24
Απρ.
11

Καλή Ανάσταση

Το καλό της υπόθεσης είναι ότι έμαθα την διαδρομή σπίτι-Παίδων απ’ έξω και την επιστροφή φυσικά.

Το κακό της υπόθεσης είναι ότι έμαθα την διαδρομή σπίτι-Παίδων απ’ έξω και την επιστροφή φυσικά.

Δεν προλάβαμε να χαρούμε για 2 μήνες τον ερχομό του τεράστιου, μπήκε ο πολυαγαπημένος μου πεθερός στο νοσοκομείο με λευχαιμία. 7 μήνες μαρτύριο. Για όλη την οικογένεια αλλά κυρίως για αυτόν. Και ήρθε την Δευτέρα η κηδεία. Έχασα τον άνθρωπο που μου έμαθε τί σημαίνει Τζέντλεμαν. Τον άνθρωπο που μου έδειξε πως τα «οικογενειακά συμβούλια» είναι ευτυχία, στρωμένοι γύρω από το τρπέζι να συζητάμε την στρατηγική στην δουλειά τις επόμενες μέρες μα κυρίως να γελάμε, να πίνουμε και να τρώμε. Τον άνθρωπο που την αγάπη την μοίραζε απλόχερα. Τον άνθρωπο που έλεγε «Γειά σου γαμπρέ μου» και φωτίζονταν τα μπλε μάτια του και μαζί με τα δικά του και της γυναίκας μου. Τον άνθρωπο που πάντα θα στεναχωριέμαι, θα θλίβομαι και θα νιώθω ανακούφιση όταν τον μνημονεύω. Ανακούφιση που τον γνώρισα και στεναχώρια που τον έχασα.  Και τον γνώρισα μόλις 3 χρόνια. Και νιώθω ευτυχής γι αυτόν τον χρόνο. Θλιμένος για την διάρκεια.

Δεν προλάβαμε να τον πενθήσουμε και την Πέμπτη έπρεπε να μπούμε στο νοσοκομείο για τον μικρό μου γιο.

Τώρα κάθομαι και βλέπω τον τεράστιο να κοιμάται. Και να περιμένει να αλλάξουν οι παραστάσεις. Μάταια. Θα πάρει μέρες στην καλύτερη. Βλέπω και την Αγία στο βάθος να ξεκλέβει κάποιες ώρες ύπνου καθώς το βράδυ πρέπει να ελέγχει το μηχανάκι που μετράει του παλμούς, να μην πέσουν κάτω από τους 70. Το ασβέστιο κολλημένο για 12 ώρες στο 7,2. Δεν λεέι να ανέβει με τίποτα. Τουλάχιστον με πάνω από 7 δεν μπορεί να πάθει εκείνη την κρίση. Την κρίση που εσύ καρδιά μου άντεξες με μόνο μερικές κοκκινίλες στο δέρμα. Στην ψυχή δεν ξέρω ακόμα.

Βλέπω τους γιατρούς να περνάνε και απάντηση καμία. Μόνο η έκφραση «καλά πάμε. Θα το παρακολουθούμε». Και στο μυαλό να έρχονται τα χειρότερα. Να τα ρίχνεις στο πάτωμα και αυτά να ξανασηκώνονται. Και να με πιάνουν τα κλάματα όταν ο χρόνος επαρκεί για να σκεφτώ.

Μια εβδομάδα πλας στο Παίδων. Στον τέταρτο όροφο. Το ασβέστιο κατρακύλησε στο 6,9 από 8 που είχε ανέβει.  Είχαν περάσει 24 ώρες που τον είχαν αποσυνδέσει από την ενδοφλέβια παροχή και του δίναν πρωί βράδυ από το στόμα. Οι γιατροί πριν μια μέρα είχαν πει, μετά από τα αποτελέσματα των αιματολογικών πως είιναι κατά 90% θέμα διατροφής και μη έκθεσης στον Ήλιο. Διότι η βιταμίνη D, η οποία είναι από τους βασικούς λόγους συγκράτησης του ασβεστίου, ήταν σχεδόν ανύπαρκτη. Με κατώτερο όριο το 20 ή το 30 στον μικρό μετρήθηκε στο 4,5. Τουλάχιστον προς το παρόν δεν σκέφτομαι τα χειρότερα.

Ξεκινήσαμε ενδομυικές ενέσεις βταμίνης για να γεμίσουν οι αποθήκες. Μία κάθε εβδομάδα για 4 εβδομάδες. Και μετά άλλες 4 λήψεις από το στόμα. Προχθές η πρώτη.

Αύξηση ασβεστίου μετρήθηκε χθες. Στο 7,1 ανεβήκαμε. Συνετέλεσε μεν η αύξηση των αριθμών λήψεων από το στόμα αλλά σίγουρα έχει ενεργήσει ο οργανισμός και ξεκινάει να ρυθμίζεται από την πρώτη ένεση την προχθεσινή.

Περιμένοντας σήμερα τους γιατρούς να ξαναπάρουν αίμα στον μικρό για να δούμε αν η άνοδος συνεχίζεται, χτυπάει το τηλέφωνο. «Έλα μωρό μου. Ο μεγάλος έκανε εμετό και διάρροια». Ο μεγάλος που λίγες ώρες πριν του είπα: «Μου λείπεις καρδιά μου. Άντε να γίνει καλά ο κούτσης να σε σφίξω στην αγκαλιά μου.» Και μου απάντησε: «Και εμένα μου λείπεις μπαμπά μου». Και ξεκίνησα να κλαίω για το δεύτερό μου παιδί. Σαν παιδί και εγώ. Να προσμένω σαν το υπέρτατο δώρο να του σφίξω όλους στην αγκαλιά μου ταυτόχρονα. ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ γαμώτο.

Και εσύ καρδιά μου, άυπνη 3 μέρες, να κρατάς Θερμοπύλες. Πόσα σου χρωστάω άραγε;

Δεν έχω διάθεση ούτε να σερφάρω. Ούτε τον χρόνο βεβαίως. Διάθεση έχω μόνο να πάρω όλη την οικογένειά μου στο σπίτι το συντομότερο.

Το παρόν συντάχθηκε σε μία εβδομάδα μέσα στο νοσοκομείο κομμάτι κομμάτι. Όπως κομμάτι κομμάτι μου φεύγει η ψυχή σε κάθε άσχημο νεύμα του γιατρού.  Και γαμώτο τα έχω βαρεθεί τα νοσοκομεία.

Ελπίζω στην δική μας Ανάσταση σύντομα.

Advertisements

16 Responses to “Καλή Ανάσταση”


  1. Απρίλιος 24, 2011 στο 3:46 πμ

    Κουράγιο, κουράγιο και δύναμη!
    Όλα θα πάνε καλά, θα το δεις.
    Φιλιά σε όλους σας, ιδιαίτερα στο μικρό

  2. Απρίλιος 24, 2011 στο 7:19 πμ

    υπομονή χαμόγελο δύναμη.
    ό, τι χρειαστείτε μην διστάσετε.
    χρόνια πολλά καλά χιλιοευτυχισμένα ξέγνοιαστα όμορφα.
    φιλιά σου πολλά!

  3. Απρίλιος 24, 2011 στο 12:13 μμ

    Πολύ σύντομα!

    Σας αγαπάμε όλους 🙂

  4. Απρίλιος 24, 2011 στο 8:46 μμ

    Θα ‘ρθει, νησάκι μου
    και θα χαμογελάμε όλοι ξανά, με τον Τεράστιο και τα γέλια του, τον Τρομερό και τις ατάκες του…
    Θα ‘ρθει, να το ξέρεις

    Φιλιά κι από μας
    πολλά 🙂

  5. Απρίλιος 25, 2011 στο 12:16 πμ

    Εύχομαι όλα αυτά να γίνουν σύντομα παρελθόν και όλη η οικογένεια γύρω απ το τραπέζι να χαμογελά ξανά με υγεία.

    Χριστός Ανέστη με τς ευχές μου:)

  6. Απρίλιος 25, 2011 στο 12:19 πμ

    Εύχομαι φίλε μου …
    όλα να σας πάνε καλά …
    και γρήγορα να γίνουν …
    απλώς μια δυσάρεστη ανάμνηση …
    κι από νοσοκομεία ούτε απ’ έξω !!!
    Φιλιά κι ευχές για περαστικά σε όλους …

  7. 8 Spy
    Απρίλιος 26, 2011 στο 4:51 πμ

    ΜΑΧΗ ΕΣΑΕΙ φίλε μου!
    ΜΑΧΗ ΕΣΑΕΙ!!!!!!!!!!

    Εσύ μου το έμαθες αυτό. Είναι καιρός νομίζω να στο θυμίσω.
    Εύχομαι το επόμενο πράγμα που θα μάθουμε για σένα και την οικογένειά σου να ξεχειλίζει ανακούφιση.

  8. Απρίλιος 26, 2011 στο 4:15 μμ

    Χριστός Ανέστη! ευχομαι να τελειωσουν ολα συντομα…!

  9. Απρίλιος 26, 2011 στο 10:09 μμ

    Kαλέ μου φίλε, πολύ στενοχωρήθηκα με όσα διαβάζω…

    Συλλυπητήρια για τον πεθερό σου…

    Ξέρω από Νοσοκομεία Παίδων (πέντε παιδιά ήταν ο λόγος για να τα μάθω πολύ καλά) και τις λαχτάρες τους.
    «Διάθεση έχω μόνο να πάρω όλη την οικογένειά μου στο σπίτι το συντομότερο»
    ΄Εχω βιώσει τούτο το συναίσθημα με τον «προωράκο» μου και το έχω περιγράψει παλαιότερα
    ΣΕ ΝΟΙΩΘΩ και ΣΥΜΠΑΣΧΩ
    Εύχομαι να είναι περαστικά και να μείνουν μόνο σαν ανάμνηση και σύντομα να είστε όλοι ΜΙΑ ΑΓΚΑΛΙΑ!!!

    Φιλι και Γλαρένιες αγκαλιές

  10. Απρίλιος 28, 2011 στο 12:29 πμ

    Ειναι απο τις λιγες, τις ελαχιστες φορες που θελω να κανω μια μεγαλη αγκαλια σε εναν ανθρωπο που δεν ξερω, ισως γιατι τα λογια στα ζορια ειναι περιττα !..Ευχομαι τα δυσκολα να περασαν και να ειστε καλα και οι τρεις σας..καθε μερα περισσοτερο.. Μια τσιμπια (μαλακη)κι απο μενα στον μικρουλη 🙂

  11. Απρίλιος 28, 2011 στο 11:00 πμ

    Θα έρθει και η ανάσταση μέσα σου… υπομονή.
    Όλοι έναν Γολγοθά ανεβαίνουμε και …χανόμαστε εκεί πάνω στο βουνό, αλλά να που σε βρήκα. Όταν κατεβούμε θα κεράσεις μπύρα γιατί δεν πήρα λεφτά μαζί μου ρε συ. Τα λέμε .

  12. Απρίλιος 28, 2011 στο 2:11 μμ

    τι να πω ρε παιδιά, όντως σας έχει πάει πολύ ….φεράτζα τελευταία, ευτυχώς που είστε όλοι μαχητές και δεν το βάζετε κάτω, εύχομαι Χρόνια σας Πολλά κι όλα να πάνε καλά από δω και μπρός, φιλιά σε όλη τη φαμίλια

  13. Απρίλιος 28, 2011 στο 8:30 μμ

    Περαστικά σας, φίλτατε. Και γρήγορα μάλιστα.

  14. Απρίλιος 29, 2011 στο 11:38 μμ

    μετα απο τοση βροχη,ερχεται ο ηλιος…
    εκεινον τον υπεροχο μεγαλο ηλιο που ζωγραφιζει ο τρομερος!!¨:)
    ολα καλα θα πανε…
    το ξερουμε ολοι!!!
    μια μεγαλη αγκαλια και απο εμας εδω…
    πολλα πολλα φιλια

  15. Απρίλιος 30, 2011 στο 12:28 μμ

    αντε ηρθε η δικη σας ανασταση επιτελους!!!!
    χρονια πολλα!!!!¨
    :)))))
    ολοι μαζι σπιτι παλι!!!
    🙂


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Φοβάστε;

Δήλωση

apoklinousa-1

Η γωνιά του Ιατρίδη…

Δήλωση




Αλήτες, ρουφιάνοι, bloggers!

+Σουβλόγησον-Τσίκνησον+

Απρίλιος 2011
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Μαρ.   Μάι. »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
252627282930  

Δημοφιλή άρθρα


Αρέσει σε %d bloggers: