04
Μαρ.
11

Βράδυ Πέμπτης

Μόλις έχω βγει στην βεράντα να καπνίσω ένα τσιγάρο. Το τέταρτο της ημέρας και ήταν 1 το πρώι. Δύσκολη ημέρα και αυτή. Όπως και οι προηγούμενες. Όπως και οι επόμενες. Τί να πει και το στεφάνι μου που περνάει άλλα τόσα; Είπαμε: εδώ θα αφήσουμε τα κόκκαλά μας και ευχαριστημένος δεν θα είναι κανείς. Μια ζωή θα τρέχουμε για να καλύψουμε μία άλλη ζωή. Εσωτερικό τέρας και αδηφάγο.

Κάτω από το σπίτι μου υπάρχει ένα καφενείο. Πολλές φορές έχω στήσει αυτί ακούγοντας τα γερόντια να τσακώνονται ακόμα για το ποια χούντα είναι καλύτερη να μας κυβερνάει. Στρίβω τσιγάρο, ανάβω και ρουφάω. Ο καπνός κατεβαίνει και μαλακώνει τα σωθικά. Όταν κάνεις τσιγάρο ανά τετράωρο, καταλαβαίνεις καλύτερα την γλύκα του. Κοιτάω στον δρόμο. Ψυχή. Το καφενείο πρέπει να έχει αδειάσει. Μόνο ένα άτομο φεύγει χωρίς να πει καν καληνύχτα.

Τον παρακολουθώ. Είναι το μοναδικό κινούμενο θέαμα. Απενεργοποιεί τον συναγερμό του αυτοκινήτου. Μεγάλο αυτοκίνητο. Πανάκριβο αυτοκίνητο. Ανοίγει την πόρτα και εγώ καθώς καταλαβαίνω πως το κινούμενο θέαμα απομακρύνεται από την συντροφιά μου, γυρνάω πάλι στον εαυτό μου. Κοιτάω τις πιπεριές Φλωρίνης που έχω φυτέψει και σκέφτομαι πως πρέπει να τις ποτίσω κάποια στιγμή. Μαραίνονται επικίνδυνα και δεν τους αξίζει.

Ο Θεός όμως είναι εδώ. Ρίγος με διαπερνά. Μόλις σκέφτηκα το πότισμα ένα τσιρτσίρισμα νερού διαπέρασε την ησυχία της νύχτας. Η τρίχα σηκώθηκε κάγκελο. Πιστεύω στην ύπαρξη του Θεού αλλά με τον τρόπο μου. Ποτέ δεν περίμενα να εμφανιστεί έτσι μπροστά μου. Για μια στιγμή νόμιζα ότι ήρθε να με πάρει που έχω παραμελήσει τον κήπο μου. Το τσιρτσίρισμα συνέχισε και κάπως ήρθα στην πραγματικότητα, γυρνάω το βλέμμα στα διπλανά σπίτια να δω ποιός ποτίζει μέσα στην νύχτα.

Το βλέμμα πέφτει στον πενηντάρη που πριν από λίγο είχε βγει από το καφενείο. Αυτός, το αυτοκίνητο, η πόρτα ανοιχτή. Είχε ανοίξει το φερμουάρ, την είχε πετάξει έξω και κατούραγε στην μέση του δρόμου. Λεβέντικα. Αρχοντικά. Με το άλλο χέρι προσπαθούσε να τραβήξει ένα εμπόδιο που τον δυσκόλευε στην αναπνοή. ΔΕΝ μπορείς να φανταστείς φίλε αναγνώστη πόσο βαθιά μπορεί να πάει το δάχτυλο στην μύτη. Στο τέλος, και αφού κρύφτηκα καθώς αντί να ντραπεί αυτός ντράπηκα εγώ, τραβάει ένα κλάσιμο και ένα ρέψιμο (αξιοθαύμαστος συγχρονισμός φίλε αναγνώστη), μπαίνει στο αμάξι και εξαφανίζεται.

Έχω μείνει με το τσιγάρο στο χέρι. Έχει τελειώσει και σχεδόν μου καίει τα δάχτυλα. Το μυαλό ξέφυγε στο απέναντι πεύκο. Φορτωμένο με κουκουνάρια έτοιμα να πέσουν. Φορτωμένο το μυαλό χρειάστηκε απλώς ένα κατούρημα για να αδειάσει λίγο.

συνεχίζεται…

Advertisements

8 Responses to “Βράδυ Πέμπτης”


  1. Μαρτίου 4, 2011 στο 3:19 μμ

    σήμερα μπορεί και να αφοδεύσει. 😛 🙂

  2. 2 Side21
    Μαρτίου 4, 2011 στο 5:38 μμ

    Τα παιδιά στο σχολειό μου κάνουν αποχή γιατί κόπηκαν οι μετακινήσεις απ’ τα γύρω χωριά …
    λόγω που το κράτος έχει απλώρψτο το ΚΤΕΛ για χρόνια !!!
    Χθες με πήρε η κόρη μου και μου ανακοίνωσε πως προγραμματίζεται το κόψιμο Δωρεά Βιβλίων στο Πανεπιστήμιο !!! Απ’ το 63 μέχρι τώρα κανένας δεν το τόλμησε, ούτε οι συνταγματάρχες …
    Μετά μου λες κι εσύ ρέψιμο και κάσιμο !!! Θα τους πάρει ο διάολος του κερατά !!!

  3. 3 Side21
    Μαρτίου 4, 2011 στο 5:40 μμ

    Συγνώμη για τα σαρδάμ …
    αλλά τα νεύρα μου χορεύουν …
    μαζί και τα δάχτυλα στο πληκτρολόγιο !!!

  4. Μαρτίου 7, 2011 στο 10:58 μμ

    Όπως λέγει και το «Γυρίζοντας τον Γαλαξία με ωτοστόπ»: DON’T PANIC!
    Πότισε τις πιπεριές Φλωρίνης καλύτερα κι ευχαριστήσου τον καπνό σου.
    Χρειαζόμαστε στιγμές χαλάρωσης, όπως κι αν μας δίνονται αυτές.

    Φιλιά πολλά:)

  5. Μαρτίου 8, 2011 στο 5:58 μμ

    γάμησέ τα.
    αν η σκέψη σου γιά νερό μετουσιώνεται από το θεό σε κατούρημα και κλάσιμο, με τρόμο σκέφτομαι
    τι θα γινόταν άν σκεφτόσουνα τίποτα σε χαλβά φαρσάλων.
    δ

  6. Μαρτίου 8, 2011 στο 11:57 μμ

    Αυτό το ποστ ήταν σόκινγκ…
    Σκέφτομαι τις σκηνές κι αναρριγώ…

  7. 7 giant13
    Μαρτίου 13, 2011 στο 5:38 μμ

    Χα χα χα… κι αυτός σκασμένος θα ήταν. Όλα αυτά……τον ανακούφισαν. Ας τον δούμε με συμπάθεια.

  8. 8 nuclear
    Απρίλιος 19, 2011 στο 1:10 πμ

    δυό αράδες στοίχοι, για μένα… για σένα… για όλους.

    Είναι κάτι στιγμές,
    τρυφερές και λεπτές,
    σαν κλωστές τυλιγμένες σ’ αδράχτι,
    σε γυρνούν απαλά,σε μεθούν σιωπηρά,
    σε γεμίζουν με πείσμα και άχτι…

    Για όλα αυτά που ζητάς,
    για πολλά που πονάς,
    για το τίποτε μιας ευτυχίας,
    και γυρνάς σαν τρελός,
    του καθρέφτη εαυτός,
    θύμα-θύτης κακής συγκυρίας.

    Πλημμυρίζουν το χθες
    μαγεμένες σκιές,
    που ξοπίσω μου γράφουν τροχιά,
    με κρατούνε θαρρώ
    σαν αλήθειες παλιές
    σε λαβύρινθο δέσμιο βαθιά..

    Είναι κάτι στιγμές,σα μικρές πινελιές
    ζωγραφιάς που δεν έχει τελειώσει,
    λείπουν λίγα ακριβά
    των χρωμάτων νερά,
    για να δώσουν του τόπου τη γνώση..

    Για τους κήπους της γης,
    για το ροζ της αυγής,
    για το κύμα που απόμεινε μόνο,
    να χαϊδεύει με αφρούς,
    τους πικρούς μας καημούς
    και να διώχνει της πίκρας τον πόνο..


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Φοβάστε;

Δήλωση

apoklinousa-1

Η γωνιά του Ιατρίδη…

Δήλωση




Αλήτες, ρουφιάνοι, bloggers!

+Σουβλόγησον-Τσίκνησον+

Μαρτίου 2011
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Φεβ.   Απρ. »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  

Αρέσει σε %d bloggers: