05
Σεπτ.
11

Παιδικά τραγούδια

Δε χρειάζεται να είναι κανείς ιδιαίτερα παρατηρητικός για να διαπιστώσει ότι, στα δισκοπωλεία, μεταξύ των κατηγοριών (λαϊκό, έντεχνο, ελαφρό, κλπ) μέσω των οποίων επιχειρείται η ταξινόμηση των δίσκων, υπάρχει μια ιδιαίτερη γωνιά με τα “Παιδικά”. Οι δισκογραφικές εταιρείες, χρόνια τώρα, έχουν στρέψει το βλέμμα τους στην μαζική έκδοση δίσκων με παιδικά τραγούδια και παραμύθια, απευθυνόμενοι κυρίως στους γονείς που ψάχνουν ποιοτικούς τρόπους για να ψυχαγωγήσουν τα παιδιά τους. Όμως, τα κριτήρια που χρησιμοποιούν οι δισκογραφικές, κάθε άλλο παρά ποιοτικά είναι. Η πλειοψηφία των παραγωγών είναι εξαιρετικά πρόχειρα ηχογραφήματα που ακολουθούν γνωστές και ξεπερασμένες “μεθόδους” διαπαιδαγώγησης, με τραγούδια και παραμύθια που θαρρεί κανείς ότι απευθύνονται σε ανθρώπους μειωμένης αντίληψης και αισθητικής!
Η μεγάλη πλειοψηφία των παιδικών δίσκων, αποτελείται από κάτι άθλιες φτηνές ηχογραφήσεις που χρησιμοποιούν παιδιά (ή, ακόμα χειρότερα, ενήλικες που προσπαθούν να μιμηθούν τα παιδιά), τα οποία συνήθως με τη συνοδεία ενός συνθεσάιζερ “ερμηνεύουν” τα γνωστά, χιλιοειπωμένα τραγούδια όπως το «Μια ωραία πεταλούδα», το «Ένα φράγκο η βιολέτα» και άλλα παρόμοια. Το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα τέτοιων ηχογραφήσεων είναι επιεικώς απαράδεκτο, και το χειρότερο είναι ότι, όχι μόνο δεν καταφέρνουν να καλλιεργήσουν τη φαντασία και την αισθητική των παιδιών, αλλά αντίθετα, τα προετοιμάζουν με τον καλύτερο τρόπο ώστε αργότερα να δεχτούν με μεγαλύτερη ευκολία τα υπόλοιπα προϊόντα υποκουλτούρας που προωθούν οι εταιρίες, ώστε να διαβούν (ενήλικες πια) τις πόρτες των νυχτερινών κέντρων και να εκτονωθούν εν μέσω λουλουδιών με τραγούδια αντίστοιχης αισθητικής με αυτά που άκουγαν παιδιά. Όσο για τις ηχογραφήσεις παραμυθιών, εκεί τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα: απονευρωμένη γλώσσα, δίχως ίχνος φαντασίας, “ερμηνείες” που θυμίζουν το διδακτικό ύφος της γεροντοκόρης δασκάλας περασμένων καιρών, και επιλογή παραμυθιών που απροκάλυπτα προωθούν τον συντηρητισμό, την ηττοπάθεια και την ηθική της μιζέριας και της αποχαύνωσης.
Ενώ στους υπόλοιπους τομείς, όπως για παράδειγμα στο παιδικό βιβλίο, παρατηρείται τις τελευταίες δεκαετίες μια σημαντική προσπάθεια με προσεγμένες εκδόσεις, για τις οποίες εργάζονται παιδοψυχολόγοι και αξιόλογοι συγγραφείς με σκοπό την αναβάθμιση του προϊόντος, στη δισκογραφία το τοπίο είναι το ακριβώς αντίθετο: όλο και χειρότερες παραγωγές, ακόμα πιο πρόχειρες, ύποπτα υποβαθμισμένες, χωρίς καμία διάθεση για βελτίωση της αισθητικής και του περιεχομένου τους. Αυτό βεβαίως, δε σημαίνει ότι ανάμεσά τους δεν μπορεί να βρει κανείς και τρομερά αξιόλογες παραγωγές δίσκων με παιδικά τραγούδια. Το κακό όμως είναι ότι, απ’ τη μια αποτελούν μειοψηφία μέσα στο σύνολο των παραγωγών, και απ’ την άλλη, οι πιο αξιόλογοι δίσκοι με παιδικά τραγούδια εκδόθηκαν κατά το παρελθόν, δημιουργώντας την ελπίδα ότι θα υπάρξει και η ανάλογη συνέχεια, κάτι το οποίο τελικά δε συνέβη.

Με αφορμή αυτό το κείμενο ενός βλόγερ που ανακάλυψα «μετά θάνατον του βλογ του» (το παραπάνω κείμενο το βρίσκετε εδώ και με το οποίο συμφωνώ μέχρι την τελεία του) έχω να κάνω ένα ερώτημα: Εσείς τί τραγούδι θα βάζατε να ακούσουν τα παιδιά σας; Τα ζουζούνια που τραγουδούν σαν φυλή της ζιμπάμπουε το «μπάλα μπάλα» (ουγκ!) ή την πινεζοβροχή (στην μπαλονοχώρα), ένα τραγούδι εκπληκτικής ομορφιάς και κυρίως ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ από αυτήν την γλυκήτατη φωνή που χρησιμοποιεί πάνω από 20 λέξεις στο λεξιλόγιο του τραγουδιού; Φυσικά το πρώτο «άσμα» το έχει γράψει ο Φοίβος του παιδικού πενταγράμμου ενώ το δεύτερο ο μέγιστος Τριβιζάς.
Τα παραθέτω για συγκρίσεις.

ΥΓ Ευχαριστώ την γυναίκα μου που μου έμαθε τα παιδικά τραγούδια όπως πρέπει να είναι.

Advertisements

10 Responses to “Παιδικά τραγούδια”


  1. Σεπτεμβρίου 5, 2011 στο 1:08 μμ

    Μετά τη Λιλιπούπολη ελάχιστα είναι τα παιδικά τραγούδια σαν αυτό που δημοσιεύετε παραπάνω.Συμφωνώ απόλυτα.

  2. Σεπτεμβρίου 5, 2011 στο 1:50 μμ

    Είναι αρκετά τα τραγούδια με ερμηνευτές τους τραγουδιστές σαν τον Αλκίνοο Ιωαννίδη κτλ. Υπάρχουν εξαιρετικές δουλειές που θάβονται από τα σιντί τύπου μπάλα μπάλα και από το Star-Alter και τις διαφημίσεις τους πάνω σε αυτά τα «άσματα».

  3. Σεπτεμβρίου 5, 2011 στο 2:02 μμ

    Όσο το μικρό μπιζέλι χορεύει τσιφτετέλι δεν φοβάμαι τίποτα!

  4. Σεπτεμβρίου 5, 2011 στο 2:04 μμ

    από τα αγαπημένα μου τραγούδια αυτού το δίσκου είναι «Η ΦΑΛΑΙΝΑ ΤΗΣ ΒΑΡΑΔΟΥΑΗΣ»

  5. Σεπτεμβρίου 5, 2011 στο 7:20 μμ

    Λόγω της δουλειας μου το είχα ψάξει πολύ το θέμα….Και απο τις νεες δουλειες είχα απογοητευτεί. Δεν υπήρχε περίπτωση να βάλω στα παιδιά να ακούσουν ζουζούνια…Ετσι ψαχνοντας πολύ βρήκα….και ησυχασα!!!
    Παντως η Λιλιπουπουλη ειναι το αγαπημένο και της δασκάλας και των παιδιών της.

  6. Σεπτεμβρίου 6, 2011 στο 3:39 μμ

    Μια μικρή όαση αθωότητας σε μια εποχή γεμάτη ενοχές κι ενόχους…

  7. Σεπτεμβρίου 7, 2011 στο 12:32 πμ

    Την πινεζοβροχή χωρίς δεύτερη σκέψη!!!
    Σοβαρά μιλάς; Η σύγκριση είναι αδύνατη!
    Πάντως, υπάρχουν και πολύ καλά πράγματα και σε τραγουδάκια και σε ηχογραφημένα παραμυθάκια, όπως «Ο τεμπέλης δράκος» ή «Ο Γαργαληστής» και «Ο Αγησίλαγος» του Μπασλάμ, ακόμη και τώρα. Τα είχα και τα άκουγα πολύ πριν κάνω την κόρη μου και τώρα περιμένω να μεγαλώσει λίγο, ν’ αρχίσει να καταλαβαίνει και να τ’ ακούμε μαζί. Αν δεν τα έχεις υπ’ όψιν σου, αξίζουν τον κόπο. Ειδικά «Ο Γαργαληστής».
    Βέβαια τα εμπορικά – και όχι μόνο- συμφέροντα άλλα προβάλλουν. Κι έχουν καταστρέψει, όπως λες κι εσύ, κάθε ίχνος αισθητικής και παιδείας.

    ΥΓ:Ο Τριβιζάς Θεός!

  8. Σεπτεμβρίου 7, 2011 στο 3:46 μμ

    Φυσικά και δεν υπάρχει σύγκριση!
    (όταν, 11 χρόνια πριν, έκανα έρευνα σε όλους -μα όλους- τους παιδικούς σταθμούς της περιοχής που ζω για να γράψω τον Άκη, έφευγα τρέχοντας από όποιον άκουγα «ζουζούνια». Και ήταν αρκετοί. Τελικά τον έγραψα σε αυτόν που εγώ θεώρησα καλύτερο -τον λένε «Λιλιπούπολη», και πέρασε πραγματικά υπέροχα μέχρι το νήπιο)

    Τα φιλιά μου στη γυναίκα σου!
    😉

  9. Οκτώβριος 1, 2011 στο 10:13 μμ

    προσωπικα δεν μου αρεσει ο Τριβιζας , δεν μου αρεσε ποτε , τα δικα μου παιδια τα μεγαλωσα πολυ με Χατζηδακη και τραγουδακια οπως το ποταμακι, ο δρακος (λατρεμενο) το ντιλι ντιλι (πρεπει να το εχω πει χιλιαδες φορες ) και σοβαροτατα μιλαω με το «γεφυρι της Αρτας»..τα τραγουδακια τυπου ζουζουνια ειναι για τους μεγαλους (εμας ) που παλιμπαιδιζουν και θριβουν σεξιστικων ποζων και γκριματσων..η Γιολαντα των active member παρεπιπτοντως εχει γραψει απιστευτα καλα παιδικα παραμυθια καθως και μια μπλοκερ η Βασιλικη Νευροκοπλη, τελος ολα τα τραγουδια της παλαι ποτε Λιλιπουπολης στα συνιστω ανεπιφυλακτα και μακρια απο τη μπεμπε Λιλυ:)

  10. Οκτώβριος 1, 2011 στο 10:15 μμ

    Ο δράκος

    Μέσα στα βαθιά νερά
    ένας δράκος με ουρά
    Χασμουριέται χασμουριέται
    τη ζωή του την βαριέται (x2)

    Δυο βήματα πιο
    κει να’σου δύο αστακοί
    Σημαδεύει τους αρπάζει
    και στη τσέπη του τους βάζει (x2)

    Δράκε , δράκε που μας πας;
    μήπως θέλεις να πας;

    Μήπως να μας αλατίσεις
    και στο φούρνο να μας ψήσεις (x2)

    Μη φωνάζετε πολύ ,
    Μη μιλάτε για φαΐ
    κι ανεβείτε στο κρεβάτι
    να μου ξύσετε την πλάτη (x2)

    απο τα τραγουδακια που μαζι με την παντομιμα ξετρελαινουν τα παιδια γιατι ο δρακος τελικα ειναι ακακος και εχει και χιουμορ:)


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s


Φοβάστε;

Δήλωση

apoklinousa-1

Η γωνιά του Ιατρίδη…

Δήλωση




Αλήτες, ρουφιάνοι, bloggers!

+Σουβλόγησον-Τσίκνησον+

Σεπτεμβρίου 2011
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Αυγ.   Οκτ. »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930  

Δημοφιλή άρθρα


Αρέσει σε %d bloggers: