15
Ιαν.
09

Τα τύμπανα

dsc_0413i

Σήμερα έπαιξα τύμπανα για πρώτη φορά μετά από καιρό. Μία οι δύο κηδείες στα διπλανά σπίτια, μία που το μυαλό μου έτρεχε (και ακόμα τρέχει) σε κατευθύνσεις άλλες, τα παράτησα χωρίς να το αξίζουν.

Ένα νέφος σκόνης τα είχε καλύψει. Κατακάθια αναμνήσεων, ανυπαρξίας, ανυπομονησίας.

Γκντουπ, βαρούσε η μπότα. Μπουχός κάλυψε τα πόδια μου και τα μάτια μου. Ο ήχος σχεδόν ξένος. Το ίδιο και το υπόλοιπο σετ. Ξεκουρδίστηκε σκέφτηκα.

Τα κούρδισα προσπαθώντας να τα φέρω στην αρχική κατάσταση. Τώρα πρέπει να κουρδίσω και την μνήμη μου να τα ξανακούσω και να τα ξαναθυμηθώ. Να τα ξανανιώσω.

Έζησα όμορφα μεσημεριανά 45 λεπτά δικά μου και άλλα περίπου 2 ξένα.

Advertisements

40 Responses to “Τα τύμπανα”


  1. Ιανουαρίου 15, 2009 στο 6:28 μμ

    Χμμμ

    Είναι ωραίο να «κουρδίζεις» τη μνήμη σου, φέρνει πράγματα μπροστά που τα έχεις -ή νομίζεις ότι τα έχεις- ξεχάσει
    🙂

    (να είμαι προετοιμασμένη αν έρθω εκεί, ναι; )

    Φιλιά, εχθρικό νησί 🙂
    (και από το μικρό, ενθουσιάστηκε που τα είδε!)
    😉

  2. 2 Spy
    Ιανουαρίου 15, 2009 στο 6:32 μμ

    Δεν σας φοβάμαι.
    Σαν το ποδήλατο είναι κι αυτά…

  3. Ιανουαρίου 15, 2009 στο 6:50 μμ

    καλησπερα φιλε..
    καλη φαση να μην παρατας τις συνηθειες κ να τις θυμασαι ακομα κ κατω στα δυσκολα
    σε βοηθουν κ να ξεχνιεσαι..
    καλησπερα

  4. Ιανουαρίου 15, 2009 στο 7:02 μμ

    @νατασσΆκι

    Να φέρεις τον μικρό να τα δει. Όποτε θέλετε. Άλλωστε δεν το λέω τυχαία. Θα ζηλέψει, θα του αγοράσεις και στο τέλος θα σε ζαλίζει κάθε μέρα. Προβλέπουν το μέλλον οι εχθροί και ενεργούνε ανάλογα!!! 🙂

    @Spy

    Ακριβώς. Λίγο γράσσο στους αγκώνες και φύγαμε. Πέρα από την πλάκα. Είναι η δέκατη φορά που κάνω προσπάθεια να τα κουρδίσω. Την πρώτη μου τα είχε κουρδίσει ο Γαβρίλος από όπου και τα είχα αγοράσει και έβγαζαν υπέροχο ήχο. Σήμερα ο ήχος ήταν γλυκός. Πολύ γλυκός. Και αν δεν είχε πάει 2.30 θα συνέχιζα να παίζω. Περιμένω να κάνουμε σύσταση ομάδας φίλε. 🙂

  5. Ιανουαρίου 15, 2009 στο 7:03 μμ

    @laplace78

    Η διαφορά με τα τύμπανα είναι πως αν είσαι στα δύσκολα δεν σε βοηθούν. Σε κάνουν χειρότερα. Καλά τύμπανα θα παίξεις όταν είσαι χαλαρός με άδειο το μυαλό. Τότε θα τα ευχαριστηθείς πραγματικά. Καλησπέρα

  6. 6 άναρχες φλόγες/Λίτσα Πατεράκη
    Ιανουαρίου 15, 2009 στο 7:30 μμ

    Αυτές είναι αγάπες που δεν ξεχνιώνται ποτέ!

    Καλησπέρα island!

  7. Ιανουαρίου 15, 2009 στο 7:34 μμ

    @άναρχες φλόγες/Λίτσα Πατεράκη

    Και όσο τις αγγίζεις τόσο ταλαντώνονται. Αγάπες μεγάλες. Βαθιές 🙂

    Καλησπέρα

  8. 8 Xνούδι
    Ιανουαρίου 15, 2009 στο 7:41 μμ

    Zω για την μέρα που θα γράψω ένα αντίστοιχο ποστ. Μην τα αφήσετε ξανά. Δεν είναι ότι δεν το αξίζουν τα τύμπανα, αλλά εσείς.

  9. Ιανουαρίου 15, 2009 στο 8:43 μμ

    @Xνούδι

    Τα σχόλιά σας είναι βάλσαμο αγαπητή. Η μέρα η δικιά σας είναι κοντά. Ήδη ακούω να γυαλίζετε τις χορδές. Το ακούω…

    Το ευχαριστώ πολύ είναι λίγο 🙂

  10. Ιανουαρίου 16, 2009 στο 12:11 πμ

    Έχω πάρει στο γιο μου τα παιδικά,αυτά τα ψεύτικα….Έχει τρελαθεί απο τότε…
    Και γω με τα ταξίδια της μνήμης και της νοσταλγίας του παλιού…
    Καλησπέρα είπα;;

  11. Ιανουαρίου 16, 2009 στο 1:44 πμ

    Απόκοσμο δέος!
    Αυτο μου προκαλούν τα τύμπανα.
    Αυτά ήταν κι ο λόγος που λάτρεψα τη τζαζ.
    Όταν χαλαρώσεις ηχογράφησε μας τίποτα.

  12. Ιανουαρίου 16, 2009 στο 2:16 πμ

    Απόπειρα έκφρασης και μέσα από τα τύμπανα λοιπόν… Ελπίζω να συνεχίσεις…

  13. Ιανουαρίου 16, 2009 στο 3:15 πμ

    Όταν κανείς έχει διέξοδο τους ήχους της μουσικής μπορεί να σωθεί από το βάλτο που βουλιάξαμε!!

  14. Ιανουαρίου 16, 2009 στο 10:36 πμ

    ιδέα δεν είχα πως κουρδίζονται και τα τύμπανα.
    Ισως γιατί ποτέ δεν τα θεώρησα όργανα.Πάντα πίστευα πως ήταν όπλο.
    δ

  15. Ιανουαρίου 16, 2009 στο 5:49 μμ

    Δεν υπάρχει πιστεύω πιό κατάλληλο χαλαρωτικό, σε στγμές έντασης, άγχους η ακόμη και μοναξιάς, μελαγχολίας, απ το να μπορείς να παίζεις κάποιο μουσικό όργανο. Εννοείται φυσικά πως δεν είναι ανάγκη να είσαι απαραίτητα δεξιοτέχνης του είδους.

    Να σαι καλά πάντα εσύ και οι μουσικές σου.

  16. Ιανουαρίου 17, 2009 στο 2:13 πμ

    Ειναι τρομερό να πιάνεις το παλιο σου όργανο στα χερια και να αρχιζεις να παιζεις μαζι του.
    Το παλιο σου καβαλετο, τη παλια σου βιντεοκαμερα.
    Μη τα ξεχνας τα ντραμς σου, ειναι όμορφα καθώς τα βλέπω στη φωτο.

  17. Ιανουαρίου 17, 2009 στο 11:46 πμ

    Αδυναμία τα κρουστά μεγάλη
    Αυτοεκφράζεσαι κι αυτό δημιουργεί μοναδική μουσική
    Περιμένω να σε ακούσω, δώσε του ήχου σου τα μυστικά

  18. Ιανουαρίου 17, 2009 στο 4:34 μμ

    τα κρουστά είναι αριστούργημα για τα 20 βγάζουν ενέργεια και είναι ότι πρέπει για να εκτονώσεις όλα όσα σε κατακλύζουν…. Για τα 30 μάλλον μεταλικά πνευστά, για να θυμάσαι ότι κάθε ανάσα που παίρνεις τη δίνεις στη δημιουργία Για τα 40 μάλλον νυκτά έγχορδα, που ακουμπούν πάνω σου επιτρέποντάς σου να απολαμβάνεις τις ανάσες και την ενέργειά σου… Και από εκεί και πέρα, ίσως πλήκτρα αφού η ωριμότητά σού επιτρέπει να αποκρυπτογραφείς πολύπλοκα μηνύματα…

  19. Ιανουαρίου 17, 2009 στο 4:53 μμ

    @Δήμητρα

    Καλησπέρα Δήμητρα. Ξέρω τί εννοείς με τον γιό σου. Γενικά δώσε στα παιδάκια κάτι να παράγουν θόρυβο(για εμάς)- ήχο (για εκείνα.

    @TeddyBoy

    Ο ορισμός των τυμπάνων σε μια γραμμή. Είναι και άλλα βέβαια αλλά τελικά αυτό που αντιλαμβανόμαστε εμείς μετράει. Θα ανεβάσω κάτι κάποια στιγμή.

  20. Ιανουαρίου 17, 2009 στο 4:54 μμ

    @Aspa

    Θα συνεχίσω. Καλησπέρα 🙂

    @marianaonice

    Μα αγαπητή μου η μουσική σου δίνει μια ψε3υδαίσθηση ότι είσαι πέρα από το βάλτο. Γιατί ο βάλτος είναι πραγματικότητα ενώ η μουσική συναίσθημα.

  21. Ιανουαρίου 17, 2009 στο 4:59 μμ

    @demetrat

    Υπάρχουν και πιο φθηνά όπλα. Γιατί να αγοράζουμε αυτό;

    Κούρδισμα τυμπάνων!… γιατί η γνώση πρέπει να μεταδίσεται σαν νόσος!

    @giant13

    Και εσύ να είσαι καλά φίλε Γίγαντα. Ελπίζω να είναι καλά και η ωραία Θεσσαλονίκη…

  22. Ιανουαρίου 17, 2009 στο 5:00 μμ

    @beth

    Είναι πανέμορφα και με πολύ καλό ήχο. Ευχαριστώ.

    @apatewnes

    Τα μυστικά του ήχου μου εν καιρό. Να ξεσκουριάσω πρώτα λιγάκι. 🙂

  23. Ιανουαρίου 17, 2009 στο 5:04 μμ

    @meniek

    Αυτήν την δόμηση πάνω στα όργανα δεν την είχα σκεφτεί να πω την αλήθεια. Βέβαια υπάρχουν και κάποιες δυσκολίες. Πώς να μάθεις ένα καινούριο όργανο στα 40 όταν παλεύεις να τα βγάλεις πέρα με πολλά υπόλοιπα και δεν έχεις χρόνο ούτε για κατούρημα; Είναι για άλλες καταστάσεις αυτή η θεώρηση. Άσε που έχω δει και ακούσει και ντράμμερ των 50 όπου αυτό που βγάζαν ήταν ακουστικά και παικτικά ώριμο ενώ σε θέμα ταχύτητας είχαν πιάσει 20χρονα. Μιλάω για το απόλυτο «ζεν»!!!

    Καλησπέρα 🙂

  24. Ιανουαρίου 17, 2009 στο 7:05 μμ

    when symbolically speaking… όλα είναι απλά… Όσο για τη διατήρηση της τυμπανοκρουσίας των 20 χρόνων, πρέπει να είσαι ο Φιλ Κόλινς (μήπως ακούει ο Ίνδικτος από πουθενά???) για να το καταφέρεις

  25. Ιανουαρίου 17, 2009 στο 7:22 μμ

    @meniek

    Γιατί όλοι ρωτάνε αν ακούει ο Ίντι από κάπου; Το πνεύμα των βλογς είναι;;;;

    Συμπολίκαλικι σπίκιν ΜΕ αρέσει ΣΕ λέω αφού!!! 🙂

  26. Ιανουαρίου 17, 2009 στο 10:49 μμ

    @παπαρούνα

    Πώς από εδώ φάτσα; Σιγά μην ήταν καιρός. Ποιός καιρός;

  27. Ιανουαρίου 17, 2009 στο 11:39 μμ

    όσον αφορά στη μουσική γιες χι ιζ!!!!
    και οντολοτζικαλι μ’ αρέσει αλλά μη φωνάζεις ΣΕ λέω… παραμονεύει

  28. Ιανουαρίου 18, 2009 στο 12:07 πμ

    @meniek

    Ίντιιιιιιιιιιιιιι έχω κάποια εδώ που σε φοβάται σε λέω αφού. 😛

    ΥΓ Οντολότζικαλι αμά επιτευχθεί τότε αυτός που το έχει κάνει έχει τον σεβασμό μου. Τίμια πράγματα.

  29. Ιανουαρίου 18, 2009 στο 12:12 μμ

    Δεν ξεχνιούνται αυτά, είναι σαν το ποδήλατο!

  30. Ιανουαρίου 18, 2009 στο 1:01 μμ

    μεσημεριανά;;;;

    κάπως έτσι είμαι και γω με την ηλεκτρική μου…μία την πιάνω…δεκαπέντε την ξεχνάω…

  31. Ιανουαρίου 18, 2009 στο 2:39 μμ

    @Παύλος

    Δίκιο έχεις. Καλημέρα.

    @ΛΑΣΠΟΛΟΓΟΣ

    Τότε να πιάσουμε μαζί τα όργανα και να φτιάξουμε κάτι. Έχω και πληκτρά 🙂

  32. Ιανουαρίου 18, 2009 στο 4:29 μμ

    Έτσι κι εγώ έχω μια κιθάρα σκονισμένη και ξεχασμένη στο υπόγειο. Οι άκρες των δαχτύλων μου μαλάκωσαν και χρειάζεται φοβερή προσπάθεια για να σκληρύνουν ξανά… μου χει λέιψει όμως η κιθαρούλα μου. Κάναμε καλή παρέα

  33. Ιανουαρίου 18, 2009 στο 4:40 μμ

    @zekia

    Οι άκρες των δαχτύλων ξανασκληραίνουν πιο εύκολα από ότι νομίζετε. Κάντε την προσπάθεια. Για εσάς. Για την καλή παρέα που κάνατε

  34. Ιανουαρίου 18, 2009 στο 5:14 μμ

    ελπίζω να μην είναι τα τύμπανα του πολέμου!

  35. Ιανουαρίου 18, 2009 στο 6:35 μμ

    @Кроткая
    Όχι. εκείνα είναι μεγάλα και λέγονται τυμπάνες. Αυτά είναι ρυθμικά μελωδικά 🙂

  36. Ιανουαρίου 19, 2009 στο 5:16 πμ

    Ευτυχώς να λες που τα έπιασες γιατί με όσα συμβαίνουν κανείς δεν έχει όρεξη για τίποτα. Γάμησέ τα. Φρίκες παντού, κανείς δεν κάνει τίποτα, παίξε ντραμς ρε παίχτη να γουστάρουμε λίγο! 🙂

  37. Ιανουαρίου 26, 2009 στο 12:22 πμ

    KALH ARXH!! EIXA PARATISEI KAI EGW TA KROUSTA GIA POLLA XRONIA OTAN TA KSANA EPIASA TA AGAPISA AKOMA PIO POLY KAI DEN TA AFISA KSANA….

    NA PAIZEIS EINAI PSIXO8ERAPEFTIKO…

    KAI NA 8IMASE THN FRASH….

    KAI-TOY-TO-PA TOY-POU-STH
    KAI-TOY-TO-PA TOY-POU-STH
    TOY-PA-POU
    TOY-PA-POU (PEZEIS PIO EYKOLA OTAN TRAGOUDAS TOYS RI8MOYS)


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Φοβάστε;

Δήλωση

apoklinousa-1

Η γωνιά του Ιατρίδη…

Δήλωση




Αλήτες, ρουφιάνοι, bloggers!

+Σουβλόγησον-Τσίκνησον+

Ιανουαρίου 2009
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Δεκ.   Φεβ. »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031  

Αρέσει σε %d bloggers: