Αρχείο για Φεβρουαρίου 2009

16
Φεβ.
09

Ο ξεριζωμός

asfaltos

Κοιμάσαι.
Και τα όνειρα δείχνουν δρόμους.
Κάθε μέρα και άλλον.
Τους βαρέθηκα τους δρόμους
εκτός από έναν.
Έναν και μοναδικό.

Ο δύσκολος δρόμος,
ο εύκολος δρόμος.
Δεν έχουν σημασία τα επίθετα.
Επίθετα είναι επιθέσεις δίνουν.
Επιθέσεις στην ψυχή.

Και η γλάστρα που για χρόνια άνθιζε.
Τώρα το ξέρεις πως η γλάστρα φταίει για όλα.
Και όχι ο ανθός.
Αυτόν τον ανακάλυψες καιρό τώρα.
Έχει αγκάθια.
Δεν ημερεύει. Δεν τιθασεύεται.
Δεν καλλωπίζεται.

Ο δρόμος είναι ο ξεριζωμός.
Μέλανας ζωμός να καλύψει τα χείλη σου,
μαύρο ποτήρι να πιείς.
Να φτύσεις το γάλα της μάνας σου που λένε.
Να ελευθερωθείς.
Σταγόνα σταγόνα να γίνεσαι άνθρωπος.

Σπάσε την γλάστρα και ξερίζωσε το φυτό.
Σε έχει ανάγκη.
Αγνόησέ το.
Πέταξέ το με το χώμα μαζί στην άσφαλτο.
Χωρίς νερό.
Να ξεραθεί αργά και βασανιστικά.
Όπως σε ξέραινε αργά και βασανιστικά
Τόσο καιρό.

Βαρέθηκα τα όνειρα.
Είναι τα ίδια καιρό τώρα.
Στρέφονται γύρω από το μυαλό
Με την ίδια ταχύτητα. Την ίδια ροπή.
Μάθημα φυσικής κατάντησαν.
Γαμήσου εσύ και οι αριθμοί σου.
Εσύ και οι νόμοι σου.
Εγώ δεν θα σε αλλάξω και το ξέρεις.
Γι αυτό και εμφανίζεσαι κάθε βράδυ.
Δεν θέλω να σε αλλάξω.
Θέλω να σε πετάξω. Να σε συντρίψω.

Να εξαερωθείς να υγροποιηθείς, να γίνεις ότι θες.
Δεν θα σε κάνω εγώ ότι θες.
Όπως αυτοσυντηρείσαι από την σάρκα μου
έτσι κάνω και εγώ. Από την σάρκα μου.
Στην έδωσα και την κατασπάραξες λαίμαργα
Σπιθαμή προς σπιθαμή.
Δεν άφησες ούτε δράμι για κάποιον άλλο.

Έτσι ήρθε η ώρα να πεινάσεις.
Γιατί έφτιαξα άλλη σάρκα.
Για να την αφήσω στο δρόμο.
Γρατζουνιά γρατζουνιά
καθώς σύρεται το σώμα μου,
να αφήνει και από λίγο.
Να το ευχαριστιέται.
Και να πεθάνει ήσυχο και λέφτερο σε κάποια γωνία.
Σε κάποιο φανάρι που μόλις άναψε πράσινο.

10
Φεβ.
09

Η βιβλιοθήκη

harding-library1

Έγραψα ένα γράμμα στην βιβλιοθήκη μου. Θέλοντας να της πω για τα βιβλία που έχω διαβάσει τόσο καιρό. Για τις σκάρτες σελίδες που βρήκα σκισμένες ανάμεσά τους. Για την υπομονή της που με έβλεπε τόσο καιρό να διαβάζω, να κοιμάμαι, να γαμάω. Για την υπομονή μου που την έβλεπα τόσο καιρό ακούνητη. Ακλόνητη. Άκαμπτη. Που έκανα καιρό για να ακουμπήσω βιβλίο. Να δέχεται κάθε μου ιστορία στα ράφια της. Και εκείνα έτοιμα να σπάσουν από καιρό με το βάρος, να μην σπάζουν με τίποτα. Κανένα ράγισμα στα στηρίγματα.

Δεν θα της το δώσω. Θα το κρατήσω αποθηκευμένο στο γραφείο μου ώστε να θυμάμαι όταν το διαβάζω πως κάποτε ένιωσα την ανάγκη να κάνω κάτι και δεν το έκανα. Και πως κάποτε δεν πέρασα τον χρόνο μου άσκοπα. Άλλωστε έχει πολλά γράμματα στοιβαγμένα στα ράφια της. Ας κρατήσω και ένα για μένα. Για τις μέρες που δεν θα βρίσκω ούτε το ωμέγα. Για τις μέρες πολέμου.




Φοβάστε;

Δήλωση

apoklinousa-1

Η γωνιά του Ιατρίδη…

Δήλωση




Αλήτες, ρουφιάνοι, bloggers!

+Σουβλόγησον-Τσίκνησον+

Φεβρουαρίου 2009
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιαν.   Μαρ. »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
232425262728  

Δημοφιλή άρθρα