Posts Tagged ‘άρθρα

01
Φεβ.
13

MBA: Κούφια πτυχία, υπεύθυνα για πολλά κακά που συμβαίνουν

e-mba2

Κάθε χρόνο, εκατό χιλιάδες νέοι άνθρωποι στις ΗΠΑ και άλλοι τόσοι στον υπόλοιπο κόσμο αποφοιτούν με τον μεταπτυχιακό τίτλο του ΜΒΑ. Παράλληλα, οι εργοδότες «ψηφίζουν» υπέρ των ΜΒΑ, δίνοντας προτεραιότητα στους κατόχους του. Έτσι, επιβεβαιώνεται η προσδοκία των νέων ανθρώπων ότι ένα ΜΒΑ αποτελεί σοβαρή και αποδοτική επένδυση που εξασφαλίζει αποδοχές άνω του μέσου όρου. Κάποτε ΜΒΑ πρόσφεραν πολύ λίγα ιδρύματα. Σήμερα δεν υπάρχει πανεπιστήμιο που είτε να μην προσφέρει ΜΒΑ είτε να μην έχει βάλει στα σκαριά ένα τέτοιο πρόγραμμα.

Μπορεί όλοι αυτοί οι οξυδερκείς άνθρωποι να σφάλλουν; Στη στήλη της περασμένης εβδομάδας, βασιζόμενος στο θεωρητικό υπόδειγμα του Michael Spence, επιχειρηματολόγησα για το ότι ένα πτυχίο μπορεί κάλλιστα να αναδειχθεί στο κυρίαρχο μέσο διαμεσολάβησης στην αγορά στελεχών επιχειρήσεων και ας είναι μισανθρωπικό και εκπαιδευτικά άθλιο. Δεν έδειξα ότι κάτι τέτοιο ισχύει με τα ΜΒΑ. Σήμερα επανέρχομαι για να επιχειρηματολογήσω για το ότι (α) το διδακτικό περιεχόμενο των ΜΒΑ είναι «κούφιο» και (β) η κουλτούρα των ΜΒΑ ευθύνεται σε σημαντικό βαθμό για το μέγεθος και την τροπή της παγκόσμιας κρίσης.

ΜΒΑ υπάρχουν δύο ειδών: τα ακριβά ΜΒΑ που προσφέρουν κραταιά ιδρύματα, π.χ. το Harvard Business School, και τα ΜΒΑ-αρπαχτές που προσφέρουν τα υπόλοιπα ιδρύματα, με σκοπό να εκμεταλλευτούν την αγωνία των νέων για δουλειά, πουλώντας τους τον τίτλο του ΜΒΑ άνευ του λογότυπου πανεπιστημίου ολκής, που όντως θα τους εξασφάλιζε μια καλή θέση εργασίας. Με τα ΜΒΑ-αρπαχτές (που διδάσκονται από ανθρώπους οι οποίοι δεν θα έβρισκαν ποτέ οι ίδιοι καλή δουλειά σε μια μεγάλη πολυεθνική) δεν θα ασχοληθώ, καθώς όλοι καταλαβαίνουν ότι πρόκειται για απάτη. Αντίθετα, τα βέλη μου τα «φυλάω» για τα σοβαρά ΜΒΑ.

Ο Russell Ackoff ήταν από τους πρωτοπόρους στη διδασκαλία του μάνατζμεντ στις ΗΠΑ, όπου δίδασκε για χρόνια στο φημισμένο Wharton Business School. Όταν ρωτήθηκε ποια είναι τα οφέλη για τους νέους ανθρώπους από την παρακολούθηση ενός ΜΒΑ, απάντησε: «Τους μαθαίνουμε τρία πράγματα: πρώτον, πώς να μιλούν με αυτοπεποίθηση για πράγματα που δεν καταλαβαίνουν. Δεύτερον, τους προσφέρουμε «αρχές» οι οποίες τους βοηθούν να μην κάμπτονται όταν η πραγματικότητα συγκρούεται με τις απόψεις τους. Τρίτον, τους δίνουμε ένα πτυχίο το οποίο τους ανοίγει την πόρτα σε μια εταιρεία στην οποία μπορεί να μάθουν κάτι περί μάνατζμεντ».

Η απάντηση του Ackoff είναι ειρωνική και όλο χιούμορ. Όμως πηγαίνει στην καρδιά του προβλήματος, το οποίο δεν έχει σχέση με την ποιότητα των φοιτητών και αποφοίτων προγραμμάτων ΜΒΑ (άτομα που, αναμφίβολα, είναι στην πλειονότητά τους τετραπέρατα) αλλά με κάτι άλλο, πολύ πιο σημαντικό: με τον τρόπο που επιλέγει η κοινωνία να μορφώσει τη μελλοντική ηγεσία της.

Οι προπαγανδιστές των ΜΒΑ (τα πανεπιστήμια που τα βλέπουν ως τη χήνα που γεννά τα χρυσά αυγά, οι πτυχιούχοι που έχουν έννομο συμφέρον να προστατεύσουν την αξία της «επένδυσής» τους κ.λπ.) αναφέρονται στη σημασία της διδασκαλίας της επιστήμης του μάνατζμεντ, στην ποιότητα των τεχνικών που διδάσκονται, στις κοινωνικές συμβάσεις που οι σπουδές αυτές εμφυσούν στους νέους μάνατζερ. Η πραγματικότητα, όμως, είναι διαφορετική. Όπως επισήμανε ο Henry Mintzberg, καθηγητής Σπουδών Μάνατζμεντ στο Πανεπιστήμιο του McGill, είναι αδύνατον να δημιουργήσεις μάνατζερ στο αμφιθέατρο όσα «επιχειρηματικά παίγνια» και να τους βάλεις να παίξουν, πόσο μάλιστα ηγέτες. Απλώς δεν γίνεται. «Το μάνατζμεντ δεν είναι επιστήμη», συνεχίζει ο Mintzberg, «είναι μια πρακτική τέχνη την οποία διδάσκεσαι πάνω στη δουλειά. Το να ισχυρίζεσαι ότι εκπαιδεύεις άτομα που δεν είναι μάνατζερ πώς να γίνουν μάνατζερ αποτελεί, πολύ απλά, μια τεράστια απάτη. Τους εμφυσάς την ύβρη του «δεν έχω διευθύνει τίποτα, αλλά μπορώ να τα διευθύνω όλα»».

Ο Phillip D. Broughton δούλευε ως ανταποκριτής της βρετανικής «Daily Telegraph» στο Παρίσι. Κάποια στιγμή πήρε δύο χρόνια άδεια για να κάνει το ΜΒΑ του στο Harvard Business School. Η εμπειρία τον συγκλόνισε τόσο που αποφάσισε να γράψει βιβλίο γι’ αυτήν. Παραθέτω απόσπασμα: «Στο καλωσόρισμα, δευτεροετής φοιτητής μας έβγαλε λόγο, ξεκινώντας με μια κραυγή: «ΚΕΡΔΙΣΑΤΕΕΕΕ!… Είστε πλέον μέρος της ελίτ και πρέπει να συνηθίσετε σε αυτό!». Πάλεψα άγρια με αυτή την ιδέα. Μου φάνταζε τόσο αυθάδης από τη μεριά της Σχολής και τόσο υποτιμητική για εμάς τους νεοφερμένους. Ήταν σαν να μην είχε σημασία τι είχαμε πετύχει στο παρελθόν ή τι αποφάσεις θα παίρναμε στο μέλλον. Μας έλεγαν πως απλώς και μόνο το ότι μπήκαμε στο Harvard Business School αρκούσε για να γίνουμε μέλη μιας υπερ-τάξης».

Αυτή η νοοτροπία, σύμφωνα με τον Mintzberg, δεν είναι καθόλου άσχετη με την κρίση που ξέσπασε το 2008. Σχολές όπως τα Business Schools των Ηarvard, Wharton, Stanford και MIT φέρουν τεράστια ευθύνη για τη δημιουργία και αναπαραγωγή μιας επιχειρηματικής «ηθικής» που στήριξε και μεγέθυνε τις τοξικές συμπεριφορές, οι οποίες οδήγησαν στην καταστροφή του 2008, τον ζοφερό αντίκτυπο της οποίας ο πλανήτης βιώνει ως και σήμερα. Για τον Mintzberg το πρόβλημα ξεκινά από τον διαχωρισμό μεταξύ εκείνων που γνωρίζουν πραγματικά μια επιχείρηση από εκείνους που έρχονται, ουρανοκατέβατοι, στολισμένοι με το παράσημο ενός ΜΒΑ από το Harvard, για να τη διοικήσουν.

Παλαιότερα, σε μια επιχείρηση όπως η General Motors, για να φτάσει κάποιος να γίνει διευθύνων σύμβουλος ή πρόεδρος, έπρεπε να ανέλθει μέσα από την εταιρεία, να ξεκινήσει εργαζόμενος κοντά στον ιμάντα παραγωγής, να περάσει κάποια χρόνια από τις λογιστικές και διοικητικές υπηρεσίες, το μάρκετινγκ και, μετά από είκοσι χρόνια, αν αποδεικνυόταν καλός στη δουλειά και αφού είχε γνωρίσει στο πετσί του την εταιρεία, να φτάσει σε υψηλή διευθυντική θέση. Η κουλτούρα του ΜΒΑ ανέτρεψε πλήρως αυτήν τη διαδικασία. Ξάφνου, προσλαμβάνονταν νέοι πτυχιούχοι με ΜΒΑ, με μηδενική γνώση της επιχείρησης αλλά άπειρη αυτοπεποίθηση και κάποια «εργαλεία» μεγιστοποίησης της «αξίας» της επιχείρησης υπέρ των βραχυπρόθεσμων συμφερόντων των μετόχων της.

Κάπως έτσι εταιρείες όπως η General Motors πτώχευσαν το 2008. Οι νέοι μάνατζερ με τα φανταχτερά ΜΒΑ και την έλλειψη γνώσης κι εκτίμησης γι’ αυτό που πραγματικά ήταν οι επιχειρήσεις που τους προσέλαβαν τις έστρεψαν στα χρηματοοικονομικά προϊόντα (μετατρέποντας την General Motors σε αποθήκη τοξικών παραγώγων) και μετέφεραν ακόμα και το design (π.χ. η Boeing) των βασικών τους προϊόντων σε ξένες εταιρείες, υποβαθμίζοντας τους δικούς τους σχεδιαστές. Όσο για τον χρηματοπιστωτικό κλάδο, τα εγκλήματα των μάνατζερ με πτυχίο ΜΒΑ στην Enron, στη Lehman’s κ.λπ. είναι πλέον καλά καταγεγραμμένα.

Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτού του είδους την κριτική την ασκούν στην πιο δριμεία μορφή της insiders, π.χ. ο Rakesh Khurana, καθηγητής του… Harvard Business School: «Τους διδάσκαμε ένα μοντέλο ανθρώπινης συμπεριφοράς υπεραπλουστευτικό και εσφαλμένο. Και το χειρότερο: γρήγορα άρχισαν να συμπεριφέρονται σύμφωνα με αυτό! Να θεωρούν αυτονόητους εξωφρενικούς μισθούς και μπόνους. Να απαιτούν από τις εταιρείες να τους «λαδώνουν» με απίστευτα πακέτα μετοχών μόνο και μόνο για να… κάνουν τη δουλειά τους. Σε κανένα άλλο επάγγελμα δεν έχει παρατηρηθεί κάτι ανάλογο. Ευθυνόμαστε σε μεγάλο βαθμό, εμείς οι καθηγητές τους, για ό,τι συνέβη μετά».

Σύντομη βιβλιογραφία

Philip D. Broughton (2008), What they teach you at Harvard Business School: My two years inside the cauldron of capitalism, Λονδίνο, Penguin/Sumantra Ghoshal (2003), «Business Schools share the blame for Enron», «Financial Times», 17 Ιουλίου 2003/Rakesh Khurana (2007), From higher aims to hired hands: The social transformation of American business schools and the unfulfilled promise of management as a profession, Princeton University Press/Henry Mintzberg (2004), Managers not MBAs: A hard look at the soft practice of managing and management development, San Francisco, Berrett-Koehler

Κέιμενο γραμμένο στη Lifo από τον Βαρουφάκη στις 30/01/2013

29
Νοέ.
12

Ο ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ

Σταύρος Χριστακόπουλος, ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙonline

Αυτό το ρημάδι το «πατριωτικό καθήκον», το οποίο ανέσυρε χθες ο Γιάννης Στουρνάρας για να δικαιολογήσει τον εκβιασμό προς τα ασφαλιστικά ταμεία και όλους τους υπόλοιπους κατόχους ομολόγων στο εσωτερικό, δεν είναι δικό του εφεύρημα.

Από τον Γ.Α. Παπανδρέου, την εποχή που μας έσερνε στην άβυσσο των μνημονίων, μέχρι την υπό τον Σαμαρά συγκυβέρνηση των τριών, με κορώνες περί πατριωτισμού δικαιολογούν όλα τα εγκλήματα εις βάρος του ελληνικού λαού και της χώρας οι ολίγιστες ηγεσίες της.

Μόνο που το έργο, το οποίο αναγγέλλει ο Στουρνάρας, το έχουμε ξαναδεί: με το PSI επί Παπαδήμου, που άφησε πίσω του συντρίμμια. Όχι μόνο στα ασφαλιστικά ταμεία, τα οποία είδαν διά της βίας να κουρεύονται τα αποθεματικά τους, αλλά και στους ταλαίπωρους μεμονωμένους αποταμιευτές, εκ των οποίων κάποιοι πριν από λίγες μέρες «στόλιζαν» με γιαούρτια και μουσταλευριές το πορτρέτο του προέδρου της Ν.Δ. στα γραφεία της στη Συγγρού.

Όποιος έχει τη στοιχειώδη μνήμη βεβαίως μπορεί να θυμηθεί μερικές… λεπτομέρειες. Και να θέσει μερικά απλά ερωτήματα:

● Το κούρεμα, μέσω PSI, των ομολόγων που κατείχαν οι τράπεζες δεν έφερε την ανάγκη της ανακεφαλαίωσής τους;

● Αυτή η ανακεφαλαίωση δεν έφερε την ανάγκη της «δόσης – μαμούθ», για την οποία μας πιλατεύουν τώρα οι «εταίροι»;

● Αυτή η δόση – δηλαδή η «διαπραγμάτευση» που υποτίθεται πως γίνεται στο όνομά της – δεν έφερε μέχρι τώρα ένα επιπλέον μνημόνιο, ένα θηριώδες μεσοπρόθεσμο, τη θεσμική κατεδάφιση της Βουλής με τις Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, τις ρήτρες αυτόματης λήψης νέων μέτρων (πάλι με παράκαμψη της Βουλής) και τον δεσμευμένο από τους δανειστές ειδικό λογαριασμό, ο οποίος θα καταπίνει σαν μαύρη τρύπα κάθε ευρώ που κινείται ή παράγεται στην Ελλάδα;

● Γι’ αυτήν τη δόση δεν τίθεται τώρα ως προϋπόθεση το νέο αναγκαστικό κούρεμα των ήδη κουρεμένων ομολόγων;

● Ένας άθλιος φαύλος κύκλος δεν είναι όλη αυτή η φαρσοκωμωδία με τα αλλεπάλληλα κουρέματα, που το ένα προκαλεί το άλλο;

● Ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος δεν είναι αυτοί που συγκυβερνούσαν στο πρώτο κούρεμα και συγκυβερνούν επίσης στο δεύτερο;

Μια ακόμη εσωτερική χρεοκοπία

Για να επιστρέψουμε όμως στον «πατριωτισμό» του Στουρνάρα και των προϊσταμένων του, οι οποίοι ακόμη μια φορά εφορμούν στα ασφαλιστικά ταμεία απειλώντας τα με διάλυση που θα αποτελέσει τη χαριστική βολή στις συντάξεις και τις παροχές υγείας προς τους ασφαλισμένους, καλό είναι να δούμε τι εννοεί όταν αποκαλεί «πατριωτικό καθήκον» την εντολή των δανειστών για νέο κούρεμα των ομολόγων.

Κατ’ αρχάς το νέο κούρεμα – το οποίο, όπως και το PSI του Βενιζέλου, δεν είναι τίποτε άλλο από μια ακόμη εσωτερική χρεοκοπία, αποτελεί προϋπόθεση για να εκταμιευθεί η… δόση, την οποία υποτίθεται ότι η κυβέρνηση «εξασφάλισε» στο Eurogroup στην αρχή της εβδομάδας και για την οποία υποτίθεται ότι πρέπει, εκτός από αυτήν, να πανηγυρίζουμε και εμείς. Συμπεριλαμβάνεται, προφανώς, και αυτό στα «πατριωτικά καθήκοντά» μας.

Στην πραγματικότητα τι λένε οι «εταίροι» μας στην κυβερνησάρα των Σαμαρά, Βενιζέλου και Κουβέλη; Να μειώσει το χρέος της – όχι φυσικά αυτό που κατέχουν οι «εταίροι», αλλά εκείνο που κατέχουν ιδιώτες. Το χρέος αυτό ανέρχεται σε 63 δισ. περίπου. Από αυτά, τα 24 περίπου τα κατέχουν οι τράπεζες (15 δισ.) και τα ασφαλιστικά ταμεία (8,5 δισ.). Τα υπόλοιπα περίπου 40 δισ. βρίσκονται σε χέρια εκτός Ελλάδος.

Υπέρ λαμόγιων

Ποιο είναι το πρόβλημα; Ότι πρόκειται για ομόλογα τα οποία έχουν προκύψει από το PSI και υπάγονται στο αγγλικό δίκαιο, άρα είναι αδύνατον να κουρευτούν μονομερώς χωρίς νομικές συνέπειες. Εξ ου και προκύπτει η φόρμουλα της επαναγοράς τους με τη διαδικασία της δημόσιας προσφοράς, την οποία η ανακοίνωση του Eurogroup ορίζει γύρω στα 35 σεντς ανά 1 ευρώ ονομαστικής αξίας.

Κοινώς ζητείται κούρεμα κατά 65% στα ομόλογα των ιδιωτών κατόχων χρέους ώστε να εξοικονομηθούν τα 40 δισ. της μείωσης που ζητούσε η Λαγκάρντ από τη Μέρκελ. Από αυτά, τα 15 δισ. καλούνται να τα χάσουν τράπεζες και ασφαλιστικά ταμεία.

Μόνο που οι εκτός Ελλάδος ιδιώτες δεν μπορούν, όπως είπαμε, να υποχρεωθούν σε κούρεμα λόγω του αγγλικού δικαίου.

Οι μόνοι που ίσως έχουν κίνητρο να προσέλθουν στη διαδικασία αυτήν είναι ο διεθνής – ή μήπως και εγχώριος; – κερδοσκοπικός εσμός, ο οποίος αγόρασε τα ίδια ομόλογα στα 15 σεντς ανά ευρώ πριν από λίγο καιρό περιμένοντας με ακράδαντη βεβαιότητα το επόμενο κούρεμα για να κάνει… Πάσχα.

Και γιατί να μην προσέλθουν, αφού, αγοράζοντας μεταξύ 15 και 20 σεντς και πουλώντας στα 35, θα διπλασιάσουν τα λεφτάκια τους μέσα σε ελάχιστους μήνες; Με απλά λόγια, τα κορόιδα εντός Ελλάδος, θα χάσουν το 65% των αξιών που διακρατούν, ενώ οι κερδοσκόποι θα οικονομήσουν, όπως άλλωστε και στο PSI.

Ας υποθέσουμε όμως ότι πράγματι η κυβέρνηση καταφέρνει να επιτύχει πλήρως τον στόχο της και πράγματι κουρεύει το σύνολο των 63 δισ. ευρώ εξοικονομώντας κάπου 40 δισ. Τα 20 και πλέον δισ., που θα της στοιχίσει η όλη διαδικασία, πού θα τα βρει;

Αρχικά ο Σόιμπλε έκανε λόγο για έκδοση εντόκων γραμματίων – την ακριβότερη μορφή δανεισμού – και για δάνειο από το EFSF. Την εκδοχή των εντόκων γραμματίων διέψευσε χθες ο Στουρνάρας (όποιος θέλει μπορεί και να τον πιστέψει αγνοώντας τον… Σόιμπλε) λέγοντας ότι θα υπάρξει χρηματοδότηση από τον ΕFSF, πέραν της δανειακής δόσης των 43 και πλέον δισ. Πώς θα αποπληρωθεί το εν λόγω δάνειο; Με τα έσοδα των ιδιωτικοποιήσεων.

Δηλαδή, για να κάνουμε τη σούμα: Η Ελλάδα, για να μειώσει το χρέος της κατά 20 περίπου δισ., μειώνει την περιουσία τραπεζών, ασφαλιστικών ταμείων, νομικών προσώπων και μικρών επενδυτών, χρυσοπληρώνει τα διεθνή λαμόγια και ξεπουλάει ό,τι έχει και δεν έχει για να χρηματοδοτήσει την εσωτερική χρεοκοπία και τους κερδοσκόπους. Στη συνέχεια θα ξαναδανειστεί για να ανακεφαλαιώσει τις τράπεζες για τα 10 δισ. που θα χάσουν από το νέο κούρεμα.

Χωρίς ντροπή

Και γιατί συμβαίνει όλη αυτή η απίστευτη γελοιότητα;

1. Για να ικανοποιηθεί η Λαγκάρντ, η οποία ζήτησε μείωση του χρέους εδώ και τώρα. Αυτή υποτίθεται πως ήταν η πίεση που άσκησε στη Γερμανία. Δεν είχε όμως κανένα πρόβλημα να δεχτεί όλη αυτή τη ματσαράγκα εις βάρος του ελληνικού πλούτου προκειμένου να συμβιβαστεί, να καταπιεί τις απειλές της και να κερδίσει χρόνο μέχρι τον επόμενο γύρο σύγκρουσης με τη Μέρκελ για το κουμάντο στην Ελλάδα και την ευρωζώνη.

2. Για να κερδίσει χρόνο η Μέρκελ, να αναβάλει όσο μπορεί το κούρεμα των επίσημων δανείων προς την Ελλάδα και, αν αυτό είναι δυνατόν, να φτάσει μέχρι τις γερμανικές εκλογές χωρίς το ελληνικό αγκάθι στα πλευρά της.

Επίσης για να κερδίσει χρόνο μέχρι να σκάσει η ισπανική φούσκα, η οποία θα απελευθερώσει πολύ περισσότερους διαβόλους από τη χρηματοπιστωτική Κόλαση του ευρώ και θα αποτελέσει το μεγάλο πεδίο της μάχης για τη μοίρα του κοινού νομίσματος.

Η Ελλάδα, ως συνήθως, πληρώνει με το αίμα του λαού της τη μείωση του ρίσκου της ευρωζώνης και της Γερμανίας, αλλά και τα παιχνίδια τακτικής του ΔΝΤ. Λογικό, αφού οι ελληνικές ηγεσίες των τριών τελευταίων χρόνων είναι σταθερά πρόθυμες θα θυσιάσουν, έστω και διά της βίας, ως άλλη Ιφιγένεια, τον ελληνικό δημόσιο και ιδιωτικό πλούτο για τη σωτηρία του ευρώ.

Το 2% της ευρωπαϊκής οικονομίας, με ασήμαντο ποσοστό επί του συνόλου των χρεών της ευρωζώνης, εκβιάζεται ακόμη μια φορά να υποστεί τα πάνδεινα για να σώσει μια παρτίδα που δεν είναι καν δική του.

Αυτόν τον εκβιασμό η σημερινή συγκυβέρνηση τον αποκαλεί «πατριωτισμό». Χωρίς ίχνος ντροπής…

01
Ιολ.
09

Διάλειμμα για διαφημίσεις…

asprilexi(2)

Καπνικόν: Άμεσος, τακτικός και σημαντικός φόρος που βάρυνε την κάθε εστία που κάπνιζε (καπνικόν > καπνός), άρα και το κάθε νοικοκυριό. Π. Καλλιγάς: «Οι φορατζήδες έμπαιναν εις τάς οικίας των ντοπίων καί ερώτουν: τί καπνό φουμάρει εδώ; Κατά τήν απόκρισιν δέ έβανον τόν αναλογούντα φόρον».

Αγαπητοί φίλοι της άσπρης λέξης, καλό μήνα και καλώς ήρθατε στη νέα Άσπρη λέξη. Η σκόνη του παρελθόντος που συχνά διασώζει αυτή τη χώρα έκατσε γρήγορα για να αποκαλυφθεί και πάλι η πραγματικότητα του σήμερα.

Χρειάστηκαν 5 χρόνια από την τελευταία εθνική μας υπερήφανη στιγμή ώσπου να πάρουμε και πάλι τη δόση της εθνικής μας ταυτότητας, σαν ένεση που ανακουφίζει τον άρρωστο, του κάνει τον πόνο υποφερτό. Είναι τα μάρμαρα δικά μας; Και βέβαια είναι. Όπως θα ζήταγαν οι Γάλλοι το τελευταίο κομμάτι από τον πύργο του Άιφελ ή οι Άγγλοι το ρολόι από τον πύργο του παλατιού του Γουεστμίνστερ, εάν έλειπαν. Τα μάρμαρα λοιπόν θα πρέπει να επιστρέψουν αλλά μήπως δεν θα πρέπει να επιστρέψουν μόνον αυτά;

Δεν θα έπρεπε να επιστρέψει και η γη που χαρίστηκε σε εργολάβους ή κάηκε, τα χρήματα που άλλαξαν τσέπες για να αγοραστεί σιωπή ή συγκατάθεση, τα φακελάκια που κατατέθηκαν σε off shore για να σωθώ από την αρρώστια; Δεν θα έπρεπε μαζί με τα μάρμαρα να επιστρέψει και η αξιοπρέπεια μας, ο σεβασμός στον πολίτη, στον συνάνθρωπο;

Η αλήθεια δεν ξεχωρίζει πια από το ψέμα γιατί λείπει ο σεβασμός, γιατί η γνώση έγινε πληροφορία και η κρίση έγινε κριτική. Και δεν φταίει που άλλαξαν οι λέξεις αλλά που άλλαξαν τα νοήματα των λέξεων. Κι όμως υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που εννοούν τις λέξεις, και τις παλιές και τις νέες. Υπάρχουν άνθρωποι που κοιτούν μπροστά και επιμένουν να προσπαθούν να ξεχωρίσουν την αλήθεια από το ψέμα, το ψέμα που δημιούργησε την κρίση, το ψέμα που πλούτισε από χάρτινες υπηρεσίες και θολές διαδικασίες.

Μετά την κρίση στη δισκογραφία και τον κινηματογράφο σειρά έχουν οι εφημερίδες ενώ σύντομα θα ακολουθήσει και το βιβλίο. Οι εφημερίδες δεν κατάλαβαν έγκαιρα πως δεν πουλούσαν ενημέρωση αλλά ταινίες. Ο μόνος δρόμος για να αλλάξουν τα πράγματα είναι η γνώση, η αναζήτηση της αλήθειας και η στήριξη. Στηρίξτε αυτά που αγαπάτε, αυτά που επιθυμείτε, αυτά που πιστεύετε πως είναι αληθινά.

Η άσπρη λέξη είναι ένα σάιτ που παρακολουθώ και που θα γίνω ενεργό μέλος μόλις προλάβω. Μου το γνώρισε η κουμπάρα εδώ και 8 μήνες περίπου. Λαμβάνω καθημερινά μέιλ με λέξεις και αναλύσεις σημασίας λέξεων. Σαν να μαζεύω κουκιά σε ένα σακούλι. Λέξεις που τις ξέρω και τις ξαναγνωρίζω σαν να είναι οι πρώτες μου φιλενάδες. Αυτό το μέιλ είχε πολλές γνωστές λέξεις. Τις ξαναγνώρισα.

Καλησπέρα

11
Μαρ.
09

Διόδια στον κώλο μας

ceb4ceb9cf8cceb4ceb9ceb1

Εδώ και χρόνια στον κόμβο Αγ.Στεφάνου- Κρυονερίου σχεδόν όλη τη μέρα γίνεται της πουτάνας. Τα πρωινά τρως περίπου μισή ώρα για να βγεις από την εθνική οδό για μία απόσταση 200 μέτρων. Αυτό είναι και το αποτέλεσμα των διοδίων του Καπανδριτίου. Μέσα από αυτόν τον κόμβο χιλιάδες οχήματα μπαίνουν στον παράδρομο ώστε να αποφύγουν τα διόδια στο Καπανδρίτι. Και στον κόμβο γίνεται όπως προείπα της πουτάνας. Στην εθνική η ουρά φτάνει πολλές φορές τα 2 χιλιόμετρα.

Το ΥΠΕΧΩΔΕ βρήκε τη λύση!!! Θα μπούν διόδια από τη Μεταμόρφωση εώς τη Σκάρφεια!!! Για έναν δρόμο που όλοι οι κάτοικοι τον έχουν χρυσοπληρώσει θα πρέπει να πληρώνουν την ισπανική εταιρία που έχει τα δικαιώματα των διοδίων ώστε να βλέπουν τον δρόμο γεμάτο λακούβες και όλη την πρασινάδα κατά μήκος της νησίδας να έχει ξεραθεί για πάρα πολλά χιλιόμετρα. Μια τεράστια οικολογική καταστροφή. Τα έργα ανακατασκευής δρόμου- πρασίνου πάνε με ρυθμό χελώνας σε χειμερία νάρκη ενώ τα διόδια ξεκίνησαν ήδη.

Βέβαια το ΥΠΕΧΩΔΕ είναι εκνευρισμένο και έκανε συστάσεις στην εταιρία γι αυτές τις καθυστερήσεις!!! Ξέρετε τώρα ποιές είναι αυτές οι συστάσεις: «Είμαστε εξοργισμένοι. Πρέπει να προχωρήσετε πιο γρήγορα τα έργα ανάπλασης. Αλλιώς θα σας τραβήξω το αυτί παλιόπαιδα.» Και η ισπανική εταιρία ίδρωσε.

Δεν μας γαμάτε λέω εγώ; Αντί να καταργήσετε τα διόδια ώστε να σταματήσουν οι ουρές στην εθνική οδό φτιάχνετε και άλλα; Δεν υπάρχει ούτε τσίπα ούτε φιλότιμο; Πρώτος εγώ θα μπουκάρω και δεν θα πληρώσω δραχμή τσακιστή στα διόδια. Από εκεί είναι η δουλειά μου και μπαινοβγαίνω 5 φορές τη μέρα μίνιμουμ. Δηλαδή θα βγάζω και κάρτα για 5 χιλιόμετρα;;; Θα την βγάλω να την βάλω στον κώλο σας.

Και μην μου πείτε για ΒΠ και άλλες τέτοιες παπαριές. Κρυονέρι και Αγ. Στέφανος μπορεί να έχουν γεμίσει με νεόπλουτους αλλά η βάση του πληθυσμού είναι μικρασιάτες που μέναν (και μερικοί μένουν ακόμα) σε χαμόσπιτα. Και στο Κρυονέρι υπάρχει η βιομηχανική ζώνη όπου χιλιάδες εργαζόμενοι προσπαθούν να επιζήσουν με τις 3 και 60 που παίρνουν.

Ήδη έχει ενημερωθεί η αστυνομία για τις κινητοποιήσεις που ετοιμάζονται όπως τότε με τους πυλώνες της ΔΕΗ που για 300 άτομα είχαν στείλει 15(δεκαπέντε!!!) κλούβες με ΜΑΤ.

Κοινώς: Ελάτε με φόρα να μας κλάσετε μια μάντρα αρχίδια…μουνόπανα…

30
Μαρ.
08

Μπλογκοπαίγνια Νο (έχασα το λογαριασμό)…

1590242-94b73e186b7e113dc1072cc110d7edd6.jpg 

Μετά από πρόσκληση από το νησί με τους καθρέπτες απαντάω στο πρώτο παιχνίδι και μετά από πρόσκληση της υπερρεαλίστριας απαντώ στο δεύτερο.Το πρώτο λέει να δείξω πως θα έλεγα το σ’αγαπάω σε κάποια και το δεύτερο λέει να αναφέρω μία ιστορία απιστίας(ωραία σύνδεση κάνουν και τα δύο τους).

Νούμερο ένα:

Το σ’αγαπάω θα το έλεγα με τραγούδι μόνο.Και επειδή υπάρχουν πολλά αγαπημένα.Θα παραθέσω δύο.Απολαύστε τα.

No δύο:

Μία ιστορία απιστίας δεν μπόρεσα να βγάλω δικιά μου.Θα πω όμως την εξής,μία είδηση που είχε περάσει στα ψιλά γιατί ίσως εμπλέκεται μία χριστιανική αίρεση στην υπόθεση.Απολαύστε και θαυμάστε το μεγαλείο της απιστίας:

Για να χρειαστούν πάνω από 600 συλλήψεις στην ήσυχη Κοπεγχάγη μέχρι να αρχίσει να κατεδαφίζεται το «Σπίτι της Νεολαίας», κάποια ανάγκη θα εξυπηρετούσε το έρημο το κτίριο. Κάτι περισσότερο θα υπάρχει σ’ αυτή την ιστορία πέρα από τις εικόνες των συγκρούσεων των αστυνομικών με τους μαυροντυμένους νέους.

Το τεραώροφο Ungdomshuset ήταν ένας χώρος έκφρασης, ένα κέντρο δραστηριοτήτων, κουλτούρας και δημιουργικότητας που ξέφευγε από τους συνήθεις μηχανισμούς ελέγχου. Ενας νέος καλλιτέχνης που δεν είχε μπει στο κύκλωμα των γκαλερί μπορούσε να εκθέσει τα έργα του εκεί. Ενας νέος σκηνοθέτης που δεν είχε βρει εταιρεία διανομής μπορούσε να προβάλλει τις ταινίες του εκεί. Μουσικά γκρουπάκια έκαναν τις πρόβες τους εκεί. Αγνωστοι αλλά και πασίγνωστοι ερμηνευτές εμφανίζονταν σε συναυλίες, με ελάχιστο ή καθόλου εισιτήριο. Εφηβοι και φοιτητές στην γνωστή οικονομική κατάσταση «ταπί και ψύχραιμοι» δεν ήταν αναγκασμένοι να μένουν απομονωμένοι στα σπίτια τους και να παίζουν βιντεογκέιμ. Είχαν ένα χώρο συνάντησης και φιλοξενίας που δεν τους ζητούσε να καταναλώσουν απολύτως τίποτα (άντε, υπήρχαν και μπίρες, σε χαμηλή τιμή, στο αυτοσχέδιο μπαρ, και φαγητό, μαγειρεμένο σε γιγάντια κατσαρολικά).

Για όλ’ αυτά δεν χρειαζόταν να ευχαριστήσουν κανέναν κρατικό ή ιδιωτικό οργανισμό, καμία εκκλησία και κανένα κόμμα. Το κτίριο με τη μεγάλη ιστορία για την πορεία του εργατικού κινήματος το είχαν καταλάβει από το 1982 μερικές εκατοντάδες νέοι. Ζούσαν μέσα και άνοιγαν τις πόρτες του σε χιλιάδες επισκέπτες.

Τα παραπάνω ακούγονται ελαφρώς Κινέζικα για τη γενιά του The Mall, για την οποία ο δημόσιος χώρος είναι το εμπορικό κέντρο. Τη γενιά που θεωρεί φυσικό η συνάντηση, η γνωριμία, το φαγητό, το ποτό, η βόλτα να γίνονται στο χώρο που είχαν την καλοσύνη να παραχωρήσουν τα λαμπερά μαγαζιά με τις ωραίες βιτρίνες. Σε ένα χώρο όπου όλα είναι καθαρά, ευχάριστα, κλειστά, προστατευμένα από οποιοδήποτε άλλο μήνυμα πλην της εκκωφαντικής προτροπής για κατανάλωση. Ολο και περισσότερο, οι νέοι «δημόσιοι» χώροι δεν είναι χώροι ελευθερίας και έκφρασης αλλά χώροι παθητικότητας, όπου η επιλογή εξαντλείται στον κατάλογο των blockbuster που παίζει το Village.

Από χθες, το Ungdomshuset δεν υπάρχει. Μια χριστιανική αίρεση, η Faderhuset το αγόρασε από τον δήμο της Κοπεγχάγης και έπειτα από πολλές καθυστερήσεις, αντιδράσεις και συγκρούσεις, κατάφερε να αρχίσει την κατεδάφισή του. Δεν χρειάζεται να φοράει κανείς δεκάδες σκουλαρίκια, να έχει ροζ μαλλιά και να θέλει να ρίξει το κράτος για να θεωρεί ότι η κατεδάφιση είναι κακή εξέλιξη. Στο Ungdomshuset έμεναν κυρίως «αυτόνομοι» (η δανέζικη εκδοχή των αντιεξουσιαστών). Ομως, το αίτημα για νέες συλλογικότητες, για λιγότερο ασφυκτικά πλαίσια πολιτιστικής έκφρασης και για οικονομικότερη ψυχαγωγία αφορά πολύ ευρύτερα τμήματα του πληθυσμού. Αφορά ακόμη και όσους πίνουν πού και πού, μετά τα ψώνια τους, έναν καφέ στο The Mall.

Έτσι για να μην ξεχνιόμαστε δηλαδής…

06
Φεβ.
08

Σήψη

Ημέρες τώρα δείχνει κάτι να κινείται στην ελληνική κοινωνία.Ημέρες τώρα η πολιτική απαξίωση έχει πιάσει το απόγειο της δόξας της.Ημέρες τώρα ακούω πως είναι ώρα για αλλαγή.Ημέρες τώρα δεν βλέπω καλοθελητές αυτής της αλλαγής.Παρά μόνον βλέπω ανικανότητα διαχείρησης του λόγου.Έχουμε πιάσει άραγε πάτο ή απλώς επαναλλαμβάνεται η ιστορία και εμείς το μόνο που κάνουμε είναι να γευόμαστε τα σκατά που μας προσφέρουν;

 Η πολιτική απαξίωση έχει ξαναφτάσει στο απόγειό της και σε παρελθοντικό χρόνο.Θυμάστε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα τον Κοσκωτά και τις σακούλες με τα πάμπερς.Τί είχε γίνει όμως μετά από αυτήν την απαξίωση;Κατέρευσε το σύστημα άραγε;Έγιναν τα μέσα μαζικής εξημέρωσης απλά μέσα πληροφόρησης;Έγιναν οι ρεπόρτερς αμερόληπτοι ερευνητές του κοινωνικού στίγματος;Μετά από αυτά τα γεγονότα δεν εμφανίστηκαν τα νταλαροειδή όπως ο Χατζηνικολάου(Θέ μου ‘σχώραμε)και αργότερα η Τρέμη(τρέμε Λιακόπουλε) με τους επαναστάτες Κακαουνάκηδες και τους Μάρθα Βούρτση Τράγκες;

Ποιά ήταν η αλλαγή από την τότε σήψη που υπήρχε στο πολιτικό σύστημα;Ποιός μπορεί να εγκυηθεί πως το επόμενο σύστημα δεν θα είναι προέκταση του προηγούμενου;Ποιός μπορεί να εγγυηθεί πως η νέα τάση των μπλόγκερς είναι το νέο κίνημα που θα αλλάξει τα δεδομένα και προς τα πού θα τα πάει;Ποιός μπορεί να μου πει πως οι μπλόγκερς είναι ανεξάρτητοι;Πολλοί από όσους διαβάζω και θεωρούνται μεγάλα ονόματα είναι δημοσιογράφοι ήδη και κάποιοι απ΄αυτούς υψηλά ιστάμενα πρόσωπα.Αυτοί είναι η αλλαγή;

Η αλλαγή που παρατηρείται τελευταία είναι το μπάσιμο ενός μέρους δημοσιογράφων οι οποίοι απλά γράφουν για το θεαθήναι.Το όνομα είναι Χίος και η αμεροληψία του καταγράφεται διαρκώς σε ραδιοφωνάκι.Άραγε αυτός δεν μοιάζει με τους μουστακαλίδες του πασοκ που κατεγράφαν τηλεφωνικές συνομιλίες;Απλά τώρα είναι ξυρισμένοι,ντυμένοι στην πένα και μπορούν ρε αδερφέ να βρούν τραπέζι Σάββατο βράδυ σε κεντρική πίστα.Αυτοί είναι οι μάγκες σήμερα.Αυτοί που μπορούν να το πέξουν στα γκομενάκια οι ελεγκτές των νημάτων της νύχτας.Και όπου νύχτα βάλε σήψη.

Γιατί τα λέω όλα αυτά;Γιατί ακόμα είναι μπερδεμένα μέσα μου.Γιατί ενώ δεν υπάρχει κυβέρνηση όλοι εστιάζουν το πρόβλημα πως δεν το εκμεταλεύεται αυτό η αντιπολίτευση.Και τί είναι αυτό που δεν εκμεταλεύεται;Η απώλεια βαθμών;Τί είναι η πολιτική;Πρωτάθλημα;Με τις καλοκαιρινές μεταγραφές της σόου μπιζ;Με όλους τους πουθενάδες που εκλέγουμε κάθε περίπου 4 χρόνια;Ποιά είναι η πολιτική βούληση και το έργο της Γκερέκου πχ;Το να σπάει στάμνες κάθε Χριστός ανέστη και να επιδεικνύει μία ευτυχισμένη οικογένεια;

Από πότε αυτοί και όλοι οι πουθενάδες γνώριζαν από πολιτική;Και να μην αναφέρω ονόματα πολλά.Γκερέκου,Κουκοδήμος,Φασούλας,Ιωαννίδης,Ψωμιάδης.Όλα τα ιερά τέρατα της πολιτικής είναι εδώ και ήρθαν ώστε να ανατρέψουν τα καθιερωμένα.Να δημιουργησουν το κοινωνικό κράτος.

Η αριστερά θα έπρεπε να είναι το κυρίαρχο θέμα.Γιατί πιστεύω πως μόνο αυτή με τα δεδομένα που υπάρχουν θα προσπαθήσει να αλλάξει τα πράγματα.Σίγουρα δεν θα το πετύχει αλλά τουλάχιστον θα προσπαθήσει.Αλλα πού είναι η αριστερά;Αντί να ξυπνήσουν και να ενωθούν όλα τα παρακλάδια της κάθονται και τρώγωνται.Η μία ξεχασμενη στην εποχή του Στάλιν δεν έχει καταλάβει πως χωρίς Ευρώπη σήμερα δεν γίνεται ενώ οι άλλοι δεν έχουν καταλάβει πως ο ρόλος που πρέπει να πάρουν είναι αυτός του πρωταγωνιστικού και όχι του αντιδραστικού τέταρτου κόμματος.Αλλά πού μυαλό;Αλήθεια δεν θέλουν την αλλαγή των πραγμάτων;

Ή θα πρέπει να ανεχόμαστε όλα τα λαμόγια που κατά καιρούς εμφανίζονται ως σωτήρες του τόπου.Δεν θέλω βρε μαλάκες σωτήρες.Μπούχτησα.Δεν θέλω άλλους πουθενάδες.Δεν θέλω άλλα μουνόπανα που μόλις καταλάβουν κάποια μορφή εξουσίας νομίζουν πως έχουν πιάσει τον παπά από τα αρχίδια.

Ως τελευταία σανίδα σωτηρίας του συστήματος άκουσα πως είναι ένα κράτος με κυβέρνηση σαν της Γερμανίας.Από το πολυμετοχικό ποδόσφαιρο θα πάμε στην πολυμετοχική κυβέρνηση.

Βρε δεν γαμιόμαστε λέω εγώ;

 ΥΓ…Σήψη:

[<αρχ. σψις < σήπω]

(η) ουσ. (Κ σήψις, -εως) αποσύνθεση οργανικής ουσίας, σάπισμα | (μτφ.) ηθική διαφθορά, έκλυση | (ιατρ.) νέκρωση και αποσύνθεση των ιστών του σώματος

ΥΓ 2:Όπως έχετε καταλάβει ο θάνατος έχει επέλθει προ πολλού.Η Σίμενς απλά γράφει τον χρυσό επικήδειο.




Φοβάστε;

Δήλωση

apoklinousa-1

Η γωνιά του Ιατρίδη…

Δήλωση




Αλήτες, ρουφιάνοι, bloggers!

+Σουβλόγησον-Τσίκνησον+

Απρίλιος 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Μαρ.    
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930

Δημοφιλή άρθρα