25
Ιαν.
09

Underground

cebacebfcf81cebcceaf1
Κατέβηκες σε ένα υπόγειο. Το κατάστημα φρεσκοχτισμένο. Έτσι φαινότανε. Μπορεί να είχε κάνει απλώς μια ανακαίνιση. Και ω μα τον Δία! Κατέβηκες 100μ κάτω από τη γη. Εκεί που διαδραματίζονται πολλά. Γιατί στην ανακαίνιση είχαν φτιάξει έναν χώρο που ήταν ηλιόλουστος στα βαθιά. Είχε δέντρα. Είχε φως. Τίποτα από αυτά δεν ήταν σε πρώτο και σε δεύτερο βαθμό αληθινά. Οι κακοτεχνίες φαινόντουσαν με μια πιο προσεκτική ματιά. Το θέαμα όμως καλό. Δεξιά αριστερά σε περιτριγύριζε χώμα και είχες την αίσθηση ότι βρισκόσουν στην επιφάνεια. Λίγο αν δεν έδινες σημασία στις κακοτεχνίες τότε θα ήσουν βέβαιος πως πρόκειται για τεχνολογικό αριστούργημα και θαύμα. Αλλά είπαμε. Οι κακοτεχνίες ήταν φανερές.

Μέσα στον χώρο σε έπιανε ένα τρέμουλο. Το ασανσέρ ήταν η μόνη έξοδος διαφυγής. Το οικοδόμημα ίσως σαθρό. Σε έναν ενδεχόμενο σεισμό δεν προλάβαινες να ανέβεις 30 ορόφους για να βγεις από το κτίριο. Οπότε ή ανέβαινες πριν τον σεισμό ή καθόσουν κάτω. Το δέλεαρ ήταν μεγάλο εκεί κάτω. Ένα κορίτσι κοντά στα 25 που σε φίλησε βιαστικά και έφυγε. Ήρθε και ένα άλλο. Έμοιαζε με το προηγούμενο. Γλυκές υπάρξεις. Βλέμμα που σκοτώνει. Τρυφερότητα στο φίλημα. Τα χείλια έσταζαν μέλι και εσύ το γιαούρτι έτοιμος να φαγωθείς. Κουταλιά κουταλιά.

Φοβήθηκες πως όταν συναντηθούν και οι δύο που σε φίλησαν θα τις χάσεις και τις δύο. Αποφάσισες να φύγεις. Βγαίνοντας στο κλιμακοστάσιο κοίταξες από την χαραμάδα που αφήναν οι κακοτεχνίες που λέγαμε. Το βάθος του κτιρίου μόλις 10 με 15 μέτρα. Τελικά οι κακοτεχνίες και η προπαγάνδα σε κάναν να πιστέψεις πως είσαι 100 μέτρα βαθιά στη γη.

Στο ασανσέρ συνωστισμός. Ο φόβος του σεισμού πάντα στο μυαλό. Η γλυκιά ύπαρξη σε έχει ακολουθήσει. Δεν έχει σημασία ποιά από τις δύο. Ούτως ή άλλως αυτό που χρειάζεσαι είναι δύο κολλημένα χέρια πάνω σου. Δύο φιλιά και ένα βλέμμα να σου λέει πως είσαι ποθητός. Αυτό που χρειάζεσαι είναι να ακουμπήσεις την ανάγκη του άλλου πάνω στην δικιά σου. Σε ακούμπησε στην μέση. Χάιδεψε τη ραχοκοκαλιά. Ανέβηκε το χέρι στο σβέρκο. Ψηλάφισε το τριχωτό και έσπρωξε το κεφάλι σου προς τα χείλη της. Είχες αποφασίσει πλέον να δώσεις χώρο σε άλλους για το ασανσέρ. Θα ανέβαινες μετά. Όσο χρόνο και αν σου έπαιρνε. Ο φόβος του σεισμού εξαλείφθηκε αλλά πάντα υπάρχων στο πίσω μέρος του κεφαλιού.

Σε εκείνο το μέρος όπου το απαλό της χέρι θρυμμάτιζε το μυαλό σου. Η γλώσσα ακούμπησε τη δικιά σου. Έχασες την αίσθηση του χρόνου. Δεν είχε σημασία ο χρόνος. Σταμάτησε για να ακουμπήσουν οι δύο γλώσσες. Η μία χάιδευε και αγκύλωνε την άλλη. Το στήθος της πηγαίο σημείο αναφοράς του αγγίγματός της σε ακούμπησε και σε βύθισε σε αφράτα μαξιλάρια. Ένιωσες το σώμα σου να τρέμει. Το μπλουζάκι ίσα που συγκρατούσε αυτόν το όγκο. Και δεν ήταν μεγάλο. Κάθε άλλο. Ήταν ιδανικό. Τα χέρια σου αγκάλιασαν αυτό το πλάσμα. Αυτό που έχει στοιχειώσει τα όνειρά σου. Έκλειναν μέσα τους τη γη ολάκερη. Προστάτευαν ότι πολύτιμο είχαν φανταστεί. Ήταν πλήρη.

Ανέβηκες επάνω. Η διαδρομή στο ασανσέρ είχε απλά συνωστισμό. Καινούριο κατάστημα γαρ και τα πρόβατα τρέξαν να το χρηματοδοτήσουν. Είχε νυχτώσει. Σου είχε λείψει ήδη το μυθικό σκηνικό του υπογείου. Τα δέντρα και ο ήλιος. Οι κακοτεχνίες και η προστατευμένη περιοχή είχαν διαγραφεί αυτόματα από το μυαλό σου. Η κοπέλα όχι. Είχε μείνει κάτω. Αποφάσισες να μείνεις επάνω.

Advertisements

33 Responses to “Underground”


  1. Ιανουαρίου 25, 2009 στο 6:16 μμ

    η αναγκη για συνεχιση γενναει διλημματα καρδιας οχι μυαλου

  2. Ιανουαρίου 25, 2009 στο 6:32 μμ

    @skouliki

    Τελικά είσαι σοφό σκουλίκι underground!!! 🙂

  3. Ιανουαρίου 25, 2009 στο 9:32 μμ

    εκατό μέτρα κάτω από την γη δεν τον καταλαβαίνεις και τόσο τον σεισμό. εκτός αν ανοίξει η γη και σε καταπιεί. 😉

  4. Ιανουαρίου 25, 2009 στο 9:34 μμ

    Όμορφο σαν ωραίο όνειρο (άσχετα αν το διατρέχει και κάποια δόση άγχους).
    Αναρωτιέμαι όμως: Αν εκεί κάτω υπήρχε αυτή η κοπέλα όπως την περιγράφεις κι υπήρχανε επίσης δέντρα και ήλιος, γιατί θα αποφάσιζες να μείνεις πάνω;…Για να μην φοβάται εκείνη τον ενδεχόμενο σεισμό, κάτι θα ξέρει:-)

  5. Ιανουαρίου 25, 2009 στο 9:59 μμ

    το πάνω και το κάτω αντεστραμμένα (ή όχι)

    η ανάγκη για συνέχιση (εύγε σκουλήκι!) έχει σαν στόχο την καρδιά

    όπως όμως λέτε στο τέλος, αυτό που σου έχει λείψει είναι το μυθικό σκηνικό. όχι οι κακοτεχνίες. ίσως αυτό να είναι η απάντηση στο δίλημμα που ανέφερε το σκουλήκι (μα τι ωραίο σχόλιο!)

    καλό βράδυ

  6. Ιανουαρίου 26, 2009 στο 12:40 πμ

    Αν αυτό αποφάσισες
    αν το «κάτω» δε σου πάει, καλά έκανες κι ανέβηκες 🙂

    Φιλί, «εχθρέ»
    Καλή βδομάδα βρε!

  7. Ιανουαρίου 26, 2009 στο 1:25 πμ

    @basnia

    Το «καταπιεί» φοβήθηκα

    @leigh-cheri

    Με παρακινείς να ξανακατέβω κάτω; Και είπα πως το επάνω θα έχει άλλη γλύκα. Καλησπέρα 🙂

    Όλα καλά;

  8. Ιανουαρίου 26, 2009 στο 1:28 πμ

    @ο αποτέτοιος

    Μα υπάρχει μυθικό σκηνικό; Το σκουλίκι απλά έγραψε. Ζει βλέπετε και κάτω από τα χώματα και τα γνωρίζει καλά αυτά τα πράγματα. Καλησπέρα σας.

    @νατασσΆκι

    Και το κάτω και το πάνω μου πάει Νατάσσα. Με δόσεις τα παίρνω όλα. Καλησπέρα εχθρέ :))))))

  9. Ιανουαρίου 26, 2009 στο 1:28 πμ

    @apatewnes

    Η υγρασία είναι απαραίτητη συντροφιά μιας όμορφης κοπέλας. Δεν νομίζετε;

  10. Ιανουαρίου 26, 2009 στο 2:13 πμ

    Σε νοιώθω φίλε μου …
    Αυτό που πράγματι αξίζει …
    να πάρεις μαζί σου είναι η στιγμή !!!
    κι όχι η συγκεκριμένη κοπέλα …
    Καλό σου ξημέρωμα και …
    Καλή βδομάδα …

  11. Ιανουαρίου 26, 2009 στο 2:17 πμ

    @Side21

    Η κοπέλα θα φύγει κάποια στιγμή. Και αν δεν φύγει θα ταμπουρωθεί. Η στιγμή όμως είναι ελεύθερη στο μυαλό μας.

    Καλή εβδομάδα να έχετε 🙂

  12. Ιανουαρίου 26, 2009 στο 10:57 πμ

    Σε περίπτωση που έχεις αντιμετωπίσει πρόβλημα με το blog του Λασπότοπου, η διεύθυνση μας έχει αλλάξει…

    Η σωστή είναι

    http://www.flatmud.net/

    Σ’ευχαριστώ

  13. Ιανουαρίου 26, 2009 στο 11:00 πμ

    η μαγεία εκείνης της στιγμής ίσως να χανόταν αν δεν ανέβαινες πίσω στην επιφάνεια…χμμμ…

  14. 16 Λασπολόγος...
    Ιανουαρίου 26, 2009 στο 11:15 πμ

    Island,

    Σε περίπτωση που έχεις αντιμετωπίσει πρόβλημα με το blog του Λασπότοπου, η διεύθυνση μας έχει αλλάξει…

    Η σωστή είναι

    http://www.flatmud.net/

    Σ’ευχαριστώ

  15. 17 ΠΑΠΑΡΟΥΝΑ
    Ιανουαρίου 26, 2009 στο 3:39 μμ

    αν δεν δοκιμαζες το κατω…θα ειχε νοημα το πανω?????

  16. Ιανουαρίου 26, 2009 στο 3:50 μμ

    @skouliki

    Το Θεό που σε έκανε underground!!! 🙂

    @zekia

    Η μαγεία υπήρχε μόλις ήμουν στο υπόγειο. Μόλις ανέβηκα στο ισόγειο χάθηκε

  17. Ιανουαρίου 26, 2009 στο 3:51 μμ

    @Λασπολόγος…

    Εγώ ευχαριστώ

    @ΠΑΠΑΡΟΥΝΑ

    Μας διαφεύγει τελείως η διαδρομή από το κάτω μέχρι το πάνω. Ίσως γιατί είχε πολύ συνωστισμό.

  18. 20 Ο Φίλος του Οικονόμου
    Ιανουαρίου 26, 2009 στο 7:19 μμ

    Γράφεις πάρα πολύ όμορφα.
    Αισθάνεσαι το ίδιο όμορφα όταν γράφεις?

    Σε κάθε περίπτωση το υπόγειο εκεί θα είναι. Αλλά μάλλον το ίδιο και ο φόβος του σεισμού.

  19. Ιανουαρίου 26, 2009 στο 7:46 μμ

    Φοβάμαι πως δεν έχω βαθυστόχαστο σχόλιο.Κόλλησα στη φωτογραφία.

  20. Ιανουαρίου 26, 2009 στο 8:26 μμ

    @Ο Φίλος του Οικονόμου

    Με κάνετε και κοκκινίζω. Ευχαριστώ σε κάθε περίπτωση.

    Κανείς δεν γράφει για να αισθανθεί άσχημα.

    Εκεί είναι και μας περιμένουν.

    @kleine wolke

    Το κόλλημα στην φωτογραφία βαθύς στοχασμός είναι. Μην τον υποτιμάτε αγαπητή 🙂

    Καλησπέρα

  21. Ιανουαρίου 26, 2009 στο 8:32 μμ

    Έχετε δίκιο. Σε συνδυασμό με το ποστ κιόλας, φτάνουν οι στοχασμοί 100 μέτρα κάτω από τη γη,παρόλες τις κακοτεχνίες του μυαλού μου.
    Καλησπέρα!
    πριν δεν είπα ε; έχω ξεφύγει εντελώς.

  22. Ιανουαρίου 26, 2009 στο 10:03 μμ

    Σ΄ευχαριστώ για το πανέμορφο σχόλιο που άφησες στο ποστ μου. Χαίρομαι πολύ που σε άγγιξα. 🙂

    Να είσαι τόσο καλά, όσο κι εγώ. Πιο καλά δε γίνεται!!!

  23. Ιανουαρίου 26, 2009 στο 10:09 μμ

    η καρδιά σου έμεινε κάτω, μου φαίνεται…
    😉
    πάντως θα ξανακατέβεις, η καρδιά τα κανονίζει αυτά!
    καλό βράδυ!!!!

  24. Ιανουαρίου 27, 2009 στο 12:43 μμ

    ωραια.
    πολυ ωραια. συνωστισμος, προπαγανδα,φοβοι, αισθησεις, ονειρα, ολα σε ικανες δοσεις για μια ωραια ιστορια

  25. Ιανουαρίου 27, 2009 στο 4:49 μμ

    Οταν τα λέει ο Βελόπουλος… γελάτε… άτιμοι….
    Ευτυχώς… δεν έμεινες να σε φάνε λάχανο οι Νεφελιμ…
    Χαχαχαχαχαχαχαχα

  26. Ιανουαρίου 27, 2009 στο 5:20 μμ

    Μαγεύτηκα as always my friend αλλά αυτό με το σεισμό με τρόμαξε λίγο. Πόσο τους φοβάμαι! Δέος με πιάνει! Υπεροχότατε φίλε μου!

  27. Ιανουαρίου 28, 2009 στο 4:14 μμ

    Το κακό με τα υπόγεια δεν είναι οι σεισμοί.
    Είναι να μην ξεμείνεις από τσιγάρα.
    Ή ποτό.
    Ή φίλους.

    (ότι του λείπει του καθένα…)

  28. 31 fpboy
    Ιανουαρίου 28, 2009 στο 11:06 μμ

    Mακριά απο τα υπόγεια.
    Μόνο στο φως….

  29. Ιανουαρίου 29, 2009 στο 12:20 πμ

    @όλους

    Τα πατώματα είναι για σκληρούς κώλους. Καλησπέρα

  30. Ιανουαρίου 29, 2009 στο 3:54 μμ

    Τα πατώματα είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να ατενίζεις τα ταβάνια.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Φοβάστε;

Δήλωση

apoklinousa-1

Η γωνιά του Ιατρίδη…

Δήλωση




Αλήτες, ρουφιάνοι, bloggers!

+Σουβλόγησον-Τσίκνησον+

Ιανουαρίου 2009
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Δεκ.   Φεβ. »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031  

Δημοφιλή άρθρα


Αρέσει σε %d bloggers: