Αρχείο για Μαΐου 2011

24
Μάι.
11

1489 λέξεις για την κρίση (λέξεις υπάρχουν)

 

Μικρός ήμουν και μεγάλωσα. Με ελπίδες με πόνο και με όνειρα. Σαν όλα τα παιδιά (σχεδόν). Από μικρός άκουγα συγκεκριμένες λέξεις καθημερινά. Σαν να έπρεπε να κάνω την διατριβή μου σε αυτό που θα σκέφτομαι όταν θα μεγαλώσω. Οι λέξεις άλλαζαν ανάλογα με την εποχή και επανερχόντουσαν ανάλογα με την συγκυρία. Πάντα όμως «επίκαιρες». Πάντα «έτοιμες» και πάντα «φρέσκιες».

Παιδί της μεταπολίτευσης γεννήθηκα και δεν είδα κάποια επανάσταση στο πετσί μου. Δεν είδα κάποιο ξεσηκωμό. Δεν είδα τίποτα. Μαμούχαλος πέρασα την ζωή μου. Μεγάλωσα μέσα σε, κυρίως, κακουχίες. Οικονομικές. Δεν ήξερα όμως πώς να αντιδράσω. Ούτε οι δικοί μου. Δεν βολεύτηκαν πουθενά. Αλλά δεν ήξεραν. Αυτό που είχαν μέσα τους είναι ότι οι κακουχίες οι οικονομικές είχαν έρθει λόγω χούντας και έπρεπε η Ελλάδα να μπει σε ρυθμό ανάπτυξης! Είδατε ειρωνεία; Το πίστευαν πραγματικά και έτσι το ίδιο σκεπτικό μεταλαμπάδευσαν σε μένα, με το ίδιο σκεπτικό ζούσαν. Ήρεμοι, χωρίς αντιδράσεις μην τυχόν και χάσουν την δουλίτσα τους (δεν τα αναφέρω υποτιμητικά, Ήρωες ήταν οι άνθρωποι) και δεν έχουν ψωμί να φάνε τους μήνες εκείνης της εποχής.

Αλλαγή λέγαν είναι και θα περάσει. Θα έρθουν καλύτερες μέρες. Θα σταματήσουμε να ψάχνουμε εικοσάδραχμα στις τρύπιες τσέπες για να πάτουμε μισό κιλό ψωμί να φάμε. Αυτοί οι από πάνω δεν μπορεί. Γραμματιζούμενοι είναι, καλά τα λένε, θα τα φτιάξουν τα πράγματα. Δεν θα μας αφήσουν έτσι. Και έτσι και μας σώσουν, κορώνα στο κεφάλι μας θα τους έχουμε. Και περνούσαν οι μέρες και τα χρόνια. Και αλλαγή δεν ερχόταν. Αντίθετα μάθαμε για ΟΝΕ. Αλλά υπό όρους. Και έτσι προς το παρόν έπρεπε να κάνουμε λίγη ακόμα λιτότητα και μετά θα μπούμε με τα τσαρούχια στην ΟΝΕ. Στην οποία πλέον η χώρα θα απογειωθεί. Θα εκσυγχρονιστεί. Και αυτό ήταν που αποζητούσαμε τελικά.

Ο εκσυγχρονισμός. Να γίνουμε κάτι νέο. Πιο ωραίο. Πιο ευρω-πέο. Πιο γαμάτο ρε παιδί μου. Να μην μείνουμε μπουρτζόβλαχοι. Να παίξουμε λίγο χρηματιστήριο. Πώς όμως; Αφού λεφτά δεν έχουμε. Είμαστε ακόμα σε λιτότητα γιατί έτσι έχουμε μάθει αλλά δεν ξέρουμε ως πότε και δεν μας νοιάζει. Δεν μας νοιάζει γιατί θα πάρουμε δάνειο 1 εκατομύριο σε δρχ και ουχί σε ευρώ για να τα επενδύσουμε στο χρηματιστήριο. Να αυγατίσουν και να γίνουν σπίτι να βάλουμε το κεφάλι μας μέσα. Να πάρουμε και ένα καλό αμάξι. Γιατί το παλιό πάλιωσε πλέον. Δεν αρμόζει στην Ευρώπη. Όπως δεν αρμόζει στην Ευρώπη το ΟΝΕ. Και έτσι καλύτερα το κάνανε Ε.Ε. Θυμίζει λίγο το SS. Αλλά μόνο λίγο. Και αφού αυτοί προχωράνε μπροστά έτσι πρέπει και εμείς. Να προχωρήσουμε μπροστά.

Κλείσανε οι πόρτες του Χρηματιστηρίου και μείναν οι πολλοί μέσα με τα κλειδιά από έξω. Βαφτίστηκαν ως οι εγκλωβισμένοι του Χρηματιστηρίου και άσε να προχωρήσουμε παρακάτω. Λίγο ακόμα λιτότητα και θα φτιάξουν τα πράγματα. Η κυβέρνηση θα κάνει τα δέοντα για να προφυλάξει τους πολίτες της. Όχι πριν το κακό. Άλλωστε κανείς δεν τους εξέλεξε για να είναι μάντεις εκεί στην Βουλή. Δεν το γνωρίζανε το φιάσκο με το Χρηματιστήριο. Αλλά τώρα που το είδαν θα το φτιάξουν. Λίγο ακόμα λιτότητα χρειάζεται και όλα θα φτιάξουν. Όπως και σε κάθε άλλη υπόθεση διαπλοκής και διαφθοράς έτσι και εδώ η κυβέρνηση προαναγγέλει: « θα μπει το μαχαίρι στο κόκκαλο, δεν θα υπολογίσει το ανάλογο πολιτικό κόστος, θα χυθεί άπλετο φως, δεν θα χαριστούμε σε κανέναν, οι υπεύθυνοι θα βρεθούν και θα τους αποδοθούν όλες οι ευθύνες όσο ψηλά και αν βρίσκονται, σε αυτό το θέμα θα υπάρξει απόλυτη διαφάνεια και φυσικά θα λάμψει η αλήθεια.»

Και πολλά άλλα γίναν από τότε. Πολλά Βατοπέδια έχουν θαφτεί και δεν  τα ξέρουμε και ούτε πρόκειται να τα μάθουμε, πολλές Siemens. Όπως και κάποια που έχουμε μάθει από σπόντα τα μάθαμε ή από συμφέρον τρίτου. Έχετε την εντύπωση πως τα ΜΜΕ είναι εδώ για πληροφόρηση;

Και έτσι περάσαν τα χρόνια. Κι άλλα χρόνια και άλλη υπομονή. Και άλλη υπομονή για τις ευθύνες που παρέμεναν ορφανές, με έναν λαό σε σύγχυση. Τελείως άπραγο καθώς δεν ήξερε τί να πολεμήσει. Τί έχει απέναντί του. Και έκανε υπομονή. Κάποια στιγμή όλα θα φτιάξουν. Τόσα χρόνια λιτότητας κάναμε. Δεν γίνεται. Όλο και κάποιο κομπόδεμα θα έχει μείνει για να κάνουμε επενδύσεις σαν χώρα. Να σταματήσουμε να δανειζόμαστε από τρίτους. Να μπούμε στον ρυθμό ανάπτυξης που περιμένουμε.

 Και αυτό ήρθε. Φευγαλέα και ψεύτικα αλλά ήρθε. Ήρθε το έτος σημάδι για τον ελληνικό πολιτισμό. Ο φάρος μας στην διαδρομή μας. Η ολυμπιάδα που όλοι περιμένανε. Και νάσου μεγάλα λόγια από εδώ. Και κοίτα μεγάλα έργα από εκεί. Κοίτα λαέ ανάπτυξη. Κοίτα χαμηλά ποσοστά ανεργίας. Κοίτα δουλειές με φούντες. Μακροημέρευση δεν ήθελες; Την έχεις και με το παραπάνω. Αλλά οι αγώνες έφυγαν. Τα μεγάλα έργα αράχνιασαν και τα βάλαμε στον κώλο μας. Αντίθετα στα όσα μας λέγανε οι ΑΡΔ πως τα στάδια γίνονται για τον λαό. Για να πηγαίνει να αθλείται η νεολαία. Αλήθεια πόσες φορές άκουσα αυτήν την παπαριά Θεέ μου;  Όλα ήταν πούτσες μπλε και το ξέραμε. Αλλά ξέραμε να κάνουμε υπομονή. Ξέραμε τόσα χρόνια. Άλλωστε το λέγανε οι μεγάλοι πως δεν θα υπάρξουν πρόσθετα μέτρα. Δεν υπάρχει λόγος.

Και σιγά σιγά και υπομονετικά ήρθαμε στο σήμερα. Εδώ που ο κόμπος έφτασε στο χτένι αλλά πλέον δεν είμαι σίγουρος για τίποτα. Ούτε καν για την αντίδρασή μου. Σίγουρα δεν θα είναι e-πανάσταση. Σίγουρα αν σκουρίνουν λίγο ακόμα τα πράγματα προκειμένου να κατεβάσω κεφάλι, όπως έκανα τόσα χρόνια, ΣΙΓΟΥΡΑ θα πάρω κεφάλια. Όσα μπορώ και αν μπορώ. Σίγουρα θα πέσουν φάπες. Σε κάθε χοντρομπαλά και μη πολιτικό. Κρατικό ή τοπικό. Θα καούν μέσα μου όλοι. Και οι χλωροί και οι ξεροί. Δεν θα τολμούν να βγουν έξω. Γιατί πλέον δεν θα μπορώ να αγοράσω γιαούρτι να τους το ρίξω. Και έτσι θα τους ρίξω φάπες. Και αυτό δεν είναι από τα ΘΑ που ακούγαμε τόσα χρόνια. Αυτό δεν είναι κάτι το μη υπαρκτό. Το αίμα έχει φτάσει στο κεφάλι και επιστροφή δεν υπάρχει.

Πλέον όλοι οι καρεκλοκένταυροι πολιτικάντηδες είναι απέναντί μου και με εμποδίζουν. Πλέον, τους ψηφίζω δεν τους ψηφίζω, θα προσπαθήσω να τους γαμήσω. Έτσι απλά και ξάστερα. Αυτός είναι σκοπός της ζωής μου μετά από το να επιβιώσω εγώ και η οικογένειά μου. Να γαμήσω όλους αυτούς που φτάσανε το μέλλον μου εδώ που είναι χωρίς να με ρωτήσουν. Όλους αυτούς και τα φερέφωνά τους που τώρα με κατηγορούν, κύριε Παπαδημητρίου του ΣΚΑΙ, πως έχω βάλει και εγώ το χεράκι μου σε αυτήν την κρίση και πρέπει πλέον να δεχτώ τις διαρθρωτικές αλλαγές. Πρέπει να ωριμάσω. Να ωριμάσεις εσύ ρε γαμημένε που τολμάς να αναφέρεσαι σε μένα χωρίς καν να με ξέρεις. Χωρίς να ξέρεις την πείνα που έχουν περάσει οι δικοί μου. Που προσπαθούσαν με νύχια και με δόντια να μην την μεταφέρουν σε μένα. Εν αγνοία μας γινόντουσαν όλα και το ξέρεις. Ούτε για τους δανεισμούς δεν μας ρώτησε κανείς, ούτε για τους Ολυμπιακούς, ούτε για τα ομόλογα. Όλα στην πλάτη μας και στην πλάτη των γονιών μας κατ’ αρχήν. Αγράμματοι ήταν οι άνθρωποι και δεν μπορούσαν να ξέρουν. Και αγράμματους τους θέλατε ΕΣΕΙΣ. Για να τους πηγαίνετε όπου θέλετε. Με αυτήν την δωρεάν δημόσια παιδεία των χωριών. Με έναν δάσκαλο ανά τρίμηνο.

Λοιπόν κ.κ Πάγκαλε και ΣΙΑ να τα βάλουμε τα πράγματα σε μία βάση. Μαζί ΔΕΝ τα φάγαμε. Το μαρτυράει και η κοιλιά άλλωστε.  Δεν έχω βάλει κανένα χεράκι. Δεν έχω παντελωνιάσει καμία μίζα. Δεν έχω διοριστεί από κανέναν. Δεν έχω κυβερνήσει. Δεν έχω κλέψει (έστω ότι έκλεψα ένα λεξικό κάποια στιγμή αλλά το πληρώνω χρόνια τώρα με την έλλειψη λέξεων που μου επέβαλλε ο εαυτός μου). Δεν έχω εξαπατήσει. Δεν είμαι πολιτικός. Οπότε τα πράγματα είναι απλά: ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΩ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ. Απόδειξέ μου μαλάκα από τους 300 πως χρωστάω ΕΓΩ έστω και ένα ευρώ. Έστω και μία γαμημένη δρχ, πέρα από το λεξικό. Βρες μου ένα πραγματικό ευρώ  η δρχ που χρωστάω στο κράτος σε αντιδιαστολή με όσα μου έχει στερήσει και εγώ δηλώνω υπεύθυνα και με την βούλα πως θα στήσω κώλο να με πάρει όλη η τρώικα. Όλο το ΔΝΤ.

Μέχρι να ανακαλύψετε κάτι τέτοιο, εγώ θα είμαι απέναντί σας. Με κίνηση εναντίον σας πλέον και όχι στάσιμος. Δεν θα δεχτώ πλέον τίποτα από όσα μου ορίζετε. Θα είμαι ο εφιάλτης που δεν έχετε τολμήσει να ονειρευτείτε. Θα φτύσετε το μητρικό γάλα που έχετε πιει. Και προσέξτε, σας το ξαναλέω και επισημαίνω: Φροντίζω να τηρώ τις υποσχέσεις και τα χρέη μου στο ακέραιο. Γιατί έτσι έμαθα να είμαι απέναντί σας. Εσείς που τα κάνατε πουτάνα εσείς να τα λουστείτε. Στα αρχίδια μου που θα βρείτε τα λεφτά για τα χρέη. Εγώ δεν πρόκειται να σας δώσω τσακιστή δρχ. Δεν μπορείτε τόσα χρόνια να μου μιλάτε για λιτότητα και αντί να μου δώσετε στο τέλος να φτάνω να χρωστάω κιόλας. Είναι αδιανόητο.

Μπορεί να λαϊκίζω αλλά εγώ μπορώ να το κάνω. Αυτοί οι 300 ξυσαρχίδιδες της Βουλής δεν μπορούν. Και οι εκφράσεις του τύπου θα το περάσουμε μαζί και θα βγούμε νικητές είναι πέρα για πέρα όχι η αισιόδοξη πλευρά του πράγματος αλλά για παιδιά νηπιαγωγίου. Δεν θέλω να κάνω τίποτα μαζί σας. Με γαμήσατε τόσα χρόνια. Προτιμώ να γαμιέμαι μόνος μου από εδώ και πέρα.

Κουφάλες…

19
Μάι.
11

Βάδισμα

«Τους διέκρινα να κρατούν τα είδωλά τους μέσα στην αγκαλιά τους σαν μεγάλα παραλυτικά παιδιά.»

Η εξαφάνιση και η επαναφορά, ο αναδιπλασιασμός που επιβάλει η φωτογραφική εικόνα και κυρίως η επιθυμία ως προβολή, βρίσκονται στο κέντρο αυτής της εργασίας του Θανάση Αποστόλου.

Ο ίδιος αναφέρει: «Δούλεψα στα τυφλά, ενίοτε υπνοβατώντας, κι έπειτα προσπάθησα να συγκροτήσω, με τις ύλες που προέκυψαν, συντάγματα της κατακερματισμένης πραγματικότητας, έχοντας συνεχώς κατά νου ότι η γλώσσα και η εικόνα έχουν απαξιωθεί πλήρως. Οι εικόνες και τα ομοιώματα στο πλαίσιο αυτής της εργασίας είναι ύπνος αυτές καθαυτές.»

Το έργο αρθρώνεται σε τρία μέρη:

1/ Τέσσερα πανομοιότυπα, διχοτομημένα εκμαγεία γυναικείου σώματος σε καθιστή στάση. Την τομή τους διαπερνά ένα μπαστούνι για τυφλούς. Σπάγκοι συγκρατούν τα δύο τμήματα του εκμαγείου μαζί με το μπαστούνι. Ισάριθμα μόνιτορ παρακολούθησης έχουν τοποθετηθεί αντίκρυ στο κάθε διχοτομημένο ομοίωμα συντάσσοντας ζεύγη στοιχείων που καταλαμβάνουν το δάπεδο. Στα τρία από τα τέσσερα μόνιτορ παρακολουθούμε άντρες που κοιμούνται στα πόδια ενός κοριτσιού ενώ στο τέταρτο βλέπουμε το εκμαγείο επανασυγκολλημένο.

2/ Το σχισμένο θραύσμα ενός ελληνιστικού χαμόγελου που έχει περιδεθεί με τον σπάγκο ενός γιο γιο. Στην τομή του θραύσματος, ανάμεσα στα χείλη, παρεμβάλλεται η σφήνα μιας πόρτας.

3/ Την κατάλευκη προβολή ενός γυναικείου στόματος που μειδιά.

Απέναντι από αυτή, ο ίδιος ο καλλιτέχνης, φορώντας μια μάσκα ύπνου κοιμάται στο δάπεδο ενώ από το στόμα του βγαίνει ένα σύρμα επικαλυμμένο με πυρίτη που εκτείνεται στον τοίχο.

ΘΑΝΑΣΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ

Εγκαίνια: Τρίτη 10 Μαίου 2011Διάρκεια: εως 18 Ιουνίου 2011

Ώρες λειτουργίας: Τρίτη – Παρασκευή 11.00 – 14.00 & 18.00 – 21.00

Σάββατο: 11.00 – 15.00

ΥΓ. Ο Θανάσης είναι φίλος. Δάσκαλος θα τον έλεγα.Για μένα. Με πολλές «αναλύσεις» για την τέχνη, την ποίηση και την ψυχολογία. Για τις διεργασίες που υπήρχαν πίσω από το Νόμπελ του Σεφέρη. Για καμιά δεκαριά φορές που τον είδα.

Έχουμε να βρεθούμε κοντά 5 χρόνια. Δεν θα ξεχάσω πώς χάιδευα το γλυπτό πόδι που είχε φτιάξει, ή την φωτογραφία του «ξεχειλωμένου προσώπου» μπροστά από τις μπαταρίες φορτηγών ή πως μιλούσα με τον ίδιο τον Θανάση. Και τυχαία τον βρήκα σήμερα εδώ. Θα προσπαθήσω να προλάβω να τον επισκεφθώ.

13
Μάι.
11

So fuck you anyway

there’s a look on your face

I would like to knock out

 see the sin in your grin

and the shape of your mouth

all I want is to see you

 in terrible pain

though we won’t ever meet

I remember your name

στίχοι από εδώ με δώρο ένα όμορφο βίδεο

φωτογραφία από εδώ

ΥΓ. Σίγουρα δεν αναφέρομαι στην εξουσία των μπάτσων

02
Μάι.
11

Το κατακάθι

Όταν ένα σοκ μεγάλο περνάει, μένουν τα κατακάθια να πιωθούν. Αυτά τα δύσκολα.

Βγήκαμε από το νοσοκομείο, ελπίζω για πάντα. Θα το δείξουν οι διαδοχικές εξετάσεις για την παρακολούθηση που λέγαμε. Σπάνια η συγκυρία της ασθένειας μας είπαν (χαμηλό ασβέστιο με ταυτόχρονα χαμηλή βιταμίνη D που προέρχεται από τον Ήλιο). Σπάνια που αν δεν ασχολιόταν πλειάδα γιατρών ίσως να είμασταν ακόμα μέσα. Ίσως…

Οι μέρες θα δείξουν αν η άνοδος του ασβεστίου συνεχίζεται και παράλληλα συνεχίζεται και η πτώση του φωσφόρου. Εν καιρώ.

Το κατακάθι είναι που με καίει. Εκεί που είμαι στην ρουτίνα μου, στο σπιτάκι μου και στην οικογένειά μου, ξαφνικά γινόμαστε από 2 χωριά χωριάτες. Ο μεγάλος στην  γιαγιά, ο μικρός με την γυναίκα στο νοσοκομείο, και εγώ μόνος να κρατάω τοίχους στο άδειο και κρύο σπίτι. Και τα καλοριφέρ τα δούλευα κανονικά. Μάταια. Δεκατέσσερις μέρες δεν μπόρεσα να κρατηθώ ούτε λεπτό στο διπλό κρεβάτι. Στον καναπέ γάμησα τον σβέρκο μου αλλά ήταν το λιγότερο που με απασχολούσε.

Το κατακάθι όμως λέει και άλλα. Λέει πως η ρουτίνα ίσως να μην είναι και ρουτίνα με την σημερινή έννοια. Ίσως να είναι και το ζητούμενο. Γιατί όταν την έχασα στην φουρτούνα, κολύμπησα. Καλά θαρρώ. Άντεξα. Τώρα όμως, με το πέρας της φουρτούνας χάνω το πάτωμα από τα πόδια μου. Τώρα που χάθηκε η βεβαιότητα. Η βεβαιότητα του οι άλλοι πεθαίνουν όχι εμείς. Την βεβαιότητα του πρώτα θα γεράσω και μετά θα πεθάνω ενώ τα παιδιά μου θα γεράσουν και εκείνα κτλ.

Και το πάτωμα φεύγει και γλιστρά και χάνεται. Και εμφανίζεται κινούμενη άμμος. Που δεν σκοτώνει. Δεν κάνει χάρες. Ποτίζει με αβεβαιότητα. Ποτίζει με το φόβο όχι ότι θα σε σκοτώσει. Αυτό πλέον είναι το λιγότερο. Αλλά πως έχει την δύναμη να βλάψει αυτούς που αγαπάς.

Κύριε Μοίρη, σκόπευα αλλιώς να εκθιάσω τις μουσικές που έχω μαζέψει από εσάς αλλά κάθε αλλιώς είναι αλλιώτικο. Αυτή η μουσική σας ανήκει όπως μου την χαρίσατε απλώχερα. Τα συναισθήματα του πάνω κειμένου αποτυπώνονται σε αυτό το δημιούργημα. Και σας ευχαριστώ.

Συνεχίζεται…




Φοβάστε;

Δήλωση

apoklinousa-1

Η γωνιά του Ιατρίδη…

Δήλωση




Αλήτες, ρουφιάνοι, bloggers!

+Σουβλόγησον-Τσίκνησον+

Μαΐου 2011
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Απρ.   Ιολ. »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  

Δημοφιλή άρθρα