Archive for the 'Πολιτική' Category

01
Φεβ.
13

MBA: Κούφια πτυχία, υπεύθυνα για πολλά κακά που συμβαίνουν

e-mba2

Κάθε χρόνο, εκατό χιλιάδες νέοι άνθρωποι στις ΗΠΑ και άλλοι τόσοι στον υπόλοιπο κόσμο αποφοιτούν με τον μεταπτυχιακό τίτλο του ΜΒΑ. Παράλληλα, οι εργοδότες «ψηφίζουν» υπέρ των ΜΒΑ, δίνοντας προτεραιότητα στους κατόχους του. Έτσι, επιβεβαιώνεται η προσδοκία των νέων ανθρώπων ότι ένα ΜΒΑ αποτελεί σοβαρή και αποδοτική επένδυση που εξασφαλίζει αποδοχές άνω του μέσου όρου. Κάποτε ΜΒΑ πρόσφεραν πολύ λίγα ιδρύματα. Σήμερα δεν υπάρχει πανεπιστήμιο που είτε να μην προσφέρει ΜΒΑ είτε να μην έχει βάλει στα σκαριά ένα τέτοιο πρόγραμμα.

Μπορεί όλοι αυτοί οι οξυδερκείς άνθρωποι να σφάλλουν; Στη στήλη της περασμένης εβδομάδας, βασιζόμενος στο θεωρητικό υπόδειγμα του Michael Spence, επιχειρηματολόγησα για το ότι ένα πτυχίο μπορεί κάλλιστα να αναδειχθεί στο κυρίαρχο μέσο διαμεσολάβησης στην αγορά στελεχών επιχειρήσεων και ας είναι μισανθρωπικό και εκπαιδευτικά άθλιο. Δεν έδειξα ότι κάτι τέτοιο ισχύει με τα ΜΒΑ. Σήμερα επανέρχομαι για να επιχειρηματολογήσω για το ότι (α) το διδακτικό περιεχόμενο των ΜΒΑ είναι «κούφιο» και (β) η κουλτούρα των ΜΒΑ ευθύνεται σε σημαντικό βαθμό για το μέγεθος και την τροπή της παγκόσμιας κρίσης.

ΜΒΑ υπάρχουν δύο ειδών: τα ακριβά ΜΒΑ που προσφέρουν κραταιά ιδρύματα, π.χ. το Harvard Business School, και τα ΜΒΑ-αρπαχτές που προσφέρουν τα υπόλοιπα ιδρύματα, με σκοπό να εκμεταλλευτούν την αγωνία των νέων για δουλειά, πουλώντας τους τον τίτλο του ΜΒΑ άνευ του λογότυπου πανεπιστημίου ολκής, που όντως θα τους εξασφάλιζε μια καλή θέση εργασίας. Με τα ΜΒΑ-αρπαχτές (που διδάσκονται από ανθρώπους οι οποίοι δεν θα έβρισκαν ποτέ οι ίδιοι καλή δουλειά σε μια μεγάλη πολυεθνική) δεν θα ασχοληθώ, καθώς όλοι καταλαβαίνουν ότι πρόκειται για απάτη. Αντίθετα, τα βέλη μου τα «φυλάω» για τα σοβαρά ΜΒΑ.

Ο Russell Ackoff ήταν από τους πρωτοπόρους στη διδασκαλία του μάνατζμεντ στις ΗΠΑ, όπου δίδασκε για χρόνια στο φημισμένο Wharton Business School. Όταν ρωτήθηκε ποια είναι τα οφέλη για τους νέους ανθρώπους από την παρακολούθηση ενός ΜΒΑ, απάντησε: «Τους μαθαίνουμε τρία πράγματα: πρώτον, πώς να μιλούν με αυτοπεποίθηση για πράγματα που δεν καταλαβαίνουν. Δεύτερον, τους προσφέρουμε «αρχές» οι οποίες τους βοηθούν να μην κάμπτονται όταν η πραγματικότητα συγκρούεται με τις απόψεις τους. Τρίτον, τους δίνουμε ένα πτυχίο το οποίο τους ανοίγει την πόρτα σε μια εταιρεία στην οποία μπορεί να μάθουν κάτι περί μάνατζμεντ».

Η απάντηση του Ackoff είναι ειρωνική και όλο χιούμορ. Όμως πηγαίνει στην καρδιά του προβλήματος, το οποίο δεν έχει σχέση με την ποιότητα των φοιτητών και αποφοίτων προγραμμάτων ΜΒΑ (άτομα που, αναμφίβολα, είναι στην πλειονότητά τους τετραπέρατα) αλλά με κάτι άλλο, πολύ πιο σημαντικό: με τον τρόπο που επιλέγει η κοινωνία να μορφώσει τη μελλοντική ηγεσία της.

Οι προπαγανδιστές των ΜΒΑ (τα πανεπιστήμια που τα βλέπουν ως τη χήνα που γεννά τα χρυσά αυγά, οι πτυχιούχοι που έχουν έννομο συμφέρον να προστατεύσουν την αξία της «επένδυσής» τους κ.λπ.) αναφέρονται στη σημασία της διδασκαλίας της επιστήμης του μάνατζμεντ, στην ποιότητα των τεχνικών που διδάσκονται, στις κοινωνικές συμβάσεις που οι σπουδές αυτές εμφυσούν στους νέους μάνατζερ. Η πραγματικότητα, όμως, είναι διαφορετική. Όπως επισήμανε ο Henry Mintzberg, καθηγητής Σπουδών Μάνατζμεντ στο Πανεπιστήμιο του McGill, είναι αδύνατον να δημιουργήσεις μάνατζερ στο αμφιθέατρο όσα «επιχειρηματικά παίγνια» και να τους βάλεις να παίξουν, πόσο μάλιστα ηγέτες. Απλώς δεν γίνεται. «Το μάνατζμεντ δεν είναι επιστήμη», συνεχίζει ο Mintzberg, «είναι μια πρακτική τέχνη την οποία διδάσκεσαι πάνω στη δουλειά. Το να ισχυρίζεσαι ότι εκπαιδεύεις άτομα που δεν είναι μάνατζερ πώς να γίνουν μάνατζερ αποτελεί, πολύ απλά, μια τεράστια απάτη. Τους εμφυσάς την ύβρη του «δεν έχω διευθύνει τίποτα, αλλά μπορώ να τα διευθύνω όλα»».

Ο Phillip D. Broughton δούλευε ως ανταποκριτής της βρετανικής «Daily Telegraph» στο Παρίσι. Κάποια στιγμή πήρε δύο χρόνια άδεια για να κάνει το ΜΒΑ του στο Harvard Business School. Η εμπειρία τον συγκλόνισε τόσο που αποφάσισε να γράψει βιβλίο γι’ αυτήν. Παραθέτω απόσπασμα: «Στο καλωσόρισμα, δευτεροετής φοιτητής μας έβγαλε λόγο, ξεκινώντας με μια κραυγή: «ΚΕΡΔΙΣΑΤΕΕΕΕ!… Είστε πλέον μέρος της ελίτ και πρέπει να συνηθίσετε σε αυτό!». Πάλεψα άγρια με αυτή την ιδέα. Μου φάνταζε τόσο αυθάδης από τη μεριά της Σχολής και τόσο υποτιμητική για εμάς τους νεοφερμένους. Ήταν σαν να μην είχε σημασία τι είχαμε πετύχει στο παρελθόν ή τι αποφάσεις θα παίρναμε στο μέλλον. Μας έλεγαν πως απλώς και μόνο το ότι μπήκαμε στο Harvard Business School αρκούσε για να γίνουμε μέλη μιας υπερ-τάξης».

Αυτή η νοοτροπία, σύμφωνα με τον Mintzberg, δεν είναι καθόλου άσχετη με την κρίση που ξέσπασε το 2008. Σχολές όπως τα Business Schools των Ηarvard, Wharton, Stanford και MIT φέρουν τεράστια ευθύνη για τη δημιουργία και αναπαραγωγή μιας επιχειρηματικής «ηθικής» που στήριξε και μεγέθυνε τις τοξικές συμπεριφορές, οι οποίες οδήγησαν στην καταστροφή του 2008, τον ζοφερό αντίκτυπο της οποίας ο πλανήτης βιώνει ως και σήμερα. Για τον Mintzberg το πρόβλημα ξεκινά από τον διαχωρισμό μεταξύ εκείνων που γνωρίζουν πραγματικά μια επιχείρηση από εκείνους που έρχονται, ουρανοκατέβατοι, στολισμένοι με το παράσημο ενός ΜΒΑ από το Harvard, για να τη διοικήσουν.

Παλαιότερα, σε μια επιχείρηση όπως η General Motors, για να φτάσει κάποιος να γίνει διευθύνων σύμβουλος ή πρόεδρος, έπρεπε να ανέλθει μέσα από την εταιρεία, να ξεκινήσει εργαζόμενος κοντά στον ιμάντα παραγωγής, να περάσει κάποια χρόνια από τις λογιστικές και διοικητικές υπηρεσίες, το μάρκετινγκ και, μετά από είκοσι χρόνια, αν αποδεικνυόταν καλός στη δουλειά και αφού είχε γνωρίσει στο πετσί του την εταιρεία, να φτάσει σε υψηλή διευθυντική θέση. Η κουλτούρα του ΜΒΑ ανέτρεψε πλήρως αυτήν τη διαδικασία. Ξάφνου, προσλαμβάνονταν νέοι πτυχιούχοι με ΜΒΑ, με μηδενική γνώση της επιχείρησης αλλά άπειρη αυτοπεποίθηση και κάποια «εργαλεία» μεγιστοποίησης της «αξίας» της επιχείρησης υπέρ των βραχυπρόθεσμων συμφερόντων των μετόχων της.

Κάπως έτσι εταιρείες όπως η General Motors πτώχευσαν το 2008. Οι νέοι μάνατζερ με τα φανταχτερά ΜΒΑ και την έλλειψη γνώσης κι εκτίμησης γι’ αυτό που πραγματικά ήταν οι επιχειρήσεις που τους προσέλαβαν τις έστρεψαν στα χρηματοοικονομικά προϊόντα (μετατρέποντας την General Motors σε αποθήκη τοξικών παραγώγων) και μετέφεραν ακόμα και το design (π.χ. η Boeing) των βασικών τους προϊόντων σε ξένες εταιρείες, υποβαθμίζοντας τους δικούς τους σχεδιαστές. Όσο για τον χρηματοπιστωτικό κλάδο, τα εγκλήματα των μάνατζερ με πτυχίο ΜΒΑ στην Enron, στη Lehman’s κ.λπ. είναι πλέον καλά καταγεγραμμένα.

Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτού του είδους την κριτική την ασκούν στην πιο δριμεία μορφή της insiders, π.χ. ο Rakesh Khurana, καθηγητής του… Harvard Business School: «Τους διδάσκαμε ένα μοντέλο ανθρώπινης συμπεριφοράς υπεραπλουστευτικό και εσφαλμένο. Και το χειρότερο: γρήγορα άρχισαν να συμπεριφέρονται σύμφωνα με αυτό! Να θεωρούν αυτονόητους εξωφρενικούς μισθούς και μπόνους. Να απαιτούν από τις εταιρείες να τους «λαδώνουν» με απίστευτα πακέτα μετοχών μόνο και μόνο για να… κάνουν τη δουλειά τους. Σε κανένα άλλο επάγγελμα δεν έχει παρατηρηθεί κάτι ανάλογο. Ευθυνόμαστε σε μεγάλο βαθμό, εμείς οι καθηγητές τους, για ό,τι συνέβη μετά».

Σύντομη βιβλιογραφία

Philip D. Broughton (2008), What they teach you at Harvard Business School: My two years inside the cauldron of capitalism, Λονδίνο, Penguin/Sumantra Ghoshal (2003), «Business Schools share the blame for Enron», «Financial Times», 17 Ιουλίου 2003/Rakesh Khurana (2007), From higher aims to hired hands: The social transformation of American business schools and the unfulfilled promise of management as a profession, Princeton University Press/Henry Mintzberg (2004), Managers not MBAs: A hard look at the soft practice of managing and management development, San Francisco, Berrett-Koehler

Κέιμενο γραμμένο στη Lifo από τον Βαρουφάκη στις 30/01/2013

29
Νοέ.
12

Ο ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ

Σταύρος Χριστακόπουλος, ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙonline

Αυτό το ρημάδι το «πατριωτικό καθήκον», το οποίο ανέσυρε χθες ο Γιάννης Στουρνάρας για να δικαιολογήσει τον εκβιασμό προς τα ασφαλιστικά ταμεία και όλους τους υπόλοιπους κατόχους ομολόγων στο εσωτερικό, δεν είναι δικό του εφεύρημα.

Από τον Γ.Α. Παπανδρέου, την εποχή που μας έσερνε στην άβυσσο των μνημονίων, μέχρι την υπό τον Σαμαρά συγκυβέρνηση των τριών, με κορώνες περί πατριωτισμού δικαιολογούν όλα τα εγκλήματα εις βάρος του ελληνικού λαού και της χώρας οι ολίγιστες ηγεσίες της.

Μόνο που το έργο, το οποίο αναγγέλλει ο Στουρνάρας, το έχουμε ξαναδεί: με το PSI επί Παπαδήμου, που άφησε πίσω του συντρίμμια. Όχι μόνο στα ασφαλιστικά ταμεία, τα οποία είδαν διά της βίας να κουρεύονται τα αποθεματικά τους, αλλά και στους ταλαίπωρους μεμονωμένους αποταμιευτές, εκ των οποίων κάποιοι πριν από λίγες μέρες «στόλιζαν» με γιαούρτια και μουσταλευριές το πορτρέτο του προέδρου της Ν.Δ. στα γραφεία της στη Συγγρού.

Όποιος έχει τη στοιχειώδη μνήμη βεβαίως μπορεί να θυμηθεί μερικές… λεπτομέρειες. Και να θέσει μερικά απλά ερωτήματα:

● Το κούρεμα, μέσω PSI, των ομολόγων που κατείχαν οι τράπεζες δεν έφερε την ανάγκη της ανακεφαλαίωσής τους;

● Αυτή η ανακεφαλαίωση δεν έφερε την ανάγκη της «δόσης – μαμούθ», για την οποία μας πιλατεύουν τώρα οι «εταίροι»;

● Αυτή η δόση – δηλαδή η «διαπραγμάτευση» που υποτίθεται πως γίνεται στο όνομά της – δεν έφερε μέχρι τώρα ένα επιπλέον μνημόνιο, ένα θηριώδες μεσοπρόθεσμο, τη θεσμική κατεδάφιση της Βουλής με τις Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, τις ρήτρες αυτόματης λήψης νέων μέτρων (πάλι με παράκαμψη της Βουλής) και τον δεσμευμένο από τους δανειστές ειδικό λογαριασμό, ο οποίος θα καταπίνει σαν μαύρη τρύπα κάθε ευρώ που κινείται ή παράγεται στην Ελλάδα;

● Γι’ αυτήν τη δόση δεν τίθεται τώρα ως προϋπόθεση το νέο αναγκαστικό κούρεμα των ήδη κουρεμένων ομολόγων;

● Ένας άθλιος φαύλος κύκλος δεν είναι όλη αυτή η φαρσοκωμωδία με τα αλλεπάλληλα κουρέματα, που το ένα προκαλεί το άλλο;

● Ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος δεν είναι αυτοί που συγκυβερνούσαν στο πρώτο κούρεμα και συγκυβερνούν επίσης στο δεύτερο;

Μια ακόμη εσωτερική χρεοκοπία

Για να επιστρέψουμε όμως στον «πατριωτισμό» του Στουρνάρα και των προϊσταμένων του, οι οποίοι ακόμη μια φορά εφορμούν στα ασφαλιστικά ταμεία απειλώντας τα με διάλυση που θα αποτελέσει τη χαριστική βολή στις συντάξεις και τις παροχές υγείας προς τους ασφαλισμένους, καλό είναι να δούμε τι εννοεί όταν αποκαλεί «πατριωτικό καθήκον» την εντολή των δανειστών για νέο κούρεμα των ομολόγων.

Κατ’ αρχάς το νέο κούρεμα – το οποίο, όπως και το PSI του Βενιζέλου, δεν είναι τίποτε άλλο από μια ακόμη εσωτερική χρεοκοπία, αποτελεί προϋπόθεση για να εκταμιευθεί η… δόση, την οποία υποτίθεται ότι η κυβέρνηση «εξασφάλισε» στο Eurogroup στην αρχή της εβδομάδας και για την οποία υποτίθεται ότι πρέπει, εκτός από αυτήν, να πανηγυρίζουμε και εμείς. Συμπεριλαμβάνεται, προφανώς, και αυτό στα «πατριωτικά καθήκοντά» μας.

Στην πραγματικότητα τι λένε οι «εταίροι» μας στην κυβερνησάρα των Σαμαρά, Βενιζέλου και Κουβέλη; Να μειώσει το χρέος της – όχι φυσικά αυτό που κατέχουν οι «εταίροι», αλλά εκείνο που κατέχουν ιδιώτες. Το χρέος αυτό ανέρχεται σε 63 δισ. περίπου. Από αυτά, τα 24 περίπου τα κατέχουν οι τράπεζες (15 δισ.) και τα ασφαλιστικά ταμεία (8,5 δισ.). Τα υπόλοιπα περίπου 40 δισ. βρίσκονται σε χέρια εκτός Ελλάδος.

Υπέρ λαμόγιων

Ποιο είναι το πρόβλημα; Ότι πρόκειται για ομόλογα τα οποία έχουν προκύψει από το PSI και υπάγονται στο αγγλικό δίκαιο, άρα είναι αδύνατον να κουρευτούν μονομερώς χωρίς νομικές συνέπειες. Εξ ου και προκύπτει η φόρμουλα της επαναγοράς τους με τη διαδικασία της δημόσιας προσφοράς, την οποία η ανακοίνωση του Eurogroup ορίζει γύρω στα 35 σεντς ανά 1 ευρώ ονομαστικής αξίας.

Κοινώς ζητείται κούρεμα κατά 65% στα ομόλογα των ιδιωτών κατόχων χρέους ώστε να εξοικονομηθούν τα 40 δισ. της μείωσης που ζητούσε η Λαγκάρντ από τη Μέρκελ. Από αυτά, τα 15 δισ. καλούνται να τα χάσουν τράπεζες και ασφαλιστικά ταμεία.

Μόνο που οι εκτός Ελλάδος ιδιώτες δεν μπορούν, όπως είπαμε, να υποχρεωθούν σε κούρεμα λόγω του αγγλικού δικαίου.

Οι μόνοι που ίσως έχουν κίνητρο να προσέλθουν στη διαδικασία αυτήν είναι ο διεθνής – ή μήπως και εγχώριος; – κερδοσκοπικός εσμός, ο οποίος αγόρασε τα ίδια ομόλογα στα 15 σεντς ανά ευρώ πριν από λίγο καιρό περιμένοντας με ακράδαντη βεβαιότητα το επόμενο κούρεμα για να κάνει… Πάσχα.

Και γιατί να μην προσέλθουν, αφού, αγοράζοντας μεταξύ 15 και 20 σεντς και πουλώντας στα 35, θα διπλασιάσουν τα λεφτάκια τους μέσα σε ελάχιστους μήνες; Με απλά λόγια, τα κορόιδα εντός Ελλάδος, θα χάσουν το 65% των αξιών που διακρατούν, ενώ οι κερδοσκόποι θα οικονομήσουν, όπως άλλωστε και στο PSI.

Ας υποθέσουμε όμως ότι πράγματι η κυβέρνηση καταφέρνει να επιτύχει πλήρως τον στόχο της και πράγματι κουρεύει το σύνολο των 63 δισ. ευρώ εξοικονομώντας κάπου 40 δισ. Τα 20 και πλέον δισ., που θα της στοιχίσει η όλη διαδικασία, πού θα τα βρει;

Αρχικά ο Σόιμπλε έκανε λόγο για έκδοση εντόκων γραμματίων – την ακριβότερη μορφή δανεισμού – και για δάνειο από το EFSF. Την εκδοχή των εντόκων γραμματίων διέψευσε χθες ο Στουρνάρας (όποιος θέλει μπορεί και να τον πιστέψει αγνοώντας τον… Σόιμπλε) λέγοντας ότι θα υπάρξει χρηματοδότηση από τον ΕFSF, πέραν της δανειακής δόσης των 43 και πλέον δισ. Πώς θα αποπληρωθεί το εν λόγω δάνειο; Με τα έσοδα των ιδιωτικοποιήσεων.

Δηλαδή, για να κάνουμε τη σούμα: Η Ελλάδα, για να μειώσει το χρέος της κατά 20 περίπου δισ., μειώνει την περιουσία τραπεζών, ασφαλιστικών ταμείων, νομικών προσώπων και μικρών επενδυτών, χρυσοπληρώνει τα διεθνή λαμόγια και ξεπουλάει ό,τι έχει και δεν έχει για να χρηματοδοτήσει την εσωτερική χρεοκοπία και τους κερδοσκόπους. Στη συνέχεια θα ξαναδανειστεί για να ανακεφαλαιώσει τις τράπεζες για τα 10 δισ. που θα χάσουν από το νέο κούρεμα.

Χωρίς ντροπή

Και γιατί συμβαίνει όλη αυτή η απίστευτη γελοιότητα;

1. Για να ικανοποιηθεί η Λαγκάρντ, η οποία ζήτησε μείωση του χρέους εδώ και τώρα. Αυτή υποτίθεται πως ήταν η πίεση που άσκησε στη Γερμανία. Δεν είχε όμως κανένα πρόβλημα να δεχτεί όλη αυτή τη ματσαράγκα εις βάρος του ελληνικού πλούτου προκειμένου να συμβιβαστεί, να καταπιεί τις απειλές της και να κερδίσει χρόνο μέχρι τον επόμενο γύρο σύγκρουσης με τη Μέρκελ για το κουμάντο στην Ελλάδα και την ευρωζώνη.

2. Για να κερδίσει χρόνο η Μέρκελ, να αναβάλει όσο μπορεί το κούρεμα των επίσημων δανείων προς την Ελλάδα και, αν αυτό είναι δυνατόν, να φτάσει μέχρι τις γερμανικές εκλογές χωρίς το ελληνικό αγκάθι στα πλευρά της.

Επίσης για να κερδίσει χρόνο μέχρι να σκάσει η ισπανική φούσκα, η οποία θα απελευθερώσει πολύ περισσότερους διαβόλους από τη χρηματοπιστωτική Κόλαση του ευρώ και θα αποτελέσει το μεγάλο πεδίο της μάχης για τη μοίρα του κοινού νομίσματος.

Η Ελλάδα, ως συνήθως, πληρώνει με το αίμα του λαού της τη μείωση του ρίσκου της ευρωζώνης και της Γερμανίας, αλλά και τα παιχνίδια τακτικής του ΔΝΤ. Λογικό, αφού οι ελληνικές ηγεσίες των τριών τελευταίων χρόνων είναι σταθερά πρόθυμες θα θυσιάσουν, έστω και διά της βίας, ως άλλη Ιφιγένεια, τον ελληνικό δημόσιο και ιδιωτικό πλούτο για τη σωτηρία του ευρώ.

Το 2% της ευρωπαϊκής οικονομίας, με ασήμαντο ποσοστό επί του συνόλου των χρεών της ευρωζώνης, εκβιάζεται ακόμη μια φορά να υποστεί τα πάνδεινα για να σώσει μια παρτίδα που δεν είναι καν δική του.

Αυτόν τον εκβιασμό η σημερινή συγκυβέρνηση τον αποκαλεί «πατριωτισμό». Χωρίς ίχνος ντροπής…

07
Μαρ.
12

Αλκίνοος Ιωαννίδης

Ένας τραγουδοποιός που όχι μόνο χειρίζεται καλά τα όργανα. Αλλά και τη γλώσσα. Από τους ελάχιστους που μιλάνε και μάλιστα σκληρά. Λένε αυτό που πιστεύουν. Οι υπόλοιποι μούγκα στη στρούγκα, διανόηση και άγιος ο Θεός. Κρυμμένοι στα λαγούμια τους. Λίγοι μιλάνε. Άσχετα με το αν συμφωνώ με αυτά που λένε ή όχι, τουλάχιστον μιλάνε. Οι άλλοι είπαμε…

Τα λόγια του είναι τα παρακάτω. Αξίζουν 5 λεπτά πιστεύω:

«We blame you, you know, μου είπε ένας Άγγλος στο Λονδίνο. Εννοούσε πως οι Έλληνες κάνουμε ζημιά στις οικονομίες των άλλων χωρών της Ευρώπης. Με την κυκλοφορία της συλλογής “Local Stranger” στο εξωτερικό, θα πέφτω συχνά πάνω σε τέτοιου είδους ατάκες ξένων δημοσιογράφων.

Τι να απαντήσω; Τι να του πω; Πως οι αποικιοκράτες παππούδες του συμπεριφέρονταν στους Kύπριους δικούς μου σαν να ήταν ζώα, επειδή ήταν βοσκοί και δεν είχαν μπάτλερ; Πως η βασίλισσά του, αυτή η γιαγιά με τα καταπληκτικά καπέλα, όταν ήταν νέα υπέγραφε με το χέρι της θανατικές καταδίκες παιδιών 19 και 20 χρονών που πάλευαν να ελευθερώσουν τον τόπο τους; Να του πω για την εξωτερική πολιτική της χώρας του, που τεχνητά προκάλεσε το μίσος μεταξύ των Ελληνοκυπρίων και των Τουρκοκυπρίων, άνοιξε με το ζόρι την όρεξη στην Τουρκία για την Κύπρο και με τη βοήθεια της αστείρευτης δικής μας λεβεντομαλακίας δημιούργησε το Κυπριακό πρόβλημα, με χιλιάδες νεκρούς, αγνοούμενους και πρόσφυγες;

Να του πω για τον εμφύλιο εδώ στην Ελλάδα και για τον ρόλο που έπαιξε η εξωτερική πολιτιτική της χώρας του; Για τη σύμπραξη με τους ηττημένους Γερμανοτσολιάδες και κάθε λογής δοσίλογους εναντίων όσων αγωνίστηκαν για την ελευθερία στο βουνό; Για το πώς εκμεταλλεύτηκαν την εγκεφαλική σκλήρηνση και τον επαρχιωτισμό της εδώ κομμουνιστικής ηγεσίας προκειμένου να ξεφορτωθούν μια και καλή το πιο δημιουργικό και αλτρουιστικό κομμάτι της χώρας; Πως από τότε επικράτησαν εδώ οι βολεψάκιδες, οι παρτάκιδες και οι ελληνάρες χωρίς Ελλάδα – αυτοί που όταν λένε «αγαπώ την πατρίδα μου» εννοούν στην καλύτερη περίπτωση «αγαπώ τον εαυτό μου» ή ακόμα «μισώ όλους τους άλλους» – φέρνοντας τη χώρα σήμερα στην καταστροφή;

Ας μη μιλήσω για τη Γερμανία, μη σας κουράζω με τα αυτονόητα…

“We blame you!” Έλα τώρα Robert, behave yourself να πούμε, μην κάνεις σαν παιδί! Κι εγώ σας κατηγορώ άμα είν’ έτσι.

Οι εταιρείες και οι κυβερνήσεις σας ανέθρεψαν και στήριξαν τη διαφθορά μας, προκειμένου να μας πουλήσουν σε διπλή τιμή τα άχρηστα, μισοχαλασμένα όπλα, τα φάρμακα και τις τηλεπικοινωνίες τους. Έστησαν Ολυμπιάδες. Η δική μας κόστισε διπλάσια από του Σίδνευ, το είπε τότε υπουργός μας, υπερήφανος, σε ξένο κανάλι. Κι όταν ρωτήθηκε ο υπουργός στη συνέχεια: «Εννοείτε πως αυτά πληρώνονται με ξένα κεφάλαια;» απάντησε παρεξήγημένος (έχουμε και μια αξιοπρέπεια!), «Όχι! Αποκλειστικά με δικά μας χρήματα. Θα μάθουμε πόσα ακριβώς μετά το πέρας των αγώνων»! Τα πλήρωσε το κράτος, δηλαδή εμείς, δηλαδή τα εγγόνια μας. Κι εμείς φωνάζαμε «Ζήτω» και «Γεια». Και στήναμε ωραίες τελετές έναρξης και λήξης. Γραφείο τελετών!

“We blame you!” Και οι δύο παππούδες μου σκοτώθηκαν στον πόλεμο. Δεν άκουσα ποτέ τους γονείς μου που μεγάλωσαν πάμφτωχοι και ορφανοί, ούτε τις πρόσφυγες, χήρες γιαγιάδες μου να κατηγορούν συνολικά τους Γερμανούς, τους Άγγλους, τους Τούρκους ή τους Βούλγαρους. Είχαν μια σιωπή, μια βαθιά γνώση πως ο άνθρωπος, από όπου και αν κατάγεται, κρύβει μέσα του τον άγγελο μα κρύβει και το θηρίο. Το ταϊζει κρυφά, το κρύβει πίσω από χαμόγελα και ανέξοδες καλοσύνες, το καταπιέζει όταν ενοχλεί την καθημερινότητα και το ελευθερώνει όποτε οι συνθήκες το επιτρέπουν. Εκτός κι αν η καλλιέργεια και η ηθική του υπερισχύσουν. Μα, να ανοίξω φιλοσοφική συζήτηση;

Όχι. Τότε; Ας πάω στα «επουσιώδη». Να πω για τις αηδίες που η δική σας show-business μάς πούλησε δεκαετίες τώρα; Για τόσες ανοησίες της ποπ, της ροκ και των «charts» που μας τάισαν με το ζόρι; Που για κάθε τραγούδι της προκοπής αναγκαστήκαμε να αγαπήσουμε κι ένα σακί σκουπιδοτράγουδα και να συνδέσουμε τις εφηβείες και τις ζωές μας μαζί τους; «Και τι με νοιάζει, θα μου πει, αν εσύ έχαφτες τις αηδίες που σου πουλούσαν οι δισκογραφικές και τα ραδιόφωνα; Ας μην τις άκουγες. Είναι ανάγκη να σας φταίνε πάντα οι άλλοι;»

Καλά, θα πω για τα δικά μας: Έχεις δίκιο Robert, ότι κι αν πεις λίγο είναι. Η πρώτη μας βουλή είχε μέσο όρο 200 βαφτιστήρια ανά βουλευτή. Ήμασταν χαλασμένοι εξ αρχής. Ο εμφύλιος μεταξύ των Ελλήνων κατά την επανάσταση στοίχησε περισσότερους νεκρούς απ’ ότι ο αγώνας ενάντια στους Οθωμανούς. Βαφτίσαμε τον Ιταλό Καποδίστρια Έλληνα και μετά τον σκοτώσαμε γιατί δεν είχε τα κουσούρια μας. Όσο αίμα κι αν χύσαμε, όσους Θούριους κι αν ψάλαμε, όσες ηρωικές Εξόδους κι αν επιχειρήσαμε, τελικά εσείς μάς κάνατε κράτος, για να κάνουμε τις δουλειές σας. Το ένα από τα τρία πρώτα κόμματα της νέας μας χώρας, αυτό που ουσιαστικά επικράτησε, λεγόταν «Αγγλικό». Αυτό τα λέει όλα. Ποια ιδεοληψία μάς έκανε να πιστέψουμε πως μπορούμε να σηκώσουμε κεφάλι; Χάσατε ευγενή παιδιά εδώ Robert, το ξέρω. Ποιητές, ουτοπιστές, οξφορδιανούς αρχαιογνώστες, έφηβους φιλέλληνες, Έλληνες εξ αναγνώσεως, Πλατωνιστές όταν κανείς δεν είχε ακούσει για Πλάτωνα στα λημέρια μας για αιώνες. Εμείς ήμασταν αναλφάβητοι Αρβανίτες, Βλάχοι, Τουρκόγυφτοι, Τουρκόφωνοι, Πομάκοι, Σλαβομακεδόνες, Τσάμιδες. Εσείς βυθίσατε στο Ναβαρίνο, εσείς μας δώσατε κράτος, εσείς μας κάνατε Έλληνες. Εμείς απλώς κερδίσαμε το κύπελο στο ποδόσφαιρο και βγήκαμε να δείρουμε Αλβανούς.

Μπα, όχι, αυτά τα λέμε μεταξύ μας, δεν είναι για ν’ ακούγονται παραέξω, μετατρέπονται αυτομάτως σε υπερβολές και σε ψέματα όταν βγαίνουν απ’ το σπίτι. Θα του πω άλλα:

Μη νομίζεις πως περνούσαμε ζωή και κότα τόσα χρόνια Robert! Δεν ήταν παράδεισος το να κοιμάσαι σε ράντζο στο διάδρομο, εγχειρισμένος. Ούτε το να είσαι άτομο με αναπηρία και να σού είναι αδύνατον να κινηθείς στις πόλεις μας. Ούτε το να πληρώνεις «περαίωση» στην εφορία, θεωρούμενος απατεώνας εξ ορισμού. Ούτε το να οδηγείς και να πεθαίνεις στους δρόμους μας. Ούτε το να γεννάς με καισαρική για να βγάλει κάνα φράγκο παραπάνω ο μαιευτήρας και να ταϊζει γάλα σκόνη το παιδί σου για να πάρει προμήθεια. Ούτε το να μη βρίσκεις το δίκιο σου στα δικαστήρια. Ούτε το να κυβερνιέσαι από όσους μας κυβέρνησαν. Ούτε το να ζεις στην ασχήμια όπου ο καθένας έχτιζε ότι να ‘ναι όπου να ‘ναι. Ούτε το να είσαι παιδί χωρίς παιδεία και χωρίς χρόνο, με πέντε ιδιαίτερα τη μέρα, με άγχος και κατάθλιψη. Ούτε γέρος χωρίς ουσιαστική περίθαλψη και σύνταξη, να περιμένεις να πεθάνεις μπροστά στην τηλεόραση. Ούτε και το να είσαι Αιγυπτιώτης, Κύπριος, Μικρασιάτης, Ηπειρώτης, Ίμβριος ή Πόντιος ήταν πάντα ευχάριστο. Γι’ αυτό μη λες πως γλεντούσαμε τη ζωή μας τόσα χρόνια με δανεικά. Τα δανεικά τα έδιναν οι διαφθορείς των κυβερνήσεων και των εταιρειών σου και τα έτρωγαν οι διεφθαρμένοι δικοί μας δικοί τους. Και θησαύριζαν οι δυνατοί μέσα απ’ τη μιζέρια και τον εξευτελισμό μας και σήμερα θέλουν κι άλλο.

Τώρα, το πώς γίνεται αυτή η πλούσια και αδιάφθορη χώρα σου, ενώ ρούφηξε το αίμα αποικιών τόσα χρόνια, να χρωστά κι αυτή, το γιατί σού κόβονται οι παροχές στην παιδεία, οι κοινωνικές ασφαλίσεις, οι μισθοί και η πρόνοια, το γιατί έχεις χρόνια τώρα άστεγους κάτω απ’ τις γέφυρες, πεινασμένους στο δρόμο και αναλφάβητους το 2012, αυτό είναι άλλο, τεράστιο, παγκόσμιο θέμα που καλό θα ήταν να ψάξουμε όλοι μαζί. Δεν πηγάζει από την κατάσταση στην Ελλάδα. Μη μας κατηγορείς λοιπόν για όσα δεν φταίμε.

Αν θέλεις να μας κατηγορήσεις, κατηγόρησέ μας για την έλλειψη οργανωμένης άμυνας απέναντι σε μια επίθεση πρωτοφανή αλλά αναμενόμενη. Κατηγόρησέ μας που βρεθήκαμε ανέτοιμοι, επαρχιώτες αδικτύωτοι, αυτιστικοί, ομφαλοσκόποι, χασομέρηδες, μια πόλη ανοχύρωτη μπροστά στην προαναγγελθήσα επέλαση του τέρατος. Και κατηγόρησε και λίγο τον εαυτό σου, που αντί να συμπονέσει τον δοκιμαζόμενο φτωχόκοσμο της Ελλάδας, γλύφει μισοκοιμισμένος την καραμέλα που του πουλούν οι αγορές, τα περιοδικά των εκδοτών και οι ρατσιστικές αναλύσεις των καναλιών, περιμένοντας τη σειρά του. Σου λένε κάθε μέρα για την ελληνική τεμπελιά, για την ελληνική διαφθορά, για την ελληνική ψευτιά. Την αλήθεια που δεν σου λένε θα σου την πούμε εμείς: Ετοιμάσου να χάσεις όσα νομίζεις πως έχεις. Γιατί θα τα χάσεις όλα!

Και μην πεις “αυτά δεν γίνονται!” Κι εμείς τέτοια λέγαμε. Και σήμερα βρεθήκαμε χωρίς γη κάτω απ’ τα πόδια μας. Αύριο θα έρθει η σειρά σου. Όταν λοιπόν θα σου στερούν τη σύνταξή σου, τα χρήματα που κέρδισες με ιδρώτα και με απουσία από τα παιδιά σου και τους έδωσες να σου φυλάξουν, όταν δεν θα ‘χεις γιατρό να γιατρευτείς, σπίτι να κοιμηθείς, πρόνοια να προνοήσει, φαϊ να φας, τραγούδι να τραγουδήσεις, τότε να μας κατηγορήσεις διπλά. Γιατί εμείς ανοίξαμε την Κερκόπορτα.

Η ευθύνη μας δεν είναι μόνο πως δημιουργήσαμε χρέος, πως κλέψαμε τον τόπο μας, πως χτίσαμε αυθαίρετα, πως πληρωθήκαμε μαύρα, πως πήραμε και δώσαμε φακελάκια, πως ψηφίσαμε ζώα, πως λαδώσαμε, πως παντρευτήκαμε σε πισίνες με πυροτεχνήματα και λιμουζίνες ενώ χρωστούσαμε, πως κάψαμε πεντοχίλιαρα στα σκυλάδικα, πως θελήσαμε το βουλευτή και τον καλλιτέχνη να εκπροσωπούν τη φτηνότερη και πιο αντιαισθητική πλευρά μας. Εννοείται πως φταίμε για όλα αυτά και άλλα. Όμως η πραγματικά μεγάλη ενοχή μας απέναντί σου είναι πως κάναμε την αρχή για να ρουφήξουν σε λίγο και το δικό σου αίμα.

Η υποχρέωση μας σήμερα είναι να παλέψουμε για τα παιδιά σου. Και η δική σου υποχρέωση είναι να παλέψεις για τα δικά μας. Μόνο έτσι γίνεται.

Τα υπόλοιπα είναι ανοησίες.

Ακούς εκεί we blame you! Ηλίθιε!»

Από εδώ

14
Φεβ.
12

Κλεπτοκρατία

Βαριά λόγια μικρών ανθρώπων

20
Ιαν.
12

Εθνοσωτήρες

Πρωί. Μόλις έχω βγει από το σπίτι που θα στεγάσει τις αγωνίες της οικογένειάς μου και που από το οποίο, εξαιτίας μου, γκρεμίζονται αναμνήσεις μιας ζωής. Νιώθω σκατά. Αδύναμος. Ένα κουφάρι που περπατά, με έναν καφέ από το σπίτι. Προορισμός η δουλειά.
Στη στροφή πριν τη δουλειά, δύο εύσωμες κυρίες γύρω στα 70, με σκαμένα τα πρόσωπα από τη ζωή φαντάζομαι και με πολλά ρούχα επάνω τους, κινούν προς το δρόμο μου. Πολλά τα ρούχα σκέφτομαι. Ευτυχώς.

Με σταματάει η μία χωρίς να απλώσει χέρι. Μόνο με το κεφάλι.

-Καλημέρα σας κύριε. Μήπως έχετε ένα εισιτήριο;
-Όχι δυστυχώς δεν χρησιμοποιώ λεωφορείο. Και κάνω να φύγω μακριά.
-Σας ζητώ γιατί δεν έχω να αγοράσω κύριε.

Τα πόδια μου βάρυναν. Η καρδιά μου έσπασε σε χίλια κομμάτια. Δύο γιαγιούλες που το ΜΟΝΟ που έπρεπε να κάνουν αυτή τη στιγμή είναι να παίζουν με τα εγγόνια τους. Και αντί για αυτό γυρνοβολάνε για μία ευκαιρία που θα τους γεμίσει την ημέρα με ένα εισιτήριο, με ένα πιάτο φαΐ, με ένα χάδι. Και από την άλλη ο χοντροΒενιζέλος και ο κάθε Βενιζέλος να μου λέει μαλακίες πως μαζί θα το περάσουμε και αρχιδιές πρώτης ποιότητας. Ο χοντρός που δεν ξέρει τι θα πει κρύο, πείνα, φτώχια ή ακόμα και εργασία. Δεν έχει πει ποτέ του την φράση «σας ζητώ γιατί δεν έχω να αγοράσω κύριε».

Γύρισα και καθώς κινούσα προς τις κυρίες, σταμάτησαν με ένα ίχνος χαμόγελου στο στόμα. Έβαλα το χέρι στην τσέπη, έβγαλα ότι είχα και το έδωσα. Της χάιδεψα το χέρι της μιας και γύρισα να φύγω πριν με δουν να κλαίω. Δεν ένιωσα καλύτερα. Πιο σμπαράλια ένιωσα. Άλλωστε δεν έχει καμία σημασία πώς νιώθω εγώ από τη στιγμή που μπορώ να πάρω τα χρειώδη στην οικογένειά μου.
Σημασία έχει χοντρέ, πώς νιώθει η κυρία μακριά από τα εγγόνια της. Μακριά από την αξιοπρέπειά της. Εγώ θα νιώσω καλά χοντρέ όταν σε δω να σαπίζεις στη φυλακή. Όταν θα βλέπω το ροδομάγουλό σου να κιτρινίζει. Εσένα και όλο το σινάφι σου. Εθνοσωτήρες της πούτσας. Καραγκιόζιδες.

30
Νοέ.
11

Όταν…

Όταν

25-10-11

Όταν θα φτάσω στην υπέρτατη απόγνωση.
Όταν τα πάντα γύρω μου από τεράστια
θα μηδενιστούν.
Όταν δεν θα υπάρχει ούτε χθες, ούτε τώρα.
Μα ούτε και αύριο.
Αν παραμείνω ζωντανός,
ίσως να σας συγχωρέσω. Ίσως να σας μισήσω.
Αυτά που μου κάνατε όμως
δεν πρόκειται να σας τα κάνω .
Τόσο ζώο δεν είμαι.

Προφανώς δεν είμαι εσείς.
Εσείς που αγωνίζεστε
παροδικά για μένα.
Εσείς που θάβετε
τα τσεκούρια του πολέμου
για μένα.
Εσείς που στα σίγουρα,
θα πάτε να γαμηθείτε για μένα.

Και εγώ άπραγος, ανασφαλής
Χωρίς δράμι λαλιάς,
θα σας τραγουδώ, πως
είστε εσείς και είμαι
εγώ.

24
Μάι.
11

1489 λέξεις για την κρίση (λέξεις υπάρχουν)

 

Μικρός ήμουν και μεγάλωσα. Με ελπίδες με πόνο και με όνειρα. Σαν όλα τα παιδιά (σχεδόν). Από μικρός άκουγα συγκεκριμένες λέξεις καθημερινά. Σαν να έπρεπε να κάνω την διατριβή μου σε αυτό που θα σκέφτομαι όταν θα μεγαλώσω. Οι λέξεις άλλαζαν ανάλογα με την εποχή και επανερχόντουσαν ανάλογα με την συγκυρία. Πάντα όμως «επίκαιρες». Πάντα «έτοιμες» και πάντα «φρέσκιες».

Παιδί της μεταπολίτευσης γεννήθηκα και δεν είδα κάποια επανάσταση στο πετσί μου. Δεν είδα κάποιο ξεσηκωμό. Δεν είδα τίποτα. Μαμούχαλος πέρασα την ζωή μου. Μεγάλωσα μέσα σε, κυρίως, κακουχίες. Οικονομικές. Δεν ήξερα όμως πώς να αντιδράσω. Ούτε οι δικοί μου. Δεν βολεύτηκαν πουθενά. Αλλά δεν ήξεραν. Αυτό που είχαν μέσα τους είναι ότι οι κακουχίες οι οικονομικές είχαν έρθει λόγω χούντας και έπρεπε η Ελλάδα να μπει σε ρυθμό ανάπτυξης! Είδατε ειρωνεία; Το πίστευαν πραγματικά και έτσι το ίδιο σκεπτικό μεταλαμπάδευσαν σε μένα, με το ίδιο σκεπτικό ζούσαν. Ήρεμοι, χωρίς αντιδράσεις μην τυχόν και χάσουν την δουλίτσα τους (δεν τα αναφέρω υποτιμητικά, Ήρωες ήταν οι άνθρωποι) και δεν έχουν ψωμί να φάνε τους μήνες εκείνης της εποχής.

Αλλαγή λέγαν είναι και θα περάσει. Θα έρθουν καλύτερες μέρες. Θα σταματήσουμε να ψάχνουμε εικοσάδραχμα στις τρύπιες τσέπες για να πάτουμε μισό κιλό ψωμί να φάμε. Αυτοί οι από πάνω δεν μπορεί. Γραμματιζούμενοι είναι, καλά τα λένε, θα τα φτιάξουν τα πράγματα. Δεν θα μας αφήσουν έτσι. Και έτσι και μας σώσουν, κορώνα στο κεφάλι μας θα τους έχουμε. Και περνούσαν οι μέρες και τα χρόνια. Και αλλαγή δεν ερχόταν. Αντίθετα μάθαμε για ΟΝΕ. Αλλά υπό όρους. Και έτσι προς το παρόν έπρεπε να κάνουμε λίγη ακόμα λιτότητα και μετά θα μπούμε με τα τσαρούχια στην ΟΝΕ. Στην οποία πλέον η χώρα θα απογειωθεί. Θα εκσυγχρονιστεί. Και αυτό ήταν που αποζητούσαμε τελικά.

Ο εκσυγχρονισμός. Να γίνουμε κάτι νέο. Πιο ωραίο. Πιο ευρω-πέο. Πιο γαμάτο ρε παιδί μου. Να μην μείνουμε μπουρτζόβλαχοι. Να παίξουμε λίγο χρηματιστήριο. Πώς όμως; Αφού λεφτά δεν έχουμε. Είμαστε ακόμα σε λιτότητα γιατί έτσι έχουμε μάθει αλλά δεν ξέρουμε ως πότε και δεν μας νοιάζει. Δεν μας νοιάζει γιατί θα πάρουμε δάνειο 1 εκατομύριο σε δρχ και ουχί σε ευρώ για να τα επενδύσουμε στο χρηματιστήριο. Να αυγατίσουν και να γίνουν σπίτι να βάλουμε το κεφάλι μας μέσα. Να πάρουμε και ένα καλό αμάξι. Γιατί το παλιό πάλιωσε πλέον. Δεν αρμόζει στην Ευρώπη. Όπως δεν αρμόζει στην Ευρώπη το ΟΝΕ. Και έτσι καλύτερα το κάνανε Ε.Ε. Θυμίζει λίγο το SS. Αλλά μόνο λίγο. Και αφού αυτοί προχωράνε μπροστά έτσι πρέπει και εμείς. Να προχωρήσουμε μπροστά.

Κλείσανε οι πόρτες του Χρηματιστηρίου και μείναν οι πολλοί μέσα με τα κλειδιά από έξω. Βαφτίστηκαν ως οι εγκλωβισμένοι του Χρηματιστηρίου και άσε να προχωρήσουμε παρακάτω. Λίγο ακόμα λιτότητα και θα φτιάξουν τα πράγματα. Η κυβέρνηση θα κάνει τα δέοντα για να προφυλάξει τους πολίτες της. Όχι πριν το κακό. Άλλωστε κανείς δεν τους εξέλεξε για να είναι μάντεις εκεί στην Βουλή. Δεν το γνωρίζανε το φιάσκο με το Χρηματιστήριο. Αλλά τώρα που το είδαν θα το φτιάξουν. Λίγο ακόμα λιτότητα χρειάζεται και όλα θα φτιάξουν. Όπως και σε κάθε άλλη υπόθεση διαπλοκής και διαφθοράς έτσι και εδώ η κυβέρνηση προαναγγέλει: « θα μπει το μαχαίρι στο κόκκαλο, δεν θα υπολογίσει το ανάλογο πολιτικό κόστος, θα χυθεί άπλετο φως, δεν θα χαριστούμε σε κανέναν, οι υπεύθυνοι θα βρεθούν και θα τους αποδοθούν όλες οι ευθύνες όσο ψηλά και αν βρίσκονται, σε αυτό το θέμα θα υπάρξει απόλυτη διαφάνεια και φυσικά θα λάμψει η αλήθεια.»

Και πολλά άλλα γίναν από τότε. Πολλά Βατοπέδια έχουν θαφτεί και δεν  τα ξέρουμε και ούτε πρόκειται να τα μάθουμε, πολλές Siemens. Όπως και κάποια που έχουμε μάθει από σπόντα τα μάθαμε ή από συμφέρον τρίτου. Έχετε την εντύπωση πως τα ΜΜΕ είναι εδώ για πληροφόρηση;

Και έτσι περάσαν τα χρόνια. Κι άλλα χρόνια και άλλη υπομονή. Και άλλη υπομονή για τις ευθύνες που παρέμεναν ορφανές, με έναν λαό σε σύγχυση. Τελείως άπραγο καθώς δεν ήξερε τί να πολεμήσει. Τί έχει απέναντί του. Και έκανε υπομονή. Κάποια στιγμή όλα θα φτιάξουν. Τόσα χρόνια λιτότητας κάναμε. Δεν γίνεται. Όλο και κάποιο κομπόδεμα θα έχει μείνει για να κάνουμε επενδύσεις σαν χώρα. Να σταματήσουμε να δανειζόμαστε από τρίτους. Να μπούμε στον ρυθμό ανάπτυξης που περιμένουμε.

 Και αυτό ήρθε. Φευγαλέα και ψεύτικα αλλά ήρθε. Ήρθε το έτος σημάδι για τον ελληνικό πολιτισμό. Ο φάρος μας στην διαδρομή μας. Η ολυμπιάδα που όλοι περιμένανε. Και νάσου μεγάλα λόγια από εδώ. Και κοίτα μεγάλα έργα από εκεί. Κοίτα λαέ ανάπτυξη. Κοίτα χαμηλά ποσοστά ανεργίας. Κοίτα δουλειές με φούντες. Μακροημέρευση δεν ήθελες; Την έχεις και με το παραπάνω. Αλλά οι αγώνες έφυγαν. Τα μεγάλα έργα αράχνιασαν και τα βάλαμε στον κώλο μας. Αντίθετα στα όσα μας λέγανε οι ΑΡΔ πως τα στάδια γίνονται για τον λαό. Για να πηγαίνει να αθλείται η νεολαία. Αλήθεια πόσες φορές άκουσα αυτήν την παπαριά Θεέ μου;  Όλα ήταν πούτσες μπλε και το ξέραμε. Αλλά ξέραμε να κάνουμε υπομονή. Ξέραμε τόσα χρόνια. Άλλωστε το λέγανε οι μεγάλοι πως δεν θα υπάρξουν πρόσθετα μέτρα. Δεν υπάρχει λόγος.

Και σιγά σιγά και υπομονετικά ήρθαμε στο σήμερα. Εδώ που ο κόμπος έφτασε στο χτένι αλλά πλέον δεν είμαι σίγουρος για τίποτα. Ούτε καν για την αντίδρασή μου. Σίγουρα δεν θα είναι e-πανάσταση. Σίγουρα αν σκουρίνουν λίγο ακόμα τα πράγματα προκειμένου να κατεβάσω κεφάλι, όπως έκανα τόσα χρόνια, ΣΙΓΟΥΡΑ θα πάρω κεφάλια. Όσα μπορώ και αν μπορώ. Σίγουρα θα πέσουν φάπες. Σε κάθε χοντρομπαλά και μη πολιτικό. Κρατικό ή τοπικό. Θα καούν μέσα μου όλοι. Και οι χλωροί και οι ξεροί. Δεν θα τολμούν να βγουν έξω. Γιατί πλέον δεν θα μπορώ να αγοράσω γιαούρτι να τους το ρίξω. Και έτσι θα τους ρίξω φάπες. Και αυτό δεν είναι από τα ΘΑ που ακούγαμε τόσα χρόνια. Αυτό δεν είναι κάτι το μη υπαρκτό. Το αίμα έχει φτάσει στο κεφάλι και επιστροφή δεν υπάρχει.

Πλέον όλοι οι καρεκλοκένταυροι πολιτικάντηδες είναι απέναντί μου και με εμποδίζουν. Πλέον, τους ψηφίζω δεν τους ψηφίζω, θα προσπαθήσω να τους γαμήσω. Έτσι απλά και ξάστερα. Αυτός είναι σκοπός της ζωής μου μετά από το να επιβιώσω εγώ και η οικογένειά μου. Να γαμήσω όλους αυτούς που φτάσανε το μέλλον μου εδώ που είναι χωρίς να με ρωτήσουν. Όλους αυτούς και τα φερέφωνά τους που τώρα με κατηγορούν, κύριε Παπαδημητρίου του ΣΚΑΙ, πως έχω βάλει και εγώ το χεράκι μου σε αυτήν την κρίση και πρέπει πλέον να δεχτώ τις διαρθρωτικές αλλαγές. Πρέπει να ωριμάσω. Να ωριμάσεις εσύ ρε γαμημένε που τολμάς να αναφέρεσαι σε μένα χωρίς καν να με ξέρεις. Χωρίς να ξέρεις την πείνα που έχουν περάσει οι δικοί μου. Που προσπαθούσαν με νύχια και με δόντια να μην την μεταφέρουν σε μένα. Εν αγνοία μας γινόντουσαν όλα και το ξέρεις. Ούτε για τους δανεισμούς δεν μας ρώτησε κανείς, ούτε για τους Ολυμπιακούς, ούτε για τα ομόλογα. Όλα στην πλάτη μας και στην πλάτη των γονιών μας κατ’ αρχήν. Αγράμματοι ήταν οι άνθρωποι και δεν μπορούσαν να ξέρουν. Και αγράμματους τους θέλατε ΕΣΕΙΣ. Για να τους πηγαίνετε όπου θέλετε. Με αυτήν την δωρεάν δημόσια παιδεία των χωριών. Με έναν δάσκαλο ανά τρίμηνο.

Λοιπόν κ.κ Πάγκαλε και ΣΙΑ να τα βάλουμε τα πράγματα σε μία βάση. Μαζί ΔΕΝ τα φάγαμε. Το μαρτυράει και η κοιλιά άλλωστε.  Δεν έχω βάλει κανένα χεράκι. Δεν έχω παντελωνιάσει καμία μίζα. Δεν έχω διοριστεί από κανέναν. Δεν έχω κυβερνήσει. Δεν έχω κλέψει (έστω ότι έκλεψα ένα λεξικό κάποια στιγμή αλλά το πληρώνω χρόνια τώρα με την έλλειψη λέξεων που μου επέβαλλε ο εαυτός μου). Δεν έχω εξαπατήσει. Δεν είμαι πολιτικός. Οπότε τα πράγματα είναι απλά: ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΩ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ. Απόδειξέ μου μαλάκα από τους 300 πως χρωστάω ΕΓΩ έστω και ένα ευρώ. Έστω και μία γαμημένη δρχ, πέρα από το λεξικό. Βρες μου ένα πραγματικό ευρώ  η δρχ που χρωστάω στο κράτος σε αντιδιαστολή με όσα μου έχει στερήσει και εγώ δηλώνω υπεύθυνα και με την βούλα πως θα στήσω κώλο να με πάρει όλη η τρώικα. Όλο το ΔΝΤ.

Μέχρι να ανακαλύψετε κάτι τέτοιο, εγώ θα είμαι απέναντί σας. Με κίνηση εναντίον σας πλέον και όχι στάσιμος. Δεν θα δεχτώ πλέον τίποτα από όσα μου ορίζετε. Θα είμαι ο εφιάλτης που δεν έχετε τολμήσει να ονειρευτείτε. Θα φτύσετε το μητρικό γάλα που έχετε πιει. Και προσέξτε, σας το ξαναλέω και επισημαίνω: Φροντίζω να τηρώ τις υποσχέσεις και τα χρέη μου στο ακέραιο. Γιατί έτσι έμαθα να είμαι απέναντί σας. Εσείς που τα κάνατε πουτάνα εσείς να τα λουστείτε. Στα αρχίδια μου που θα βρείτε τα λεφτά για τα χρέη. Εγώ δεν πρόκειται να σας δώσω τσακιστή δρχ. Δεν μπορείτε τόσα χρόνια να μου μιλάτε για λιτότητα και αντί να μου δώσετε στο τέλος να φτάνω να χρωστάω κιόλας. Είναι αδιανόητο.

Μπορεί να λαϊκίζω αλλά εγώ μπορώ να το κάνω. Αυτοί οι 300 ξυσαρχίδιδες της Βουλής δεν μπορούν. Και οι εκφράσεις του τύπου θα το περάσουμε μαζί και θα βγούμε νικητές είναι πέρα για πέρα όχι η αισιόδοξη πλευρά του πράγματος αλλά για παιδιά νηπιαγωγίου. Δεν θέλω να κάνω τίποτα μαζί σας. Με γαμήσατε τόσα χρόνια. Προτιμώ να γαμιέμαι μόνος μου από εδώ και πέρα.

Κουφάλες…




Φοβάστε;

Δήλωση

apoklinousa-1

Η γωνιά του Ιατρίδη…

Δήλωση




Αλήτες, ρουφιάνοι, bloggers!

+Σουβλόγησον-Τσίκνησον+

Ιουλίου 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Μαρ.    
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  

Δημοφιλή άρθρα