Posts Tagged ‘Fuck the tags

29
Ιολ.
13

Ὁ σταχτὺς θάνατος

χρώματα

Θαρροῦσα ὡς τώρα -φίλοι μου καλοί-
θαρροῦσα ὡς τώρα…
πῶς ὅλα τὰ πράματα
βαδίζουν στὴ γῆ
μὲ τὸ ἀληθινό τους χρῶμα.
Ἡ Χαρὰ ἄσπρη.
Ἡ Θλίψη χλωμή.
Ὁ Ἔρωτας ρόδινος
Ο Θάνατος μαῦρος.
Ἔτσι θαρροῦσα…

Καὶ περνοῦσα τὶς μέρες μου,
μὲ τὰ χρώματά μου τακτοποιημένα.
Με τα ὄνειρά μου συγυρισμένα.
Μὲ τὰ ποιήματά μου καθαρογραμμένα…
Γιατὶ ἔτσι τά ῾βλεπα.
Ἔτσι νόμιζα.

Μενέλαος Λουντέμης

24
Οκτ.
12

Θα πεθάνω…

Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι
μες την κρύα μου κάμαρα όπως έζησα: μόνος
στη στερνή αγωνία μου τη βροχή θε ν’ ακούω
και τους γνώριμους θόρυβους που σκορπάει ο δρόμος.

Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι
μέσα σ’ έπιπλα ξένα και σε σκόρπια βιβλία,
θα με βρουν στο κρεβάτι μου, θε να ‘ρθει ο αστυνόμος,
θα με θάψουν σαν άνθρωπο που δεν είχε ιστορία.

Απ’ τους φίλους που παίζαμε πότε πότε χαρτιά,
θα ρωτήσει κανένας τους έτσι απλά: «Τον Ουράνη
μην τον είδε κανείς; Έχει μέρες που χάθηκε…».
Θ’ απαντήσει άλλος παίζοντας: «Μ’ αυτός έχει πεθάνει!».

Μια στιγμή θ’ απομείνουνε τα χαρτιά τους κρατώντας,
θα κουνήσουν περίλυπα και σιγά το κεφάλι
θε να πουν: «Τι ‘ναι ο άνθρωπος! Χθες ακόμα εζούσε…»
και βουβοί στο παιχνίδι τους θα βαλθούνε και πάλι.

Κάποιος θα ‘ναι συνάδελφος στα «ψιλά» που θα γράψei
πως «προώρως απέθανεν ο Ουράνης στην ξένην,
νέος γνωστός στους κύκλους μας, που κάποτε είχε εκδώσει
μια συλλογή ποιήματα πολλά υποσχομένην».

Κι αυτή θα ‘ναι η μόνη του θανάτου μου μνεία.
Στο χωριό μου θα κλάψουνε μόνο οι γέροι γονιοί μου
και θα κάνουν μνημόσυνο με περίσσιους παπάδες,
όπου θα’ ναι όλοι οι φίλοι μου – κι ίσως ίσως οι οχτροί μου.

Θα πεθάνω ένα πένθιμο του φθινόπωρου δείλι
σε μια κάμαρα ξένη, στο πολύβοο Παρίσι·
και μια Κέττυ, θαρρώντας πως την ξέχασα γι’ άλλην,
θα μου γράψει ένα γράμμα – και νεκρό θα με βρίσει…

Κώστας Ουράνης (1890-1953)

*Η φωτογραφία δική μου.

20
Ιαν.
12

Εθνοσωτήρες

Πρωί. Μόλις έχω βγει από το σπίτι που θα στεγάσει τις αγωνίες της οικογένειάς μου και που από το οποίο, εξαιτίας μου, γκρεμίζονται αναμνήσεις μιας ζωής. Νιώθω σκατά. Αδύναμος. Ένα κουφάρι που περπατά, με έναν καφέ από το σπίτι. Προορισμός η δουλειά.
Στη στροφή πριν τη δουλειά, δύο εύσωμες κυρίες γύρω στα 70, με σκαμένα τα πρόσωπα από τη ζωή φαντάζομαι και με πολλά ρούχα επάνω τους, κινούν προς το δρόμο μου. Πολλά τα ρούχα σκέφτομαι. Ευτυχώς.

Με σταματάει η μία χωρίς να απλώσει χέρι. Μόνο με το κεφάλι.

-Καλημέρα σας κύριε. Μήπως έχετε ένα εισιτήριο;
-Όχι δυστυχώς δεν χρησιμοποιώ λεωφορείο. Και κάνω να φύγω μακριά.
-Σας ζητώ γιατί δεν έχω να αγοράσω κύριε.

Τα πόδια μου βάρυναν. Η καρδιά μου έσπασε σε χίλια κομμάτια. Δύο γιαγιούλες που το ΜΟΝΟ που έπρεπε να κάνουν αυτή τη στιγμή είναι να παίζουν με τα εγγόνια τους. Και αντί για αυτό γυρνοβολάνε για μία ευκαιρία που θα τους γεμίσει την ημέρα με ένα εισιτήριο, με ένα πιάτο φαΐ, με ένα χάδι. Και από την άλλη ο χοντροΒενιζέλος και ο κάθε Βενιζέλος να μου λέει μαλακίες πως μαζί θα το περάσουμε και αρχιδιές πρώτης ποιότητας. Ο χοντρός που δεν ξέρει τι θα πει κρύο, πείνα, φτώχια ή ακόμα και εργασία. Δεν έχει πει ποτέ του την φράση «σας ζητώ γιατί δεν έχω να αγοράσω κύριε».

Γύρισα και καθώς κινούσα προς τις κυρίες, σταμάτησαν με ένα ίχνος χαμόγελου στο στόμα. Έβαλα το χέρι στην τσέπη, έβγαλα ότι είχα και το έδωσα. Της χάιδεψα το χέρι της μιας και γύρισα να φύγω πριν με δουν να κλαίω. Δεν ένιωσα καλύτερα. Πιο σμπαράλια ένιωσα. Άλλωστε δεν έχει καμία σημασία πώς νιώθω εγώ από τη στιγμή που μπορώ να πάρω τα χρειώδη στην οικογένειά μου.
Σημασία έχει χοντρέ, πώς νιώθει η κυρία μακριά από τα εγγόνια της. Μακριά από την αξιοπρέπειά της. Εγώ θα νιώσω καλά χοντρέ όταν σε δω να σαπίζεις στη φυλακή. Όταν θα βλέπω το ροδομάγουλό σου να κιτρινίζει. Εσένα και όλο το σινάφι σου. Εθνοσωτήρες της πούτσας. Καραγκιόζιδες.

15
Ιαν.
12

Κούτσουρα απελέκητα

04/03/2003

Θυμωδεία της σιωπής
και άσβεστο το πάθος.
Άσβεστο για εκφώνηση βαρύγδουπων φθόγγων,
αναπολώντας συχνά ρητορικές εξορμήσεις.
Σαν γλώσσα που πηγαίνει ροδάνι
να σου ξεστομίσω και αυτό,
και εκείνο και το άλλο.
Και άλλα πολλά επίσης.

Θυμωδεία της σιωπής
και άσβεστο το πάθος.
Σβηστό όμως το τζάκι δίχως ξύλα.
Δίχως καπνό.
Ούτε καν κούτσουρα απελέκητα δεν είμαστε
να ζεματιστούμε.
Βγαίνοντας από την καμινάδα, ο καπνός μας,
να υποδηλώσει κάτι βρε αδερφέ…
Ότι το σπίτι είναι ζωντανό, έστω.
Μα δεν είμαστε καν κούτσουρα απελέκητα.
Και αυτό το τζάκι παραμένει άδειο,
να θυμίζει Άγιο Βασίλη και Χειμώνα.
Και ένα πάθος κάπου κρεμασμένο
σαν αναμνηστικό πιάτο
από κάποιο καλοκαιρινό φαγοπότι.

22
Ιολ.
11

Καλοκαιρινό ποστ

Άργησα μία μέρα αλλά θα γράψω για τον ποιητή που με έχει σημαδέψει. Όχι με το όπλο που αυτοκτόνησε. Με το όπλο των λέξεων. Μιλάω για τον Καρυωτάκη. Το άνθρωπο που άθελά του με έκανε άνω κάτω.

Πήρα το πρώτο του βιβλίο από ένα παζάρι, σκεπτόμενος πόσο πεσμένη είναι η ποίηση σήμερα ώστε να αγοράζει κανείς τα άπαντα του Καρυωτάκη με 1€!!! Άνοιξα το βιβλίο το απόγευμα προς βράδυ που γύρισα απο το παζάρι του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων. Ένοιωσα τέτοια φρίκη που με την ποίηση του Καρυωτάκη ασχολήθηκα ξανά μετά από 1,5 χρόνο. Ήταν τόσο μαύρα αυτά που διάβαζα που κούνησαν τα μέσα μου συθέμελα.

Δεν έχω να πω πολλά καθώς δεν είμαι άξιος να μιλήσω παραπάνω για τον άνθρωπο που έζησε ταραγμένα και επέλξε να πεθάνει μόνος του πριν τον πεθάνουν. Για την ποίησή του που άλλαξε τον ρου της ποίησης στην Ελλάδα. Παραθέτω απλώς το σημείωμα που είχε γράψει και βρέθηκε στην τσέπη του νεκρού σώματός του.

«Είναι καιρός να φανερώσω την τραγωδία μου. Το μεγαλύτερο μου ελάττωμα στάθηκε η αχαλίνωτη περιέργειά μου, η νοσηρή φαντασία και η προσπάθειά μου να πληροφορηθώ για όλες τις συγκινήσεις, χωρίς τις περισσότερες, να μπορώ να τις αισθανθώ. Τη χυδαία όμως πράξη που μου αποδίδεται τη μισώ. Εζήτησα μόνο την ιδεατή ατμόσφαιρά της, την έσχατη πικρία. Ούτε είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος για το επάγγελμα εκείνο. Ολόκληρο το παρελθόν μου πείθει γι’ αυτό. Κάθε πραγματικότης μου ήταν αποκρουστική.

Είχα τον ίλιγγο του κινδύνου. Και τον κίνδυνο που ήρθε τον δέχομαι με πρόθυμη καρδιά. Πληρώνω για όσους, καθώς εγώ, δεν έβλεπαν κανένα ιδανικό στη ζωή τους, έμειναν πάντα έρμαια των δισταγμών τους, ή εθεώρησαν την ύπαρξη τους παιχνίδι χωρίς ουσία. Τους βλέπω να έρχονται ολοένα περισσότεροι μαζί με τους αιώνες. Σ’ αυτούς απευθύνομαι. Αφού εδοκίμασα όλες τις χαρές!!! είμαι έτοιμος για έναν ατιμωτικό θάνατο. Λυπούμαι τους δυστυχισμένους γονείς μου, λυπούμαι τα αδέλφια μου. Αλλά φεύγω με το μέτωπο ψηλά. Ήμουν άρρωστος. Σας παρακαλώ να τηλεγραφήσετε, για να προδιαθέση την οικογένειά μου, στο θείο μου Δημοσθένη Καρυωτάκη, οδός Μονής Προδρόμου, πάροδος Αριστοτέλους, Αθήνας.

Κ.Γ.Κ.

[Υ.Γ.] Και για ν’ αλλάξουμε τόνο. Συμβουλεύω όσους ξέρουν κολύμπι να μην επιχειρήσουνε ποτέ να αυτοκτονήσουν δια θαλάσσης. Ολη νύχτα απόψε επί δέκα ώρες, εδερνόμουν με τα κύματα. Ηπια άφθονο νερό, αλλά κάθε τόσο, χωρίς να καταλάβω πώς, το στόμα μου ανέβαινε στην επιφάνεια. Ωρισμένως, κάποτε, όταν μου δοθεί η ευκαιρία, θα γράψω τις εντυπώσεις ενός πνιγμένου.

13
Μάι.
11

So fuck you anyway

there’s a look on your face

I would like to knock out

 see the sin in your grin

and the shape of your mouth

all I want is to see you

 in terrible pain

though we won’t ever meet

I remember your name

στίχοι από εδώ με δώρο ένα όμορφο βίδεο

φωτογραφία από εδώ

ΥΓ. Σίγουρα δεν αναφέρομαι στην εξουσία των μπάτσων

24
Απρ.
11

Καλή Ανάσταση

Το καλό της υπόθεσης είναι ότι έμαθα την διαδρομή σπίτι-Παίδων απ’ έξω και την επιστροφή φυσικά.

Το κακό της υπόθεσης είναι ότι έμαθα την διαδρομή σπίτι-Παίδων απ’ έξω και την επιστροφή φυσικά.

Δεν προλάβαμε να χαρούμε για 2 μήνες τον ερχομό του τεράστιου, μπήκε ο πολυαγαπημένος μου πεθερός στο νοσοκομείο με λευχαιμία. 7 μήνες μαρτύριο. Για όλη την οικογένεια αλλά κυρίως για αυτόν. Και ήρθε την Δευτέρα η κηδεία. Έχασα τον άνθρωπο που μου έμαθε τί σημαίνει Τζέντλεμαν. Τον άνθρωπο που μου έδειξε πως τα «οικογενειακά συμβούλια» είναι ευτυχία, στρωμένοι γύρω από το τρπέζι να συζητάμε την στρατηγική στην δουλειά τις επόμενες μέρες μα κυρίως να γελάμε, να πίνουμε και να τρώμε. Τον άνθρωπο που την αγάπη την μοίραζε απλόχερα. Τον άνθρωπο που έλεγε «Γειά σου γαμπρέ μου» και φωτίζονταν τα μπλε μάτια του και μαζί με τα δικά του και της γυναίκας μου. Τον άνθρωπο που πάντα θα στεναχωριέμαι, θα θλίβομαι και θα νιώθω ανακούφιση όταν τον μνημονεύω. Ανακούφιση που τον γνώρισα και στεναχώρια που τον έχασα.  Και τον γνώρισα μόλις 3 χρόνια. Και νιώθω ευτυχής γι αυτόν τον χρόνο. Θλιμένος για την διάρκεια.

Δεν προλάβαμε να τον πενθήσουμε και την Πέμπτη έπρεπε να μπούμε στο νοσοκομείο για τον μικρό μου γιο.

Τώρα κάθομαι και βλέπω τον τεράστιο να κοιμάται. Και να περιμένει να αλλάξουν οι παραστάσεις. Μάταια. Θα πάρει μέρες στην καλύτερη. Βλέπω και την Αγία στο βάθος να ξεκλέβει κάποιες ώρες ύπνου καθώς το βράδυ πρέπει να ελέγχει το μηχανάκι που μετράει του παλμούς, να μην πέσουν κάτω από τους 70. Το ασβέστιο κολλημένο για 12 ώρες στο 7,2. Δεν λεέι να ανέβει με τίποτα. Τουλάχιστον με πάνω από 7 δεν μπορεί να πάθει εκείνη την κρίση. Την κρίση που εσύ καρδιά μου άντεξες με μόνο μερικές κοκκινίλες στο δέρμα. Στην ψυχή δεν ξέρω ακόμα.

Βλέπω τους γιατρούς να περνάνε και απάντηση καμία. Μόνο η έκφραση «καλά πάμε. Θα το παρακολουθούμε». Και στο μυαλό να έρχονται τα χειρότερα. Να τα ρίχνεις στο πάτωμα και αυτά να ξανασηκώνονται. Και να με πιάνουν τα κλάματα όταν ο χρόνος επαρκεί για να σκεφτώ.

Μια εβδομάδα πλας στο Παίδων. Στον τέταρτο όροφο. Το ασβέστιο κατρακύλησε στο 6,9 από 8 που είχε ανέβει.  Είχαν περάσει 24 ώρες που τον είχαν αποσυνδέσει από την ενδοφλέβια παροχή και του δίναν πρωί βράδυ από το στόμα. Οι γιατροί πριν μια μέρα είχαν πει, μετά από τα αποτελέσματα των αιματολογικών πως είιναι κατά 90% θέμα διατροφής και μη έκθεσης στον Ήλιο. Διότι η βιταμίνη D, η οποία είναι από τους βασικούς λόγους συγκράτησης του ασβεστίου, ήταν σχεδόν ανύπαρκτη. Με κατώτερο όριο το 20 ή το 30 στον μικρό μετρήθηκε στο 4,5. Τουλάχιστον προς το παρόν δεν σκέφτομαι τα χειρότερα.

Ξεκινήσαμε ενδομυικές ενέσεις βταμίνης για να γεμίσουν οι αποθήκες. Μία κάθε εβδομάδα για 4 εβδομάδες. Και μετά άλλες 4 λήψεις από το στόμα. Προχθές η πρώτη.

Αύξηση ασβεστίου μετρήθηκε χθες. Στο 7,1 ανεβήκαμε. Συνετέλεσε μεν η αύξηση των αριθμών λήψεων από το στόμα αλλά σίγουρα έχει ενεργήσει ο οργανισμός και ξεκινάει να ρυθμίζεται από την πρώτη ένεση την προχθεσινή.

Περιμένοντας σήμερα τους γιατρούς να ξαναπάρουν αίμα στον μικρό για να δούμε αν η άνοδος συνεχίζεται, χτυπάει το τηλέφωνο. «Έλα μωρό μου. Ο μεγάλος έκανε εμετό και διάρροια». Ο μεγάλος που λίγες ώρες πριν του είπα: «Μου λείπεις καρδιά μου. Άντε να γίνει καλά ο κούτσης να σε σφίξω στην αγκαλιά μου.» Και μου απάντησε: «Και εμένα μου λείπεις μπαμπά μου». Και ξεκίνησα να κλαίω για το δεύτερό μου παιδί. Σαν παιδί και εγώ. Να προσμένω σαν το υπέρτατο δώρο να του σφίξω όλους στην αγκαλιά μου ταυτόχρονα. ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ γαμώτο.

Και εσύ καρδιά μου, άυπνη 3 μέρες, να κρατάς Θερμοπύλες. Πόσα σου χρωστάω άραγε;

Δεν έχω διάθεση ούτε να σερφάρω. Ούτε τον χρόνο βεβαίως. Διάθεση έχω μόνο να πάρω όλη την οικογένειά μου στο σπίτι το συντομότερο.

Το παρόν συντάχθηκε σε μία εβδομάδα μέσα στο νοσοκομείο κομμάτι κομμάτι. Όπως κομμάτι κομμάτι μου φεύγει η ψυχή σε κάθε άσχημο νεύμα του γιατρού.  Και γαμώτο τα έχω βαρεθεί τα νοσοκομεία.

Ελπίζω στην δική μας Ανάσταση σύντομα.




Φοβάστε;

Δήλωση

apoklinousa-1

Η γωνιά του Ιατρίδη…

Δήλωση




Αλήτες, ρουφιάνοι, bloggers!

+Σουβλόγησον-Τσίκνησον+

Μαΐου 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Μαρ.    
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
293031  

Δημοφιλή άρθρα