Αρχείο για Φεβρουαρίου 2011

18
Φεβ.
11

Untitled

 

17/01/2010

 

 

 

Ήθελα να σου γράψω

καιρό τώρα.

Όλον αυτόν τον καιρό

που σε έχω αφήσει βαθιά

μέσα μου να κείτεσαι

άγνωστε κιτρινισμένε εαυτέ μου.

Και εγώ ελεύθερος βάτραχος

να προχωρώ τον δρόμο της ματαιότητας.

Μάταια όμως.

Αν δεν σε δω στα μάτια

δεν θα σε αποτάξω.

Δεν θα σε αγαπήσω συγχρόνως.

Και είναι τόσο μεγάλη

η δίψα μου

ώστε ξύπνησε και το υποσυνείδητο και ζητάει γράμματα.

Πεζά, κεφαλαία δεν το νοιάζει.

Δεν μου είπε.

Γράμματα να βάλει στη σειρά τις εικόνες.

Συμπυκνωμένες καθώς είναι

δεν μπορείς παρά να τα παρατήσεις

και να μην γράψεις τίποτα.

 

Σηκώθηκα από το κρεβάτι

ιδρωμένος.

Άνοιξα το στόμα

και βγήκε από μέσα
ένας λαίμαργος σκορπιός.

Παραλίγο να φάει τα σωθικά μου

αλλά δεν πρόλαβε, σκέφτηκα,

μιας και αναπνέω ακόμα.

Έβαλα το χέρι στην καρδιά

και ήρθε ο σκορπιός να καθίσει δίπλα.

 

Η καρδιά χτυποραγούσε.

 

Άγνωστος παλμός και άγνωστος ρυθμός.

Προσπάθησα να καταλάβω

ακουμπώντας και το άλλο χέρι δίπλα.

Έκανε μία χραπ ο σκορπιός

και το τσίμπησε.

Πλεονεξίες

δεν τις αντέχει.

 

Η καρδιά επανήλθε.

 

Έτσι και εγώ

έπαψα να αποζητώ

γράμματα συμφιλίωσης.

Άλλωστε τα συναισθήματά μου

είναι τόσο έντονα

που είμαι σίγουρος πως αυτό οφείλεται

στο λευκό χαρτί.

 

Αυτές οι λευκές επιταγές, πάντα ήταν το όνειρό μου.

Advertisements
07
Φεβ.
11

Δεν φοβάμαι να φοβάμαι

]

Όλα αυτά τα γράφω, πλήρης φόβων και όχι ημερών. Για το δεύτερο σκέλος θα περιμένετε πολύ.

Τα γράφω για αυτήν την καινούρια προσπάθεια (ακούγεται σαν προεκλογική καμπάνια αλλά δεν είναι. Διότι εδώ όποιος θέλει το παρατάει το καράβι). Για αυτήν την προσπάθεια που σίγουρα δεν θα ρίξει κυβερνήσεις, δεν θα καλυτερέψει τον κόσμο, δεν θα καλυτερέψει ίσως την ψυχική διάθεση του καθένα. Τα γράφω όλα για το τελευταίο «ίσως».

Αυτή τη γαμημένη λέξη που σέρνει πίσω της, σαν το μαστίγιο με τις εννιά ουρές, τον φόβο. Και σου τρώει τα σωθικά. Το μαστίγιο μπορεί να έχει πολλές ονομασίες όπως: πολιτικός, προσωπικός, θρησκευτικός, αν και έχω την αίσθηση πως όλα αυτά περικλείονται στον πολιτικό φόβο.

Και έλεγα για το «ίσως»:

  • Ίσως να χάσω την δουλειά μου αν δεν πάω με το ρεύμα
  • Ίσως να μην χειρουργήσει καλά το παιδί μου αν δεν του δώσω φακελάκι
  • Ίσως τον άλλο μήνα μου πάρουν το σπίτι αν δεν κάνω την περαίωση
  • Ίσως… ίσως… ίσως
  • Ίσως για όλα τα παραπάνω να φταίω εγώ.

Και το ένα τσιγάρο διαδέχεται το άλλο για να τσουρουφλίσεις στην κάφτρα όλα τα ίσως και τους φόβους. Που σίγουρα τους έχεις δεχτεί αλλά σίγουρα δεν τους έχεις προκαλέσει. Και είμαι κάθετος σε αυτό.

Ήρθε η ώρα αγαπητοί, να πέσουν οι μάσκες αλλά και να πέσουν φάπες. Αντιδημοκρατικό αλλά απαραίτητο για να συνεχίσουμε να ζούμε με καθαρή την συνείδηση. Φάπες πολλές. Για να φοβηθούν και οι απέναντι. Ποιοί είναι αυτοί; Εν καιρώ αγαπητοί. Ο καθένας (φόβος) για τον εαυτό του.

Σίγουρα αυτή η προσπάθεια θα μιλάει για τον φόβο και σίγουρα θα φοβάται. Προσωπικά φοβάμαι όταν θα μπει κάποιος και θα χρειαστεί κάποια στιγμή να ξαραχνιάσει τούτο το βλόγ που δημιουργείται. Μέχρι τότε θα είμαστε εδώ να τα λέμε και νατα πίνουμε φοβούμενοι μήπως δεν ακούει κανείς. Φοβούμενοι μήπως κάνουμε ακόμα μία e-πανάσταση. Μα πάνω από όλα φοβούμενοι μήπως το χτικιό του φόβου τελικά το πετάξουμε από πάνω μας. Γι αυτό λοιπόν «δεν φοβάμαι να φοβάμαι».

Το ποστ αυτό έχει γραφτεί στα πλαίσια της προσπάθειας να ανακαλύψουμε τον φόβο. Δείτε περισσότερα εδώ: http://grfear.blogspot.com/

06
Φεβ.
11

Αντίστροφη μέτρηση

…ξεκίνησε

η αντίστροφη…

πολύ…

e-πανάσταση…

και έτσι καλά είναι…

από το ολότελα…

ο λαός λέει όχι εγώ…

αύριο τα σπουδαία




Φοβάστε;

Δήλωση

apoklinousa-1

Η γωνιά του Ιατρίδη…

Δήλωση




Αλήτες, ρουφιάνοι, bloggers!

+Σουβλόγησον-Τσίκνησον+

Φεβρουαρίου 2011
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Ιαν.   Μαρ. »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28