16
Φεβ.
09

Ο ξεριζωμός

asfaltos

Κοιμάσαι.
Και τα όνειρα δείχνουν δρόμους.
Κάθε μέρα και άλλον.
Τους βαρέθηκα τους δρόμους
εκτός από έναν.
Έναν και μοναδικό.

Ο δύσκολος δρόμος,
ο εύκολος δρόμος.
Δεν έχουν σημασία τα επίθετα.
Επίθετα είναι επιθέσεις δίνουν.
Επιθέσεις στην ψυχή.

Και η γλάστρα που για χρόνια άνθιζε.
Τώρα το ξέρεις πως η γλάστρα φταίει για όλα.
Και όχι ο ανθός.
Αυτόν τον ανακάλυψες καιρό τώρα.
Έχει αγκάθια.
Δεν ημερεύει. Δεν τιθασεύεται.
Δεν καλλωπίζεται.

Ο δρόμος είναι ο ξεριζωμός.
Μέλανας ζωμός να καλύψει τα χείλη σου,
μαύρο ποτήρι να πιείς.
Να φτύσεις το γάλα της μάνας σου που λένε.
Να ελευθερωθείς.
Σταγόνα σταγόνα να γίνεσαι άνθρωπος.

Σπάσε την γλάστρα και ξερίζωσε το φυτό.
Σε έχει ανάγκη.
Αγνόησέ το.
Πέταξέ το με το χώμα μαζί στην άσφαλτο.
Χωρίς νερό.
Να ξεραθεί αργά και βασανιστικά.
Όπως σε ξέραινε αργά και βασανιστικά
Τόσο καιρό.

Βαρέθηκα τα όνειρα.
Είναι τα ίδια καιρό τώρα.
Στρέφονται γύρω από το μυαλό
Με την ίδια ταχύτητα. Την ίδια ροπή.
Μάθημα φυσικής κατάντησαν.
Γαμήσου εσύ και οι αριθμοί σου.
Εσύ και οι νόμοι σου.
Εγώ δεν θα σε αλλάξω και το ξέρεις.
Γι αυτό και εμφανίζεσαι κάθε βράδυ.
Δεν θέλω να σε αλλάξω.
Θέλω να σε πετάξω. Να σε συντρίψω.

Να εξαερωθείς να υγροποιηθείς, να γίνεις ότι θες.
Δεν θα σε κάνω εγώ ότι θες.
Όπως αυτοσυντηρείσαι από την σάρκα μου
έτσι κάνω και εγώ. Από την σάρκα μου.
Στην έδωσα και την κατασπάραξες λαίμαργα
Σπιθαμή προς σπιθαμή.
Δεν άφησες ούτε δράμι για κάποιον άλλο.

Έτσι ήρθε η ώρα να πεινάσεις.
Γιατί έφτιαξα άλλη σάρκα.
Για να την αφήσω στο δρόμο.
Γρατζουνιά γρατζουνιά
καθώς σύρεται το σώμα μου,
να αφήνει και από λίγο.
Να το ευχαριστιέται.
Και να πεθάνει ήσυχο και λέφτερο σε κάποια γωνία.
Σε κάποιο φανάρι που μόλις άναψε πράσινο.

Advertisements

38 Responses to “Ο ξεριζωμός”


  1. Φεβρουαρίου 16, 2009 στο 12:33 μμ

    Αγριεύτηκα…

    υγ. τέτοια γαλήνια μορφή να κρύβει τόση οργή μέσα της

  2. Φεβρουαρίου 16, 2009 στο 12:42 μμ

    σπάσε την γλάστρα και ξερίζωσε το φυτό. σε έχει ανάγκη (;). αγνόησέ το. πέταξέ το με το χώμα. στο χώμα. μπορεί και να ριζώσει. και να ανθίσει ήσυχο και λεύτερο σε κάποια γωνιά. από μια γλάστρα που μόλις έσπασε.

  3. Φεβρουαρίου 16, 2009 στο 1:16 μμ

    Αυτός ο ξεριζωμός, ακόμη κι αν πονάει, είναι δύναμη. Δεν είναι πολλοί αυτοί που θα τολμήσουν κάτι τέτοιο.
    Όσο για τους δρόμους…Στη ζωή «Όλα είναι δρόμος».
    Κι εδώ που τα λέμε, αλίμονο αν δεν ήταν!

  4. Φεβρουαρίου 16, 2009 στο 1:57 μμ

    @mamma

    Τα σιγανά ποταμάκια… Μη μασάς. Για λίγο ακόμα.

    @basnia

    Δεν χρειάζεται να ξαναφυτρώσει κάτι που μοιάζει με καρκίνο

  5. Φεβρουαρίου 16, 2009 στο 1:58 μμ

    @leigh-cheri

    Αλίμονο αγαπητή… Καλή εβδομάδα

    @Кроткая

  6. Φεβρουαρίου 16, 2009 στο 2:18 μμ

    Ονειροδρόμια: οι νύχτες, από μόνες τους.
    Ανηφόρες, κατηφόρες, ευθείες, τεθλασμένες, όλα ανάκατα.
    Ίδια; Φαίνονται. Θαρρώ πως δεν είναι.
    Οκ, να δούμε αλλιώς. Να ζήσουμε αλλιώς.
    Με μια χούφτα χώμα θαμμένο μες σε άλλο χώμα.
    Κι ας (να) μη ριζώσει ποτέ.

  7. Φεβρουαρίου 16, 2009 στο 2:29 μμ

    για αλλους ειναι δρομος φυγης
    για αλλους ειναι δρομος επιστροφης

    αναλογως με το αν τρεχεις απο κάτι ή τρεχεις για κατι

  8. 9 Spy
    Φεβρουαρίου 16, 2009 στο 4:39 μμ

    «Βάλε φωτιά σ’ ότι σε καίει σ’ ότι σου τρώει τη ψυχή…»

    Βάλε.

    Κι αν επιζήσεις απ’ το τρακάρισμα
    θα είσαι λεύτερος.

    (Μάχη εσαεί!)

  9. Φεβρουαρίου 16, 2009 στο 6:12 μμ

    Δρομοι.
    Μοναδικοι κα ανεπαναληπτοι. Μονοδρομοι ειναι, ολοι τους.
    Η γλαστρα ειναι αυτη που συντηρει το φυτο; Ή μηπως η σκεψη ειναι το νερο του-αυτο που το τρεφει;

    Καλως σε βρισκω!

  10. Φεβρουαρίου 16, 2009 στο 6:49 μμ

    @Καπετάνισσα

    Είστε ποιήτρια. Δεν μπορώ να προσθέσω κάτι. Καλώς ήρθατε

    @skouliki

    Και για άλλους καινούρια διαδρομή

  11. Φεβρουαρίου 16, 2009 στο 6:50 μμ

    @Spy

    Η μάχη είναι στο φόρτε της. Και πλησιάζει ο αγώνας στο τέλος

    @Πρωτόπλαστη

    Πιάσατε το νόημα της γλάστρας. Καλώς ήρθατε Πρωτόπλαστη

  12. Φεβρουαρίου 16, 2009 στο 9:06 μμ

    Να πεθάνει ελεύθερο και να ξαναγεννηθεί ελεύθερο.
    Κοντά στο φανάρι που μόλις άναψε πράσινο.
    Γιατί έτσι πάει,έτσι γίνεται.
    Φυσικός νόμος που δεν θα τον σκεφτείς,δε θα τον λογαριάσεις.Μόνο θα τον νοιώσεις να σου κινεί τα πόδια μπροστά.

  13. Φεβρουαρίου 16, 2009 στο 9:18 μμ

    στα ξερριζώματα, κουρνιάζω, χώνω τα νύχια
    στην καρδιά και θυμάμαι μέχρι να ξεράσω αίμα,
    όπως τότε,
    χώνω το αίμα στην γλάστρα και την ποτίζω,
    έτσι ξέρω, χωρίς γυρισμό.

  14. Φεβρουαρίου 16, 2009 στο 11:34 μμ

    Πολύ δυνατό!!!

    Ένα όνειρο είναι κι η ζωή μας!
    Και πολλές φορές καταντά εφιάλτης!!
    Και το τέλος του βραχνάς!!

  15. 16 fpboy
    Φεβρουαρίου 17, 2009 στο 12:31 πμ

    Δεν ξέρω γιατί,
    αλλά το ποστ σου μου θύμισε το »τι έχει μείνει απο την φωτιά»
    του Πορτοκάλογλου. Δεν έχω ιδέα γιατί.
    Καλησπέρες.

  16. Φεβρουαρίου 17, 2009 στο 12:51 πμ

    Είναι κάποια πράγματα …
    που δε ξερριζώνονται με τίποτα !!!
    Είναι μερικές αρρώστιες …
    που δεν παίρνουν από φάρμακα !!!
    Η Αγάπη είναι ταξίδι από πληγή σε πληγή …
    Πολύ μέσα απ’ το δέρμα, πιο μέσα κι απ’ το μεδούλι !!!
    Δε ξέρω τι άλλο να πω … κάτι άλλο να προτείνω !!!
    Κουράγιο κι ακούμπα την ελπίδα … στο χρόνο που γιατρεύει τα πάντα !!!

  17. Φεβρουαρίου 17, 2009 στο 9:37 πμ

    @kleine wolke

    Σωστή σας βρίσκω αγαπητή. Καλημέρα

    @anepidoti

    Χωρίς γυρισμό. Το επιθυμητό αποτέλεσμα ανεξαρτήτου κόστους

  18. Φεβρουαρίου 17, 2009 στο 9:39 πμ

    @marianaonice

    Βραχνάς που μόλις φύγει νιώθεις λέφτερος. Έτσι δεν είναι;

    @fpboy

    Ίσως επειδή παίζουμε συνέχεια με την φωτιά. Καλημέρα

  19. Φεβρουαρίου 17, 2009 στο 9:40 πμ

    @Side21

    Ο χρόνος τελείωσε αγαπητέ. Και η αγάπη είναι παρούσα. Γι αυτό δεν είναι θέμα αγάπης αλλά προσωπικό πλήρως. Γι αυτό και δεν φοβάμαι. Καλημέρα

  20. Φεβρουαρίου 17, 2009 στο 2:29 μμ

    διάβασα σχόλια και ανάρτηση προσεκτικά.
    την καλημέρά μου ανευ σχολίου….
    φιλιά καρυστινά

  21. Φεβρουαρίου 17, 2009 στο 9:14 μμ

    Τι υπέροχος τρόπος να πεις αντίο… Να’σαι καλά, με άγγιξε…

  22. Φεβρουαρίου 18, 2009 στο 1:29 πμ

    πάντα υπάρχει χρόνος…για να ζήσεις χωρίς νερό και χώμα…οι ρίζες σου θα τρυπήσουν την άσφαλτο σαν καρφιά…και τίποτε δε θα είναι ικανό να σε ξεριζώνει…

    μεταλλάχθηκες…επέζησες…ζεις…

  23. Φεβρουαρίου 18, 2009 στο 10:25 πμ

    @venceremos

    Καλημέρα 🙂

    @Maria Tzirita

    🙂

  24. Φεβρουαρίου 18, 2009 στο 10:25 πμ

    @Λασπολόγος…

    Σαν τα τρανσφόρμερς για μεγάλους 🙂

  25. Φεβρουαρίου 18, 2009 στο 3:02 μμ

    Οι δρόμοι μ’αρέσουν και ας είναι δύσκολοι, δύσβατοι και ας έχουν εμπόδια…
    Την καλησπέρα μου.

  26. Φεβρουαρίου 18, 2009 στο 8:13 μμ

    Άσπρες διακεκομμένες γραμμές στην άσφαλτο οι σκέψεις σου

  27. Φεβρουαρίου 18, 2009 στο 9:01 μμ

    ..έφτιαξες; …άλλη σάρκα;
    αν ξεκίνησες , μην την αφήσεις στη μέση.
    αν μετάνιωσες , πες το τώρα που είναι νωρίς.
    πριν ρίξεις πάνω σου κάτι που είναι κρύο.
    το δύσκολο είναι να πάρεις απόφαση πως το δέρμα που φορούσες είναι διάφανο…

  28. Φεβρουαρίου 19, 2009 στο 1:10 πμ

    σας εύχομαι η καινούργια σάρκα που φτιάξατε να δημιούργησε και καινούργιους μυς, καινούργιες φλέβες, καινούργια αισθητήρια νεύρα, καινούργια αντισώματα, καινούργιο στομάχι, καινούργια έντερα, καινούργια εσωτερικά όργανα.
    να έγινε καινούργιο το μέσα σας.

    καινούργιος. μπροστά στο πράσινο φανάρι.

  29. Φεβρουαρίου 19, 2009 στο 11:31 πμ

    οι ξερριζωμοί σέρνουν πίσω τους και κομμάτια απ’ τις σάρκες μας.
    ίσως γιά να τους αντέξεις, ίσως γιά να τραφούν.
    Ό,τι μείνει πίσω όμως , είναι καθαρό σαν το νεράκι της πηγής.
    δ

  30. Φεβρουαρίου 19, 2009 στο 3:51 μμ

    Αν «καθαρίζαμε» σπάζοντας τη γλάστρα, αφήνοντας το φυτό να ξεραθεί στην ερημιά του… θα ήταν πολύ εύκολα όλα…
    Αμ δε…
    Το ξέρετε, είναι ανυπέρβλητο το χάος που σε τυλίγει… και η φράση σας «Μάχη Εσαεί» ισχύει και δεν γίνεται να πάψει να αποτελεί τον ατέρμονο αγώνα μπροστά σε εκείνη και τον εαυτό σας, τους άλλους κι εσάς.
    Αν μάθεις να κάνεις τα πάντα με το αριστερό σου χέρι γιατί έχασες το δεξί σου, δεν σημαίνει ότι θα πάψει ποτέ να σου λείπει το ένα από τα δυό… και κάθε φορά που κοιτάς και δεν είναι εκεί, πονάει το ίδιο. Μέλη αφήνουμε πίσω φίλε, μέλη, το μόνο πλεονέκτημα είναι πως οι αδαείς δεν μπορούν να δούν ότι μας λείπουν.

    Παρά την άποψή μου, σας εύχομαι εσείς να «καθαρίσετε».

  31. Φεβρουαρίου 19, 2009 στο 5:30 μμ

    Να ελευθερωθείς.
    Σταγόνα σταγόνα να γίνεσαι άνθρωπος.

    πιάσε ένα φιλί!
    🙂

  32. Φεβρουαρίου 19, 2009 στο 8:53 μμ

    Καταπληκτικό φίλε!!!

    Δεν έχω να προσθέσω τίποτα, με κάλυψαν και οι προσχολιάσαντες.

  33. Φεβρουαρίου 20, 2009 στο 1:39 μμ

    Τους δρόμους τους αγαπάω, τα παράσιτα όχι. Περπάτα ασταμάτητα. Αλλά σταμάτα και για κανένα τσιγάρο που και που…

    ΥΓ. Το τραγούδι που διάλεξες είναι στοιχειό…

  34. Φεβρουαρίου 21, 2009 στο 5:30 μμ

    όμορφο το ποίημα! αν και ξαφνιάστηκα που βρήκα τον αγγελάκα αποκάτω!
    χαιρετισμούς απο Ελσίνκι,
    Ιάκωβος

  35. Φεβρουαρίου 23, 2009 στο 12:26 πμ

    Όλα είναι δρόμος φίλε μου. Είναι όμορφο που ο δικός σου είναι ποιητικός

  36. Φεβρουαρίου 25, 2009 στο 1:52 πμ

    καινούργια σάρκα βορά στο δρόμο?
    Σπατάλη, αγάπη μου, σπατάλη!!
    Αλλά θα μου πεις τι αξίζει η ζωή αν δεν είναι σπάταλη…..


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Φοβάστε;

Δήλωση

apoklinousa-1

Η γωνιά του Ιατρίδη…

Δήλωση




Αλήτες, ρουφιάνοι, bloggers!

+Σουβλόγησον-Τσίκνησον+

Φεβρουαρίου 2009
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιαν.   Μαρ. »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
232425262728  

Δημοφιλή άρθρα


Αρέσει σε %d bloggers: