… γλυστράνε!!!!!
    Να κρατιέσαι γερά….
    Το κάτουρο ξεπλένεται… το σπασμένο ποδι.. όχι…
    και θα ποναέι κάθε που ο καιρός αλλάζει…
    για πάντα….

  10. Οκτώβριος 26, 2008 στο 8:24 μμ

    Αααα!
    τι λες νησί μου!
    Πάτο; έχει;

    Χρόνια τον ψάχνω….:
    🙂

    Φιλιά βρε!
    (είμαστε ακόμα «εχθροί»; Να ξέρω!!! :ppp)
    😉

  11. Οκτώβριος 26, 2008 στο 11:19 μμ

    @panikos kai fovera

    Αυτή είναι προπαγάνδα αγαπητέ/η. Όταν πιάνεις πάτο σκάβεις να πας παρακάτω.Καλώς ήρθατε

    @Λασπολόγος…

    Απλά ποιητής

  12. Οκτώβριος 26, 2008 στο 11:21 μμ

    @fpboy

    Γερά με τσαμπουκά; 🙂

    @leigh-cheri

    Γιατί να μην σμπαραλιαστώ; Θα μπορούσαν να μου κάνουν όμορφο κολάζ με τα κομάτια μου σαν αυτό της φωτογραφίας. Καλησπέρα

  13. Οκτώβριος 26, 2008 στο 11:23 μμ

    @akanonisti

    Πέφτεις κάτω και σμπαραλιάζεσαι σε αυτά τα πεζοδρόμια. Σε γλυτώνουν και από την διαδρομή στην λακούβα. Να παραγγείλω δέκα πλάκες να στρώσω. Καλησπέρα

    @νατασσάκι

    Θα σου στείλω φωτογραφίες του γιατί είπαμε: Είμαι εχθρός!!!! 🙂

  14. Οκτώβριος 27, 2008 στο 12:12 πμ

    Το καλό είναι πως όταν βυθίζεσαι έχοντας γνώση της πράξης σου, αποκτάς και γνώση για την πορεία διότι το κάνεις με μια περίεργη ηρεμία που σου επιτρέπει να προσλαμβάνεις έννοιες και νοήματα κατά τη διάρκεια της καθόδου.
    Ακόμη και τα στενά και οι λακούβες γίνονται οικεία και πλέον δεν θα σε φοβίζουν όταν τα συναντήσεις ξανά.
    κι ο πάτος θα είναι εκεί που εσύ θα τον ορίσεις (άλλωστε το ίδιο λες κι εσύ αφού έγραψες ότι σκάβεις για να πας παρακάτω-τελικά εσύ το ορίζεις μέχρι που θα πας).
    Τέλος, όταν έχεις τη δύναμη να συνεχίζεις να μιλάς όμορφα σε άλλους, σημαίνει ότι όλα είναι καλά. το έχεις το παιχνίδι. είναι επιλογή σου η βουτιά. κράτα την ανάσα σου και όταν ξαναβγεις στην επιφάνεια θα δεις ότι υπάρχει κόσμος που σε περιμένει. (αυτοί της κερκίδας που στην παρούσα φάση είναι μη αναγνωρίσιμοι).

  15. Οκτώβριος 27, 2008 στο 10:27 πμ

    «Ξαναγυρνάω στα πεζοδρόμια»
    Νησί, δεν θα είσαι μόνος. Tώρα με την κρίση, εκεί θα είμαστε όλοι.

  16. 16 Σελιτσανος
    Οκτώβριος 27, 2008 στο 1:59 μμ

    Είστε σίγουρος ότι εσείς πέφτετε προς τον πάτο;Ή μήπως ο πάτος έρχεται προς εσάς;Γιατί όπως πέφτετε,κρατώντας την ανάσα σας,αν ανοίξετε τα μάτια σας και κοιτάξετε γύρω σας,θα δείτε πόσοι άλλοι εκτελούν την ίδια άσκηση.Με τόση πολυκοσμία τι είδους πάτος είναι αυτός;Πιο πολύ για ρετιρέ μου μοιάζει!

  17. Οκτώβριος 27, 2008 στο 3:39 μμ

    καλησπερα

    και ισως μετα την «βολτα » σου αυτην να ξαναγεννηθεις σε πιο φωτεινο σκοταδι

  18. Οκτώβριος 27, 2008 στο 5:49 μμ

    @wilma

    O κόσμος που με περιμένει μου προκαλεί λίγη αναστάτωση βέβαια αλλά όταν υπάρχει τέτοια απάντηση που με περιμένη δεν τον φοβάμαι τον κόσμο.

    Σας ευχαριστώ πάρα πολύ.

    @Κούκος

    Εγώ γυρνάω πρώτος για να πιάσω θέση. 🙂

    Καλησπέρα

  19. Οκτώβριος 27, 2008 στο 5:50 μμ

    @Σελιτσανος

    Ψυχολόγος είστε;

    @skouliki

    Ίσως…

  20. Οκτώβριος 27, 2008 στο 7:10 μμ

    εγώ είμαι κόρη του δρομου
    και όχι του πεζοδρομιου :Ρ

    (όσο για τον πάτο..
    πιάσαμε, πιάσαμε)

  21. Οκτώβριος 28, 2008 στο 12:36 μμ

    Καλέ όλοι στις βουτιές το ρίξατε, εγώ πάλι για τσουλήθρα το κόβω…
    εθνικοαπελευθερωτικές καλημέρες, μέρα πούναι!

  22. Οκτώβριος 29, 2008 στο 1:55 πμ

    Μια απαισιοδοξία διακρίνω, που πιστεύω όμως στο τέλος να είναι εποικοδομητική για μιά νέα αρχή.

  23. Οκτώβριος 29, 2008 στο 12:16 μμ

    Νησί,ποιες διαδρομές σε απομάκρυναν από τη θάλασσα;
    🙂

  24. Οκτώβριος 29, 2008 στο 1:59 μμ

    @Μαριλένα

    Πιάσατε πάτο; Ερχόμαστε και εμείς. Ανοίχτε λίγο χώρο. Καλώς ήρθατε

    @anepidoti

    Εθνικοαπελευθερωτικές βουτιές είναι γι αυτό κανείς δεν προσέχει πλέον. Καλώς ήρθατε

  25. Οκτώβριος 29, 2008 στο 2:02 μμ

    @giant13

    Φίλε γίγαντα η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Αργοσβήνει όμως κάθε μέρα. Καλημέρες

    @Utopia

    Ουτοπίτσα κάτι διαδρομές μέσα σε βράχους, πέτρες και κατά τα άλλα γόνιμες γραμμές έχω διαλέξει εδώ και καιρό. Και δεν βλέπω να το μετανοιώνω σύντομα. Μπορεί και ποτέ αλλά κρατάω πάντα μια μικρή επιφύλαξη για το τέλος 🙂

  26. Οκτώβριος 29, 2008 στο 4:41 μμ

    Να σου αφιερώσω ένα χιουμοριστικό βιντεάκι από το YouTube? Σε άλλο ύφος από την ανάρτησή σου, όμως η τελευταία φράση είναι «Πιάσαμε Πάτο»!

  27. Οκτώβριος 29, 2008 στο 7:09 μμ

    @Aspa

    Καλώς ήρθατε αγαπητή. Να αφήσετε ότι έχετε ευχαρίστηση. Από όλα δεχόμαστε.

    Φοβερό το βίδεον. Μου το είχαν ξαναστείλει. Είχε μεγάλη έμπνευση αυτός που το σκάρωσε 🙂

  28. Οκτώβριος 29, 2008 στο 8:47 μμ

    Νησί μου,στο σωστό δρόμο είσαι.Ένα βήμα πριν ο πάτος γίνει διάφανος. Εκεί είναι που σκάει μύτη και ο απομηχανής θεός.
    φιλιά:)

  29. Οκτώβριος 30, 2008 στο 12:18 πμ

    Μόνο αν πιάσεις πάτο φίλε μου είναι και ο μοναδικός τρόπος ν’ανέβεις στην επιφάνεια! Πατάς κάτω,παίρνεις φόρα και βουρ για ανάδυση!

    Φιλί Νησί μου!

  30. Οκτώβριος 30, 2008 στο 1:05 μμ

    @nana**

    Πού είναι αυτός ο Θεός ντε; Με έχει ψιλοξεγράψει και χάνω την πίστη μου!!! Φιλί

    @Ανασαιμιά

    Ο πάτος σκάβεται κιόλας. Και το σκάψιμο είναι δέλεαρ για μένα. 🙂

  31. Οκτώβριος 30, 2008 στο 11:50 μμ

    Εγώ γιατί νομίζω συνέχεια πως αφήνω σχόλια και μετά δεν υπάρχουν; Δεν είμαι με τα καλά μου αχ α πα πα.. Είσαι υπέροχος παιδί μου! Και τι φωτογραφία είναι αυτή; Κόμπιασα! Τα φιλιά μου:)

  32. Οκτώβριος 31, 2008 στο 10:35 πμ

    καλημέρα ,

    Αν δεν πιάσεις πάτο λένε , δεν μαθαίνεις. Χρειάζετε και αυτό για να πάρεις δύναμη και να ανακάμψεις …..
    Και αναρωτιέμαι καλέ αφού όλοι τον ψάχνουμε και δεν το βρίσκουμε , πως θα μάθουμε ?
    τι να πω?

    Υπομονή και θα περάσει και αυτό !!!

  33. Οκτώβριος 31, 2008 στο 1:48 μμ

    καλός είναι ο πάτος.

    εξαρτάται και πόσο μπορεί κανείς να κρατήσει την αναπνοή του βέβαια.

  34. Οκτώβριος 31, 2008 στο 6:15 μμ

    Είναι ο ίδιος με αυτον που θα σε σώσει, Εσύ, στην τελική, όλα είναι στο μυαλό μας.

  35. 35 side21
    Νοέμβριος 1, 2008 στο 2:02 πμ

    Ίσως τελικά αυτή νά ‘ναι …
    μια αισιόδοξη προοπτική !!!
    Αρκεί τελικά να υπάρχει ο πάτος …
    που σημαίονει ότι δεν πάει παρακάτω !!!
    Καλό πατ.. sorry … μήνα …

  36. Νοέμβριος 2, 2008 στο 4:08 μμ

    Κάτι ξεχωριστό για σήμερα, φίλτατε 😉

    Καλησπέρα


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Φοβάστε;

Δήλωση

apoklinousa-1

Η γωνιά του Ιατρίδη…

Δήλωση




Αλήτες, ρουφιάνοι, bloggers!

+Σουβλόγησον-Τσίκνησον+

Οκτώβριος 2008
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Σεπτ.   Νοέ. »
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

Αρέσει σε %d bloggers: