Αρχείο για Μαρτίου 2011

04
Μαρ.
11

Βράδυ Πέμπτης

Μόλις έχω βγει στην βεράντα να καπνίσω ένα τσιγάρο. Το τέταρτο της ημέρας και ήταν 1 το πρώι. Δύσκολη ημέρα και αυτή. Όπως και οι προηγούμενες. Όπως και οι επόμενες. Τί να πει και το στεφάνι μου που περνάει άλλα τόσα; Είπαμε: εδώ θα αφήσουμε τα κόκκαλά μας και ευχαριστημένος δεν θα είναι κανείς. Μια ζωή θα τρέχουμε για να καλύψουμε μία άλλη ζωή. Εσωτερικό τέρας και αδηφάγο.

Κάτω από το σπίτι μου υπάρχει ένα καφενείο. Πολλές φορές έχω στήσει αυτί ακούγοντας τα γερόντια να τσακώνονται ακόμα για το ποια χούντα είναι καλύτερη να μας κυβερνάει. Στρίβω τσιγάρο, ανάβω και ρουφάω. Ο καπνός κατεβαίνει και μαλακώνει τα σωθικά. Όταν κάνεις τσιγάρο ανά τετράωρο, καταλαβαίνεις καλύτερα την γλύκα του. Κοιτάω στον δρόμο. Ψυχή. Το καφενείο πρέπει να έχει αδειάσει. Μόνο ένα άτομο φεύγει χωρίς να πει καν καληνύχτα.

Τον παρακολουθώ. Είναι το μοναδικό κινούμενο θέαμα. Απενεργοποιεί τον συναγερμό του αυτοκινήτου. Μεγάλο αυτοκίνητο. Πανάκριβο αυτοκίνητο. Ανοίγει την πόρτα και εγώ καθώς καταλαβαίνω πως το κινούμενο θέαμα απομακρύνεται από την συντροφιά μου, γυρνάω πάλι στον εαυτό μου. Κοιτάω τις πιπεριές Φλωρίνης που έχω φυτέψει και σκέφτομαι πως πρέπει να τις ποτίσω κάποια στιγμή. Μαραίνονται επικίνδυνα και δεν τους αξίζει.

Ο Θεός όμως είναι εδώ. Ρίγος με διαπερνά. Μόλις σκέφτηκα το πότισμα ένα τσιρτσίρισμα νερού διαπέρασε την ησυχία της νύχτας. Η τρίχα σηκώθηκε κάγκελο. Πιστεύω στην ύπαρξη του Θεού αλλά με τον τρόπο μου. Ποτέ δεν περίμενα να εμφανιστεί έτσι μπροστά μου. Για μια στιγμή νόμιζα ότι ήρθε να με πάρει που έχω παραμελήσει τον κήπο μου. Το τσιρτσίρισμα συνέχισε και κάπως ήρθα στην πραγματικότητα, γυρνάω το βλέμμα στα διπλανά σπίτια να δω ποιός ποτίζει μέσα στην νύχτα.

Το βλέμμα πέφτει στον πενηντάρη που πριν από λίγο είχε βγει από το καφενείο. Αυτός, το αυτοκίνητο, η πόρτα ανοιχτή. Είχε ανοίξει το φερμουάρ, την είχε πετάξει έξω και κατούραγε στην μέση του δρόμου. Λεβέντικα. Αρχοντικά. Με το άλλο χέρι προσπαθούσε να τραβήξει ένα εμπόδιο που τον δυσκόλευε στην αναπνοή. ΔΕΝ μπορείς να φανταστείς φίλε αναγνώστη πόσο βαθιά μπορεί να πάει το δάχτυλο στην μύτη. Στο τέλος, και αφού κρύφτηκα καθώς αντί να ντραπεί αυτός ντράπηκα εγώ, τραβάει ένα κλάσιμο και ένα ρέψιμο (αξιοθαύμαστος συγχρονισμός φίλε αναγνώστη), μπαίνει στο αμάξι και εξαφανίζεται.

Έχω μείνει με το τσιγάρο στο χέρι. Έχει τελειώσει και σχεδόν μου καίει τα δάχτυλα. Το μυαλό ξέφυγε στο απέναντι πεύκο. Φορτωμένο με κουκουνάρια έτοιμα να πέσουν. Φορτωμένο το μυαλό χρειάστηκε απλώς ένα κατούρημα για να αδειάσει λίγο.

συνεχίζεται…




Φοβάστε;

Δήλωση

apoklinousa-1

Η γωνιά του Ιατρίδη…

Δήλωση




Αλήτες, ρουφιάνοι, bloggers!

+Σουβλόγησον-Τσίκνησον+

Μαρτίου 2011
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Φεβ.   Απρ. »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  

Δημοφιλή άρθρα