24
Μάι.
11

1489 λέξεις για την κρίση (λέξεις υπάρχουν)

 

Μικρός ήμουν και μεγάλωσα. Με ελπίδες με πόνο και με όνειρα. Σαν όλα τα παιδιά (σχεδόν). Από μικρός άκουγα συγκεκριμένες λέξεις καθημερινά. Σαν να έπρεπε να κάνω την διατριβή μου σε αυτό που θα σκέφτομαι όταν θα μεγαλώσω. Οι λέξεις άλλαζαν ανάλογα με την εποχή και επανερχόντουσαν ανάλογα με την συγκυρία. Πάντα όμως «επίκαιρες». Πάντα «έτοιμες» και πάντα «φρέσκιες».

Παιδί της μεταπολίτευσης γεννήθηκα και δεν είδα κάποια επανάσταση στο πετσί μου. Δεν είδα κάποιο ξεσηκωμό. Δεν είδα τίποτα. Μαμούχαλος πέρασα την ζωή μου. Μεγάλωσα μέσα σε, κυρίως, κακουχίες. Οικονομικές. Δεν ήξερα όμως πώς να αντιδράσω. Ούτε οι δικοί μου. Δεν βολεύτηκαν πουθενά. Αλλά δεν ήξεραν. Αυτό που είχαν μέσα τους είναι ότι οι κακουχίες οι οικονομικές είχαν έρθει λόγω χούντας και έπρεπε η Ελλάδα να μπει σε ρυθμό ανάπτυξης! Είδατε ειρωνεία; Το πίστευαν πραγματικά και έτσι το ίδιο σκεπτικό μεταλαμπάδευσαν σε μένα, με το ίδιο σκεπτικό ζούσαν. Ήρεμοι, χωρίς αντιδράσεις μην τυχόν και χάσουν την δουλίτσα τους (δεν τα αναφέρω υποτιμητικά, Ήρωες ήταν οι άνθρωποι) και δεν έχουν ψωμί να φάνε τους μήνες εκείνης της εποχής.

Αλλαγή λέγαν είναι και θα περάσει. Θα έρθουν καλύτερες μέρες. Θα σταματήσουμε να ψάχνουμε εικοσάδραχμα στις τρύπιες τσέπες για να πάτουμε μισό κιλό ψωμί να φάμε. Αυτοί οι από πάνω δεν μπορεί. Γραμματιζούμενοι είναι, καλά τα λένε, θα τα φτιάξουν τα πράγματα. Δεν θα μας αφήσουν έτσι. Και έτσι και μας σώσουν, κορώνα στο κεφάλι μας θα τους έχουμε. Και περνούσαν οι μέρες και τα χρόνια. Και αλλαγή δεν ερχόταν. Αντίθετα μάθαμε για ΟΝΕ. Αλλά υπό όρους. Και έτσι προς το παρόν έπρεπε να κάνουμε λίγη ακόμα λιτότητα και μετά θα μπούμε με τα τσαρούχια στην ΟΝΕ. Στην οποία πλέον η χώρα θα απογειωθεί. Θα εκσυγχρονιστεί. Και αυτό ήταν που αποζητούσαμε τελικά.

Ο εκσυγχρονισμός. Να γίνουμε κάτι νέο. Πιο ωραίο. Πιο ευρω-πέο. Πιο γαμάτο ρε παιδί μου. Να μην μείνουμε μπουρτζόβλαχοι. Να παίξουμε λίγο χρηματιστήριο. Πώς όμως; Αφού λεφτά δεν έχουμε. Είμαστε ακόμα σε λιτότητα γιατί έτσι έχουμε μάθει αλλά δεν ξέρουμε ως πότε και δεν μας νοιάζει. Δεν μας νοιάζει γιατί θα πάρουμε δάνειο 1 εκατομύριο σε δρχ και ουχί σε ευρώ για να τα επενδύσουμε στο χρηματιστήριο. Να αυγατίσουν και να γίνουν σπίτι να βάλουμε το κεφάλι μας μέσα. Να πάρουμε και ένα καλό αμάξι. Γιατί το παλιό πάλιωσε πλέον. Δεν αρμόζει στην Ευρώπη. Όπως δεν αρμόζει στην Ευρώπη το ΟΝΕ. Και έτσι καλύτερα το κάνανε Ε.Ε. Θυμίζει λίγο το SS. Αλλά μόνο λίγο. Και αφού αυτοί προχωράνε μπροστά έτσι πρέπει και εμείς. Να προχωρήσουμε μπροστά.

Κλείσανε οι πόρτες του Χρηματιστηρίου και μείναν οι πολλοί μέσα με τα κλειδιά από έξω. Βαφτίστηκαν ως οι εγκλωβισμένοι του Χρηματιστηρίου και άσε να προχωρήσουμε παρακάτω. Λίγο ακόμα λιτότητα και θα φτιάξουν τα πράγματα. Η κυβέρνηση θα κάνει τα δέοντα για να προφυλάξει τους πολίτες της. Όχι πριν το κακό. Άλλωστε κανείς δεν τους εξέλεξε για να είναι μάντεις εκεί στην Βουλή. Δεν το γνωρίζανε το φιάσκο με το Χρηματιστήριο. Αλλά τώρα που το είδαν θα το φτιάξουν. Λίγο ακόμα λιτότητα χρειάζεται και όλα θα φτιάξουν. Όπως και σε κάθε άλλη υπόθεση διαπλοκής και διαφθοράς έτσι και εδώ η κυβέρνηση προαναγγέλει: « θα μπει το μαχαίρι στο κόκκαλο, δεν θα υπολογίσει το ανάλογο πολιτικό κόστος, θα χυθεί άπλετο φως, δεν θα χαριστούμε σε κανέναν, οι υπεύθυνοι θα βρεθούν και θα τους αποδοθούν όλες οι ευθύνες όσο ψηλά και αν βρίσκονται, σε αυτό το θέμα θα υπάρξει απόλυτη διαφάνεια και φυσικά θα λάμψει η αλήθεια.»

Και πολλά άλλα γίναν από τότε. Πολλά Βατοπέδια έχουν θαφτεί και δεν  τα ξέρουμε και ούτε πρόκειται να τα μάθουμε, πολλές Siemens. Όπως και κάποια που έχουμε μάθει από σπόντα τα μάθαμε ή από συμφέρον τρίτου. Έχετε την εντύπωση πως τα ΜΜΕ είναι εδώ για πληροφόρηση;

Και έτσι περάσαν τα χρόνια. Κι άλλα χρόνια και άλλη υπομονή. Και άλλη υπομονή για τις ευθύνες που παρέμεναν ορφανές, με έναν λαό σε σύγχυση. Τελείως άπραγο καθώς δεν ήξερε τί να πολεμήσει. Τί έχει απέναντί του. Και έκανε υπομονή. Κάποια στιγμή όλα θα φτιάξουν. Τόσα χρόνια λιτότητας κάναμε. Δεν γίνεται. Όλο και κάποιο κομπόδεμα θα έχει μείνει για να κάνουμε επενδύσεις σαν χώρα. Να σταματήσουμε να δανειζόμαστε από τρίτους. Να μπούμε στον ρυθμό ανάπτυξης που περιμένουμε.

 Και αυτό ήρθε. Φευγαλέα και ψεύτικα αλλά ήρθε. Ήρθε το έτος σημάδι για τον ελληνικό πολιτισμό. Ο φάρος μας στην διαδρομή μας. Η ολυμπιάδα που όλοι περιμένανε. Και νάσου μεγάλα λόγια από εδώ. Και κοίτα μεγάλα έργα από εκεί. Κοίτα λαέ ανάπτυξη. Κοίτα χαμηλά ποσοστά ανεργίας. Κοίτα δουλειές με φούντες. Μακροημέρευση δεν ήθελες; Την έχεις και με το παραπάνω. Αλλά οι αγώνες έφυγαν. Τα μεγάλα έργα αράχνιασαν και τα βάλαμε στον κώλο μας. Αντίθετα στα όσα μας λέγανε οι ΑΡΔ πως τα στάδια γίνονται για τον λαό. Για να πηγαίνει να αθλείται η νεολαία. Αλήθεια πόσες φορές άκουσα αυτήν την παπαριά Θεέ μου;  Όλα ήταν πούτσες μπλε και το ξέραμε. Αλλά ξέραμε να κάνουμε υπομονή. Ξέραμε τόσα χρόνια. Άλλωστε το λέγανε οι μεγάλοι πως δεν θα υπάρξουν πρόσθετα μέτρα. Δεν υπάρχει λόγος.

Και σιγά σιγά και υπομονετικά ήρθαμε στο σήμερα. Εδώ που ο κόμπος έφτασε στο χτένι αλλά πλέον δεν είμαι σίγουρος για τίποτα. Ούτε καν για την αντίδρασή μου. Σίγουρα δεν θα είναι e-πανάσταση. Σίγουρα αν σκουρίνουν λίγο ακόμα τα πράγματα προκειμένου να κατεβάσω κεφάλι, όπως έκανα τόσα χρόνια, ΣΙΓΟΥΡΑ θα πάρω κεφάλια. Όσα μπορώ και αν μπορώ. Σίγουρα θα πέσουν φάπες. Σε κάθε χοντρομπαλά και μη πολιτικό. Κρατικό ή τοπικό. Θα καούν μέσα μου όλοι. Και οι χλωροί και οι ξεροί. Δεν θα τολμούν να βγουν έξω. Γιατί πλέον δεν θα μπορώ να αγοράσω γιαούρτι να τους το ρίξω. Και έτσι θα τους ρίξω φάπες. Και αυτό δεν είναι από τα ΘΑ που ακούγαμε τόσα χρόνια. Αυτό δεν είναι κάτι το μη υπαρκτό. Το αίμα έχει φτάσει στο κεφάλι και επιστροφή δεν υπάρχει.

Πλέον όλοι οι καρεκλοκένταυροι πολιτικάντηδες είναι απέναντί μου και με εμποδίζουν. Πλέον, τους ψηφίζω δεν τους ψηφίζω, θα προσπαθήσω να τους γαμήσω. Έτσι απλά και ξάστερα. Αυτός είναι σκοπός της ζωής μου μετά από το να επιβιώσω εγώ και η οικογένειά μου. Να γαμήσω όλους αυτούς που φτάσανε το μέλλον μου εδώ που είναι χωρίς να με ρωτήσουν. Όλους αυτούς και τα φερέφωνά τους που τώρα με κατηγορούν, κύριε Παπαδημητρίου του ΣΚΑΙ, πως έχω βάλει και εγώ το χεράκι μου σε αυτήν την κρίση και πρέπει πλέον να δεχτώ τις διαρθρωτικές αλλαγές. Πρέπει να ωριμάσω. Να ωριμάσεις εσύ ρε γαμημένε που τολμάς να αναφέρεσαι σε μένα χωρίς καν να με ξέρεις. Χωρίς να ξέρεις την πείνα που έχουν περάσει οι δικοί μου. Που προσπαθούσαν με νύχια και με δόντια να μην την μεταφέρουν σε μένα. Εν αγνοία μας γινόντουσαν όλα και το ξέρεις. Ούτε για τους δανεισμούς δεν μας ρώτησε κανείς, ούτε για τους Ολυμπιακούς, ούτε για τα ομόλογα. Όλα στην πλάτη μας και στην πλάτη των γονιών μας κατ’ αρχήν. Αγράμματοι ήταν οι άνθρωποι και δεν μπορούσαν να ξέρουν. Και αγράμματους τους θέλατε ΕΣΕΙΣ. Για να τους πηγαίνετε όπου θέλετε. Με αυτήν την δωρεάν δημόσια παιδεία των χωριών. Με έναν δάσκαλο ανά τρίμηνο.

Λοιπόν κ.κ Πάγκαλε και ΣΙΑ να τα βάλουμε τα πράγματα σε μία βάση. Μαζί ΔΕΝ τα φάγαμε. Το μαρτυράει και η κοιλιά άλλωστε.  Δεν έχω βάλει κανένα χεράκι. Δεν έχω παντελωνιάσει καμία μίζα. Δεν έχω διοριστεί από κανέναν. Δεν έχω κυβερνήσει. Δεν έχω κλέψει (έστω ότι έκλεψα ένα λεξικό κάποια στιγμή αλλά το πληρώνω χρόνια τώρα με την έλλειψη λέξεων που μου επέβαλλε ο εαυτός μου). Δεν έχω εξαπατήσει. Δεν είμαι πολιτικός. Οπότε τα πράγματα είναι απλά: ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΩ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ. Απόδειξέ μου μαλάκα από τους 300 πως χρωστάω ΕΓΩ έστω και ένα ευρώ. Έστω και μία γαμημένη δρχ, πέρα από το λεξικό. Βρες μου ένα πραγματικό ευρώ  η δρχ που χρωστάω στο κράτος σε αντιδιαστολή με όσα μου έχει στερήσει και εγώ δηλώνω υπεύθυνα και με την βούλα πως θα στήσω κώλο να με πάρει όλη η τρώικα. Όλο το ΔΝΤ.

Μέχρι να ανακαλύψετε κάτι τέτοιο, εγώ θα είμαι απέναντί σας. Με κίνηση εναντίον σας πλέον και όχι στάσιμος. Δεν θα δεχτώ πλέον τίποτα από όσα μου ορίζετε. Θα είμαι ο εφιάλτης που δεν έχετε τολμήσει να ονειρευτείτε. Θα φτύσετε το μητρικό γάλα που έχετε πιει. Και προσέξτε, σας το ξαναλέω και επισημαίνω: Φροντίζω να τηρώ τις υποσχέσεις και τα χρέη μου στο ακέραιο. Γιατί έτσι έμαθα να είμαι απέναντί σας. Εσείς που τα κάνατε πουτάνα εσείς να τα λουστείτε. Στα αρχίδια μου που θα βρείτε τα λεφτά για τα χρέη. Εγώ δεν πρόκειται να σας δώσω τσακιστή δρχ. Δεν μπορείτε τόσα χρόνια να μου μιλάτε για λιτότητα και αντί να μου δώσετε στο τέλος να φτάνω να χρωστάω κιόλας. Είναι αδιανόητο.

Μπορεί να λαϊκίζω αλλά εγώ μπορώ να το κάνω. Αυτοί οι 300 ξυσαρχίδιδες της Βουλής δεν μπορούν. Και οι εκφράσεις του τύπου θα το περάσουμε μαζί και θα βγούμε νικητές είναι πέρα για πέρα όχι η αισιόδοξη πλευρά του πράγματος αλλά για παιδιά νηπιαγωγίου. Δεν θέλω να κάνω τίποτα μαζί σας. Με γαμήσατε τόσα χρόνια. Προτιμώ να γαμιέμαι μόνος μου από εδώ και πέρα.

Κουφάλες…

Advertisements

17 Responses to “1489 λέξεις για την κρίση (λέξεις υπάρχουν)”


  1. Μαΐου 24, 2011 στο 12:50 μμ

    σε γουστάρω ξανθό αγόρι

  2. Μαΐου 24, 2011 στο 1:20 μμ

    κι εγώ γουστάρω
    να δεις που και φάπες υπάρχουν

  3. Μαΐου 24, 2011 στο 4:18 μμ

    (κάποιοι -λίγοι- τα έλεγαν όλα αυτά πριν να συμβουν: πως θα συμβούν. αλλά οι πολλοί τους αντιμετωπίζανε σα γραφικούς ή και ανθέλληνες)
    [δε μου αρέσει καθόλου να παίρνω το στυλ «εγώ καλά σου τά’λεγα»]

  4. Μαΐου 24, 2011 στο 4:33 μμ

    @mamma

    Και εγώ μαυρομάτικο κορίτσι!!!

    @kkmoiris

    Μάλιστα συμπυκνωμένες

  5. Μαΐου 24, 2011 στο 4:34 μμ

    @Кроткая

    Μα εγώ σου τα έλεγα 😛

  6. Μαΐου 24, 2011 στο 5:30 μμ

    ε τώρα να μην πω: και λίγα λες; αλλά από την άλλη μήπως όντως τα λόγια είναι περιττά και πρέπει να αρχίσουν μετά τις φάπες κι οι μάπες όντως;

  7. Μαΐου 24, 2011 στο 9:06 μμ

    Ακόμα και γι αυτό μας έχουν πείσει.Ότι είμαστε πολιτικοί και αγωνιούμε μην λαϊκίσουμε.Μα λαϊκίζω σημαίνει μιμούμαι το λαΙκό όταν δεν είμαι λαϊκός.Μας πείσαν ότι είμαστε ένας λαός φλούφληδων που ντρεπόμαστε να μιμούμαστε τους εαυτούς μας-να είμαστε οι εαυτοί μας.
    Καλά τα λέτε.Κι αν τα γέρικά μου χέρια δεν τα πολυκαταφέρνουν στις φάπες,μια κατσαρόλα και μια κουτάλα θα τις βγάλω την πλατεία.

  8. Μαΐου 25, 2011 στο 9:00 πμ

    Όντως κάποιοι τα είχαν πει πριν από πολλά χρόνια. Βλέπεις και τις επιλογές:
    http://www.capital.gr/NewsPrint.asp?id=1201145

  9. Μαΐου 25, 2011 στο 9:30 πμ

    @blueprints

    Ίσως και οι μάπες του σφουγγαρίσματος για την κάθαρση

    @selitsanos

    Ίσως επειδή και εμείς θέλουμε, εκτός από το ότι μας κάνανε, να νιώσουμε κάτι περισσότερο από λαϊκοί.

    Και μόνο η παρουσία σας φτάνει αγαπητέ.

  10. Μαΐου 25, 2011 στο 9:35 πμ

    @La koumbara

    Από τα λίγα βιβλία του Κονδύλη που μου έχουν ξεφύγει και θα το παραγγείλω σήμερα κιόλας. Διάβαζα τις προάλλες το «από τον 20ο στον 21ο αιώνα» και τα σημεία που έβλεπε την ιστορία να διαδραματίζεται πριν καν διαδραματιστούν τα πρώτα γεγονότα των συμβάντων είναι πάρα πολλά. Καταπληκτικός κοινωνιολόγος.

  11. 11 axelk
    Ιουνίου 8, 2011 στο 4:01 μμ

    Νομίζω ότι το post αυτό εκφράζει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο αυτά που νοιώθουμε όλοι μας και που κανένα σύνθημα μιάμιση βδομάδα τώρα στο Σύνταγμα δεν μπόρεσε να πει. Είμαι κι εγώ της ίδιας ακριβώς γενιάς, πέρασα από αυτά ακριβώς τα στάδια που περιγράφεις, έζησα τα ίδια και αυτό που βλέπω τώρα γύρω όχι απλώς δε μου αρέσει, αλλά θα κάνω ό,τι μπορώ για να τους διαλύσω. Όπως λες κι εσύ, όσους και όπως μπορώ.

  12. Ιουνίου 11, 2011 στο 8:57 πμ

    Έτσι , έτσι .
    Όπου σταθούν , κι όπου βρεθούν , κράξιμο και καρπαζά.
    Τι λες, και συ λαϊκίζεις συντοπίτη ε; χα χα χα , και γώ.
    (τόχει η γή μας φαίνεται )
    :))
    δ

  13. Ιουνίου 13, 2011 στο 12:28 μμ

    @axelk

    Καλώς ήρθες. Είμαστε πολλοί.

    @demetrat

    Και να τους λέμε συντοπίτισσα «πού σε πωνεί και που σε σφάζει». 🙂

  14. Ιουνίου 14, 2011 στο 4:13 μμ

    όχι όχι άσεμε και μένα λίγο ….
    , πρώτα να να τους λέμε

    «άει ορέ ζαγάρι πιρπάτα.»
    και σάααπ το καμτίσκι, …και νάχουν ν’ ανέβουν ζαλωμένοι στο Βουλαγαρέλι ααααααααααχααχαααα,
    και μετά εκεί κατά τα μισά , να τς πουδουπατάμε κι να λέμε «που σι πονάει κι που σι σφάζ »

    άει παναγίτσα μου, πώς μας κατάντησαν , να παθαίνουμε ονειρώξεις με τον ξυλοδαρμό του πάγκαλου.!!!!!!
    δ

  15. 15 hinderhalt
    Ιουνίου 19, 2011 στο 1:08 μμ

    Κολληματικό browser game, μπείτε να βοηθήσετε την e-Ελλάδα, μας έχουν πάρει φαλάγγι:
    http://www.erepublik.com/en/referrer/Xitiroglou

  16. Ιουνίου 20, 2011 στο 3:30 μμ

    ΚΑΤΙ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΙΕΣ (και στην Ελλάδα) !!!
    • Η κοινή γνώμη αρχίζει και κάνει παρέα με την κοινή λογική. Είμαστε στο εμείς και όχι στο εγώ.
    • Η κοινή γνώμη είναι μεγάλη πουτάνα, έχει πάρει τους δρόμους και όλες τις πλατείες.
    • Δεν παρακαλάμε γι’ αυτά που δικαιούμαστε. Δράσε ή σκάσε!
    • Η γνώση είναι δύναμη, γι’ αυτό πολεμιέται λυσσαλέα. Όποιος γνωρίζει δεν γίνεται θύμα, γι’ αυτό πολεμιέται η γνώση.
    • Πρώτα ο άνθρωπος, μετά οι αριθμοί.
    • Τα όνειρα δεν συγχωνεύονται.
    • Το δρόμο τον ανοίγεις περπατώντας.
    • Μόνοι μας θα σωθούμε, πάντα έτσι ήταν και πάντα έτσι θα είναι.

  17. 17 giant13
    Ιουνίου 30, 2011 στο 8:40 μμ

    Ένα μεγάλο μπράβο για το κείμενο σου! οδευτή ηλεκτρονίων.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Φοβάστε;

Δήλωση

apoklinousa-1

Η γωνιά του Ιατρίδη…

Δήλωση




Αλήτες, ρουφιάνοι, bloggers!

+Σουβλόγησον-Τσίκνησον+

Μαΐου 2011
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Απρ.   Ιολ. »
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
3031  

Δημοφιλή άρθρα


Αρέσει σε %d bloggers: