02
Μάι.
11

Το κατακάθι

Όταν ένα σοκ μεγάλο περνάει, μένουν τα κατακάθια να πιωθούν. Αυτά τα δύσκολα.

Βγήκαμε από το νοσοκομείο, ελπίζω για πάντα. Θα το δείξουν οι διαδοχικές εξετάσεις για την παρακολούθηση που λέγαμε. Σπάνια η συγκυρία της ασθένειας μας είπαν (χαμηλό ασβέστιο με ταυτόχρονα χαμηλή βιταμίνη D που προέρχεται από τον Ήλιο). Σπάνια που αν δεν ασχολιόταν πλειάδα γιατρών ίσως να είμασταν ακόμα μέσα. Ίσως…

Οι μέρες θα δείξουν αν η άνοδος του ασβεστίου συνεχίζεται και παράλληλα συνεχίζεται και η πτώση του φωσφόρου. Εν καιρώ.

Το κατακάθι είναι που με καίει. Εκεί που είμαι στην ρουτίνα μου, στο σπιτάκι μου και στην οικογένειά μου, ξαφνικά γινόμαστε από 2 χωριά χωριάτες. Ο μεγάλος στην  γιαγιά, ο μικρός με την γυναίκα στο νοσοκομείο, και εγώ μόνος να κρατάω τοίχους στο άδειο και κρύο σπίτι. Και τα καλοριφέρ τα δούλευα κανονικά. Μάταια. Δεκατέσσερις μέρες δεν μπόρεσα να κρατηθώ ούτε λεπτό στο διπλό κρεβάτι. Στον καναπέ γάμησα τον σβέρκο μου αλλά ήταν το λιγότερο που με απασχολούσε.

Το κατακάθι όμως λέει και άλλα. Λέει πως η ρουτίνα ίσως να μην είναι και ρουτίνα με την σημερινή έννοια. Ίσως να είναι και το ζητούμενο. Γιατί όταν την έχασα στην φουρτούνα, κολύμπησα. Καλά θαρρώ. Άντεξα. Τώρα όμως, με το πέρας της φουρτούνας χάνω το πάτωμα από τα πόδια μου. Τώρα που χάθηκε η βεβαιότητα. Η βεβαιότητα του οι άλλοι πεθαίνουν όχι εμείς. Την βεβαιότητα του πρώτα θα γεράσω και μετά θα πεθάνω ενώ τα παιδιά μου θα γεράσουν και εκείνα κτλ.

Και το πάτωμα φεύγει και γλιστρά και χάνεται. Και εμφανίζεται κινούμενη άμμος. Που δεν σκοτώνει. Δεν κάνει χάρες. Ποτίζει με αβεβαιότητα. Ποτίζει με το φόβο όχι ότι θα σε σκοτώσει. Αυτό πλέον είναι το λιγότερο. Αλλά πως έχει την δύναμη να βλάψει αυτούς που αγαπάς.

Κύριε Μοίρη, σκόπευα αλλιώς να εκθιάσω τις μουσικές που έχω μαζέψει από εσάς αλλά κάθε αλλιώς είναι αλλιώτικο. Αυτή η μουσική σας ανήκει όπως μου την χαρίσατε απλώχερα. Τα συναισθήματα του πάνω κειμένου αποτυπώνονται σε αυτό το δημιούργημα. Και σας ευχαριστώ.

Συνεχίζεται…

Advertisements

4 Responses to “Το κατακάθι”


  1. 1 Spy
    Μαΐου 3, 2011 στο 12:53 πμ

    Αυτό δεν είναι ποστ. Είναι ποίηση!
    Βαθιά από μέσα. Από τα σκοτεινά.
    Θάρρος φίλε!

  2. Μαΐου 4, 2011 στο 2:08 μμ

    Εγώ τώρα σε κάτι τέτοια μπροστά τι να πω; Καταλαβαίνετε…
    Να ευχηθώ μόνο, ποτέ ξανά με τέτοιες αφορμές να μην μας αποδείξετε τη μεγαλοσύνη και την ευαισθησία σας, ποτέ ξανά να μην μας αφήσετε άφωνους με τέτοιες αιτίες.
    Φιλιά πολλά, σε όλους σας..

  3. Μαΐου 8, 2011 στο 9:52 πμ

    αυτό ακριβώς, μα αυτό ακριβώς, κάθε μέρα κερασμένη είναι, δεν την έχουμε στην τσέπη, να είστε όλοι σιδερένιοι εύχομαι, για την σκουριά θα βρούμε φάρμακα…

  4. 4 σεφ
    Μαΐου 13, 2011 στο 12:19 μμ

    καλημέρες
    πολλές καλημέρες
    σε όλους, με όλους
    καλημέρες μαζί


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Φοβάστε;

Δήλωση

apoklinousa-1

Η γωνιά του Ιατρίδη…

Δήλωση




Αλήτες, ρουφιάνοι, bloggers!

+Σουβλόγησον-Τσίκνησον+

Μαΐου 2011
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Απρ.   Ιολ. »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  

Αρέσει σε %d bloggers: