Archive for the 'Ποίηση' Category

18
Μαρ.
14

Οι μνήμες

Εικόνα

 

01-06-2013

 

Οι μνήμες

ζωντανές όσο το θες.

Στιβαγμένες σε ψυγείο κρεοπωλείου.

Σου θυμίζουν πάντα

πως είναι ένα αφήγημα.

‘Ενα καλτ αφήγημα

που, ίσως,

τα γεγονότα να ταιριάζουν

με την ξεθωριασμένη αφήγηση.

 

Ανοίγοντας την πόρτα του ψυγείου

διαλέγεις τις μνήμες

προς πώληση.

29
Ιολ.
13

Ὁ σταχτὺς θάνατος

χρώματα

Θαρροῦσα ὡς τώρα -φίλοι μου καλοί-
θαρροῦσα ὡς τώρα…
πῶς ὅλα τὰ πράματα
βαδίζουν στὴ γῆ
μὲ τὸ ἀληθινό τους χρῶμα.
Ἡ Χαρὰ ἄσπρη.
Ἡ Θλίψη χλωμή.
Ὁ Ἔρωτας ρόδινος
Ο Θάνατος μαῦρος.
Ἔτσι θαρροῦσα…

Καὶ περνοῦσα τὶς μέρες μου,
μὲ τὰ χρώματά μου τακτοποιημένα.
Με τα ὄνειρά μου συγυρισμένα.
Μὲ τὰ ποιήματά μου καθαρογραμμένα…
Γιατὶ ἔτσι τά ῾βλεπα.
Ἔτσι νόμιζα.

Μενέλαος Λουντέμης

31
Οκτ.
12

Οι σταθμοί

Οι έρημοι σταθμοί βγάνουν τραγούδια

και κύμματα και λέξεις

και σιωπή.

Άσε τους να σου πουν το βιος σου.

24
Οκτ.
12

Θα πεθάνω…

Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι
μες την κρύα μου κάμαρα όπως έζησα: μόνος
στη στερνή αγωνία μου τη βροχή θε ν’ ακούω
και τους γνώριμους θόρυβους που σκορπάει ο δρόμος.

Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι
μέσα σ’ έπιπλα ξένα και σε σκόρπια βιβλία,
θα με βρουν στο κρεβάτι μου, θε να ‘ρθει ο αστυνόμος,
θα με θάψουν σαν άνθρωπο που δεν είχε ιστορία.

Απ’ τους φίλους που παίζαμε πότε πότε χαρτιά,
θα ρωτήσει κανένας τους έτσι απλά: «Τον Ουράνη
μην τον είδε κανείς; Έχει μέρες που χάθηκε…».
Θ’ απαντήσει άλλος παίζοντας: «Μ’ αυτός έχει πεθάνει!».

Μια στιγμή θ’ απομείνουνε τα χαρτιά τους κρατώντας,
θα κουνήσουν περίλυπα και σιγά το κεφάλι
θε να πουν: «Τι ‘ναι ο άνθρωπος! Χθες ακόμα εζούσε…»
και βουβοί στο παιχνίδι τους θα βαλθούνε και πάλι.

Κάποιος θα ‘ναι συνάδελφος στα «ψιλά» που θα γράψei
πως «προώρως απέθανεν ο Ουράνης στην ξένην,
νέος γνωστός στους κύκλους μας, που κάποτε είχε εκδώσει
μια συλλογή ποιήματα πολλά υποσχομένην».

Κι αυτή θα ‘ναι η μόνη του θανάτου μου μνεία.
Στο χωριό μου θα κλάψουνε μόνο οι γέροι γονιοί μου
και θα κάνουν μνημόσυνο με περίσσιους παπάδες,
όπου θα’ ναι όλοι οι φίλοι μου – κι ίσως ίσως οι οχτροί μου.

Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι
σε μια κάμαρα ξένη, στο πολύβοο Παρίσι·
και μια Κέττυ, θαρρώντας πως την ξέχασα γι’ άλλην,
θα μου γράψει ένα γράμμα – και νεκρό θα με βρίσει…

Κώστας Ουράνης (1890-1953)

*Η φωτογραφία δική μου.

05
Σεπτ.
12

Φύλλα

Φύλλα

05-09-2012

Πέφτουν τα φύλλα στη γη.

Είναι η εποχή τους θα πει ο καλοπροαίρετος

Πέφτουν και αφήνουν ένα άχ. Το αχ του ΚΚ.

Και οι ψυχές γυμνές. Τα βλέπουν. Τα παρατηρούν.

Καμία κίνηση. Καμία πράξη. Κανένα βλεφάρισμα.

Πέρα από την κίνηση των άψυχων φύλλων.

Είναι η οριακή στιγμή που τα άψυχα κλέβουν τη δόξα.

Κλέβουν την ψυχή των ανθρώπων.

Κραδαίνοντάς την προς τους κατόχους της.

Οτί τι;

Ότι θα την σμπαραλιάσουν.

Καμία κίνηση. Άδειοι δρόμοι.

15
Ιαν.
12

Κούτσουρα απελέκητα

04/03/2003

Θυμωδεία της σιωπής
και άσβεστο το πάθος.
Άσβεστο για εκφώνηση βαρύγδουπων φθόγγων,
αναπολώντας συχνά ρητορικές εξορμήσεις.
Σαν γλώσσα που πηγαίνει ροδάνι
να σου ξεστομίσω και αυτό,
και εκείνο και το άλλο.
Και άλλα πολλά επίσης.

Θυμωδεία της σιωπής
και άσβεστο το πάθος.
Σβηστό όμως το τζάκι δίχως ξύλα.
Δίχως καπνό.
Ούτε καν κούτσουρα απελέκητα δεν είμαστε
να ζεματιστούμε.
Βγαίνοντας από την καμινάδα, ο καπνός μας,
να υποδηλώσει κάτι βρε αδερφέ…
Ότι το σπίτι είναι ζωντανό, έστω.
Μα δεν είμαστε καν κούτσουρα απελέκητα.
Και αυτό το τζάκι παραμένει άδειο,
να θυμίζει Άγιο Βασίλη και Χειμώνα.
Και ένα πάθος κάπου κρεμασμένο
σαν αναμνηστικό πιάτο
από κάποιο καλοκαιρινό φαγοπότι.

30
Νοέ.
11

Όταν…

Όταν

25-10-11

Όταν θα φτάσω στην υπέρτατη απόγνωση.
Όταν τα πάντα γύρω μου από τεράστια
θα μηδενιστούν.
Όταν δεν θα υπάρχει ούτε χθες, ούτε τώρα.
Μα ούτε και αύριο.
Αν παραμείνω ζωντανός,
ίσως να σας συγχωρέσω. Ίσως να σας μισήσω.
Αυτά που μου κάνατε όμως
δεν πρόκειται να σας τα κάνω .
Τόσο ζώο δεν είμαι.

Προφανώς δεν είμαι εσείς.
Εσείς που αγωνίζεστε
παροδικά για μένα.
Εσείς που θάβετε
τα τσεκούρια του πολέμου
για μένα.
Εσείς που στα σίγουρα,
θα πάτε να γαμηθείτε για μένα.

Και εγώ άπραγος, ανασφαλής
Χωρίς δράμι λαλιάς,
θα σας τραγουδώ, πως
είστε εσείς και είμαι
εγώ.




Φοβάστε;

Δήλωση

apoklinousa-1

Η γωνιά του Ιατρίδη…

Δήλωση




Αλήτες, ρουφιάνοι, bloggers!

+Σουβλόγησον-Τσίκνησον+

Απρίλιος 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Μαρ.    
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930

Δημοφιλή άρθρα